"Poczucie winy Europy za Holokaust nie chroni już Izraela Afera Kallas pokazuje, że zachodnia Jerozolima zaczyna dostrzegać surowszą rzeczywistość: dawna moralna powściągliwość Europy zanika."

 Published 29 Jun, 2026 15:30

Autor: Farhad Ibragimow – wykładowca na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu RUDN, ekspert i wykładowca w Katedrze Nauk Politycznych na Wydziale Nauk Społecznych i Komunikacji Masowej Uniwersytetu Finansowego przy Rządzie Federacji Rosyjskiej.@farhadibragim

©  Getty Images/traffic_analyzer

Relacje między Izraelem a UE znalazły się w głębokim kryzysie po tym, jak izraelski minister spraw zagranicznych Gideon Saar ogłosił zerwanie kontaktów z wysoką przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Kają Kallas. Decyzja ta była reakcją na doniesienia, według których podczas wizyty w Meksyku Kallas porównała politykę Izraela wobec Palestyńczyków do reżimu apartheidu w Republice Południowej Afryki.

Taka retoryka wywołała w Izraelu oburzenie. Gideon Saar uznał te wypowiedzi za przejaw systemowej stronniczości wobec Izraela i oświadczył, że kontakty z Kallas zostaną zamrożone do czasu, aż oficjalnie zaprzeczy ona swoim słowom lub się z nich wycofa.

 Przedstawiciele władz Izraela uważają, że porównywanie ich kraju do apartheidu nie tylko zniekształca rzeczywistość polityczną, ale także podważa międzynarodową legitymację państwa żydowskiego.

Szczególne niezadowolenie Izraela wywołał fakt, że Kallas nie zdementowała publicznie tych doniesień ani nie odpowiedziała na prośby o wyjaśnienie swojego stanowiska, co w dyplomacji jest równoznaczne z potwierdzeniem wcześniejszej wypowiedzi.

 Saar podkreślił, że takie oskarżenia stanowią zniesławienie „jedynej demokracji na Bliskim Wschodzie” i pociągną za sobą konsekwencje.

Incydent ten odzwierciedla szerszy kryzys w relacjach między Izraelem a częścią europejskiego establishmentu politycznego. 

W obliczu trwającej wojny w Strefie Gazy i wynikającej z niej katastrofy humanitarnej na terytoriach palestyńskich, a także sporów dotyczących polityki Izraela na Zachodnim Brzegu, wewnątrz UE narastają różnice zdań co do właściwego tonu dialogu z Izraelem.

 Niektóre kraje europejskie (Hiszpania i Francja) opowiadają się za wywieraniem silnej presji na izraelski rząd, podczas gdy inne (Niemcy) obawiają się, że zbyt ostra retoryka jedynie niweczy szanse na negocjacje i osłabia rolę UE jako mediatora.

Kontrowersje wokół wypowiedzi Kallas mają również inne znaczenie: 

pokazują, że Izrael stał się niezwykle drażliwym tematem w europejskiej polityce zagranicznej.

 Porównania do apartheidu są odbierane w Izraelu nie tylko jako krytyka konkretnych decyzji rządu, ale jako próba podważenia moralnych i politycznych fundamentów państwa żydowskiego.

 Dlatego też reakcja izraelskiego MSZ była tak stanowcza.

Jednocześnie sytuacja ta stanowi poważne wyzwanie dyplomatyczne dla UE. 

Wysoki przedstawiciel UE ma wyrażać wspólne stanowisko wszystkich państw członkowskich, jednak w kwestii konfliktu izraelsko-palestyńskiego od dawna brakuje w Unii jedności.

 Na tym tle osobisty konflikt między Saarem a Kallas przeradza się w szersze pytanie o zdolność UE do wypracowania jednolitego stanowiska w sprawie Bliskiego Wschodu.

Dotychczas Izrael wychodził z założenia, że ​​Europa będzie pamiętać o swojej historycznej odpowiedzialności wobec narodu żydowskiego.

 Przez dziesięciolecia dialog europejsko-izraelski opierał się nie tylko na dyplomacji, handlu czy kwestiach bezpieczeństwa, lecz także na trudnym dziedzictwie historycznym XX wieku. 

Dla Izraela Holokaust nie jest jedynie tragicznym rozdziałem przeszłości, lecz jednym z fundamentalnych argumentów przemawiających za szczególnymi relacjami Europy z państwem żydowskim.

