Fiodor Łukjanow:" Czy Eurazja wkrótce otrzyma własne NATO? Szanghajska Organizacja Współpracy mogłaby odegrać ważną rolę w rodzącym się systemie bezpieczeństwa, który kładzie nacisk na całkowity rozwój"

 

Fiodor Łukjanow, redaktor naczelny „Rosja w sprawach globalnych”, przewodniczący Prezydium Rady ds. Polityki Zagranicznej i Obronnej oraz dyrektor ds. badań Międzynarodowego Klubu Dyskusyjnego Wałdaj.

Prezydent Rosji Władimir Putin i prezydent Kazachstanu Kasym-Jomart Tokajew biorą udział w spotkaniu formatowym Szanghajskiej Organizacji Współpracy (SCO) w Astanie w Kazachstanie. © Sputnik / Sputnik

Obydwa obecne główne konflikty na świecie – Ukraina i Palestyna – trwają i nie widać ich końca. W wiodących krajach Zachodu mają miejsce wewnętrzne kataklizmy, które mogą znacząco wpłynąć na przyszłe zachowania. Na całym świecie, od Ameryki Łacińskiej i Afryki po Pacyfik, obserwujemy bardzo żywe procesy sygnalizujące poważne zmiany. Nikt nie wątpi, że świat przechodzi systemową restrukturyzację. Pytaniem jest, czy zarysowują się już zarysy przyszłego porządku, który zapewni wystarczający poziom międzynarodowego zrównoważonego rozwoju. W tym kontekście szczególnie interesujące jest odbywające się w tym tygodniu spotkanie przywódców Szanghajskiej Organizacji Współpracy (SCO).

W szczególności wisi w powietrzu dyskusja o eurazjatyckim systemie bezpieczeństwa. SKO jest wyjątkowe.

Jest to instytucja pełnoprawna, czyli dość sformalizowana struktura, posiadająca własne organy i zasady (w przeciwieństwie np. do BRICS, którego charakter nie został jeszcze do końca jasno wyjaśniony).

Jest to jednak instytucja, która powstała w czasach, gdy tego typu stowarzyszenia albo w ogóle nie powstawały, albo okazały się oportunistyczne i krótkotrwałe (wystarczy przypomnieć masę akronimów, które pojawiały się i znikały w byłym ZSRR). .

System rządów oparty na organizacjach międzynarodowych jest cechą drugiej połowy XX wieku, kiedy to zbudowano solidne ramy międzynarodowe.

Zachował się po zimnej wojnie, zmieniła się jednak jego wewnętrzna treść. Szybko okazało się, że utworzone instytucje nie działają już w taki sam (stosunkowo efektywny) sposób jak wcześniej, bo zmieniła się sytuacja globalna. Czy to oznacza, że ​​stare organizacje należy zastąpić nowymi, czy też tego typu uporządkowanie systemu międzynarodowego po prostu straciło na aktualności?

Na początku tego stulecia wielu ludzi skłaniało się do myślenia tego pierwszego.

Tak, stare instytucje spełniły swoje zadanie i pojawiały się nowe, realizujące inne zadania, ale zorganizowane na wzór starych.

Z biegiem czasu podejście zaczęło się jednak przesuwać w stronę drugiej opcji. Świat jest tak złożony i różnorodny, że po prostu nie da się go zmieścić w stabilnych i ustalonych formach. Interesy państw niekoniecznie są ze sobą sprzeczne, lecz bardzo różne, a ich realizacja wymaga elastycznego podejścia.

A elastyczność nie łączy się dobrze ze sztywnością klasycznych instytucji, zwłaszcza jeśli chodzi o struktury blokowe powiązane zobowiązaniami i dyscypliną.

W pewnym momencie optymalna forma organizacji międzypaństwowej zaczęła się wyłaniać w postaci doraźnych grup państw, które musiały wspólnie rozwiązać konkretny problem. To był początek SCO.

Po rozpadzie ZSRR nowe państwa Azji Środkowej i Rosja musiały rozwiązać kwestie graniczne z Chinami.

W ten sposób narodziła się Szanghajska Piątka.

Problem został rozwiązany na tyle skutecznie, że zdecydowano się zachować i rozwijać ten udany format.

Z biegiem lat forum rozrosło się i obejmuje Indie, Pakistan i Iran, a w tegorocznym wydarzeniu weźmie udział Białoruś. W szczytach biorą udział zazwyczaj przywódcy innych ważnych dla regionu euroazjatyckiego mocarstw, takich jak Turcja i monarchie Zatoki Perskiej. Rozszerzenie wzmacnia organizację, ale dyskusyjne jest, czy zwiększa efektywność.

I nie tylko dlatego, że na przykład stosunki między Chinami i Indiami oraz Indiami i Pakistanem są, delikatnie mówiąc, skomplikowane.

Jest to oczywiście przeszkoda, ale nie jedyna: najważniejsze jest znalezienie programu, który wymaga prawdziwego wspólnego wysiłku i jest interesujący dla wszystkich uczestników w sensie stosowanym. Jest to trudne, biorąc pod uwagę różnorodność członków SCO. Powinniśmy prawdopodobnie zacząć od zrozumienia roli Eurazji w świecie.

Główne mocarstwa eurazjatyckie wyłaniają się obecnie na liderów międzynarodowej ekonomii i polityki.

Jednak naturalne podsumowanie potencjału, które często przeprowadza się, gdy mówimy o SCO lub BRICS, jest mało przydatne.

Co ważniejsze, tego rozległego obszaru nie można ominąć ani zignorować; wszystkie procesy zachodzące na całym świecie są od niej zależne lub są z nią powiązane.

To nie przypadek, że Eurazja jest tradycyjnie nazywana „jądrem”.

A przynależność do niej jednoczy wszystkie państwa Szanghajskiej Organizacji Współpracy, która określa zarówno szanse, jak i zagrożenia.

Są one powiązane ze zwiększoną uwagą, jaką potężni gracze pozaregionalni poświęcają Eurazji, co, delikatnie mówiąc, nie zawsze jest dobre. Pomysł euroazjatyckiego systemu bezpieczeństwa wisi w powietrzu.

Chiny, kraje Azji Środkowej i Indie podeszły do ​​tego z różnych stron.

Niedawno z taką inicjatywą wystąpił prezydent Rosji. Bezpieczeństwo eurazjatyckie, w odróżnieniu od bezpieczeństwa europejskiego, nie jest zjawiskiem militarno-politycznym, ale modelem wszechstronnego rozwoju przestrzeni kosmicznej i uświadomienie sobie jego ogromnego potencjału.

SCO ma swoje wady, ale jest idealną platformą do formułowania założeń tego wspaniałego projektu.

This article was first published by Rossiyskaya Gazeta newspaper, translated and edited by the RT team

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/600461-shanghai-cooperation-organization-astana/