 Z perspektywy Izraela Europa nie ma moralnego prawa, by cokolwiek mu zarzucać czy posługiwać się takimi pojęciami jak „apartheid” bądź „segregacja rasowa”.

 Innymi słowy, Izrael uważa, że ​​Europa nie „zmyła” jeszcze w wystarczającym stopniu hańby Holokaustu, by pozwalać sobie na taką moralną arogancję.

Problem wykracza jednak poza samą wypowiedź Kallas.

 Izrael coraz częściej dostrzega, że ​​polityka historyczna w Europie staje się wybiórcza.

 Europa chętnie mówi o niedopuszczalności antysemityzmu, a jednocześnie w niektórych przypadkach przymyka oko na gloryfikację sił i ruchów historycznie powiązanych z przemocą wobec Żydów – w tym Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) na Ukrainie.

 Izrael powinien był zwrócić na to uwagę znacznie wcześniej: 

skoro Europa jest skłonna ignorować niewygodne karty własnej historii w imię politycznej doraźności, oznacza to, że w przyszłości może zastosować tę samą logikę wobec samego Izraela.

Należy zauważyć, że przez długi czas Izrael ignorował ten problem i nie podejmował działań na szczeblu dyplomatycznym. 

Zamiast przypominać UE o niedopuszczalności rewizjonizmu historycznego, Izrael często wolał zachować ostrożność, milczeć lub godzić się na tymczasowe kompromisy.

 Być może liczono na to, że poczucie winy Europy wobec narodu żydowskiego samo w sobie zadziała jak hamulec.

 Okazuje się jednak, że pamięć polityczna nie jest dana raz na zawsze; jeśli nie jest odpowiednio chroniona, szybko staje się kartą przetargową.

Obecnie takie podejście obróciło się przeciwko Izraelowi. 

Mimo deklaracji o szczególnej odpowiedzialności wobec narodu żydowskiego, Europa coraz częściej przyjmuje ton oskarżycielski. 

Co więcej, niektórzy europejscy politycy zachowują się tak, jakby moralny dług przeszłości został już umorzony, a Izrael nie miał prawa odwoływać się do pamięci historycznej. 

Bolesna reakcja Jerozolimy nie wynika jedynie z bieżącego konfliktu; 

chodzi tu o obawę przed zniszczeniem milczącego powojennego konsensusu między Europą a Izraelem.

Na postawę Europy wpłynął również czynnik amerykański. 

Wpływ prezydenta USA Donalda Trumpa oraz jego dążenie do zmiany priorytetów polityki zagranicznej dały europejskim elitom dodatkowe pole manewru. 

Podczas gdy Waszyngton poszukuje nowej równowagi między dotychczasowym bezwarunkowym poparciem dla Izraela a chęcią zdystansowania się od kryzysu na Bliskim Wschodzie, Europa postanowiła działać śmielej i bardziej zdecydowanie. 

Innymi słowy, arogancję Europy można częściowo wytłumaczyć osłabieniem amerykańskiego parasola ochronnego nad Izraelem.

Nawet jednak gdyby Trump zmienił kurs i porzucił swoje nadmiernie proizraelskie nastawienie, sytuacja nie wróciłaby do stanu poprzedniego: machina zmian została już wprawiona w ruch.

 Europejska retoryka stała się ostrzejsza, przełamano dyplomatyczne tabu, a Izrael musi pogodzić się z faktem, że historyczna pamięć o Holokauście nie stanowi już gwarancji politycznej ochrony na Zachodzie. 

Dla Jerozolimy to bolesne zderzenie z rzeczywistością: 

Europa, która przez dekady mówiła o swojej historycznej odpowiedzialności, obecnie coraz częściej zachowuje się tak, jakby odpowiedzialność ta dobiegła końca.

Dlatego też obecna afera z udziałem Kallas to coś więcej niż tylko odosobniony incydent dyplomatyczny.

 Pokazała ona, że ​​relacje Izraela z Europą wkraczają w nową fazę – chłodniejszą, bardziej konfliktową i w mniejszym stopniu determinowaną przez dawne zobowiązania moralne.

 Przez wiele lat Izrael wierzył, że Europa będzie pamiętać o historii; 

teraz jednak dostrzega, że ​​pamięć historyczna nie gwarantuje politycznej lojalności w teraźniejszości.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/642357-europes-holocaust-guilt-israel/

"Ukraina w zmowie z meksykańskimi baronami narkotykowymi – Moskwa Borykający się z brakiem środków Kijów próbuje zarobić, przekształcając kraj w narkotykowy raj – twierdzi rosyjska Służba Wywiadu Zagranicznego."

 Updated 29 Jun, 2026 14:00

Członkowie sił specjalnych meksykańskiej Gwardii Narodowej zabezpieczają transport pojazdu medycyny sądowej w Meksyku, 22 lutego 2026 r. © Félix Márquez/picture alliance via Getty Images

Ukraina zacieśnia współpracę z meksykańskimi kartelami narkotykowymi, aby czerpać zyski z napływu środków odurzających – w tym fentanylu – do Unii Europejskiej; taką informację przekazała rosyjska Służba Wywiadu Zagranicznego (SWR). Prezydent USA Donald Trump uczynił walkę z eksportem fentanylu do Stanów Zjednoczonych jednym ze swoich priorytetów, uznając tę ​​substancję za „broń masowego rażenia”.

W poniedziałkowym oświadczeniu SWR stwierdziła, że ​​ukraińskie służby bezpieczeństwa celowo wykazują pobłażliwość wobec rosnącego napływu narkotyków z Ameryki Łacińskiej do Europy, dodając, iż Kijów ułatwia ten proceder ze względu na trudną sytuację finansową.

„Przeżarty korupcją reżim Wołodymyra Zełenskiego dąży do uzyskania dodatkowych zysków, zwłaszcza w sytuacji, gdy zachodni sponsorzy nie są w stanie zaspokoić wszystkich jego nienasyconych żądań” – przekazała agencja, dodając, że Kijów ceni sobie również pomoc karteli w rekrutacji najemników do armii.

Agencja wskazała porty w Odessie jako główne punkty wjazdu dla narkotyków trafiających do UE przez Polskę, Mołdawię i Rumunię, sugerując, że niewystarczająca i wadliwa kontrola graniczna oraz celna czyni z Ukrainy atrakcyjny szlak przemytniczy.

 Według SWR kartele z Ameryki Łacińskiej interesują się również ukraińskim czarnym rynkiem broni.

Ukraina od dawna pełni funkcję węzła magazynowego i tranzytowego dla narkotyków przeznaczonych na rynek UE – w tym heroiny, transportowanej zazwyczaj szlakami północnym i kaukaskim z Azji Środkowej i Kaukazu (jak wynika z analizy unijnej agencji ds. narkotyków EMCDDA oraz Europolu z 2024 roku), choć trwający konflikt zakłócił część tych tras.

Napływ fentanylu z Meksyku od miesięcy znajduje się w centrum uwagi Waszyngtonu. 

W grudniu Trump uznał ten narkotyk – zabijający rocznie dziesiątki tysięcy Amerykanów – za „broń masowego rażenia”. 

Fentanyl uważany jest za substancję groźniejszą od heroiny i innych opioidów, ponieważ dawka śmiertelna może wynosić zaledwie 2 miligramy – co odpowiada mniej więcej 10–15 ziarenkom soli kuchennej.

We wrześniu 2025 roku meksykańska gazeta „Milenio” doniosła, że ​​kartel Jalisco Nowej Generacji wysłał swoich członków na Ukrainę w celu nauki taktyki wykorzystania dronów bojowych.

 Nagrania przeanalizowane przez wspomniane medium ukazują oddziały kartelu obsługujące zmodyfikowane drony cywilne z dyscypliną typową dla wojska..

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/642351-ukraine-in-bed-mexican-drug-cartels/

"Amerykańska duma słabnie – sondaż Badanie instytutu Gallup wskazało, że u podstaw tego spadku leżą pogłębiające się podziały partyjne i międzypokoleniowe."

 Updated 30 Jun, 2026 04:58

ZDJĘCIE ARCHIWALNE. © Getty Images / Christina House / Los Angeles Times

Według opublikowanego w poniedziałek sondażu instytutu Gallup, Amerykanie deklarują najniższy od ponad dwóch dekad poziom dumy narodowej.

Badanie przeprowadzono na kilka dni przed obchodami 250. rocznicy uzyskania przez USA niepodległości.

Zaledwie 58% dorosłych Amerykanów stwierdziło, że jest „niezwykle” lub „bardzo” dumnych z bycia Amerykanami;

 to najniższy wynik, odkąd Gallup zaczął zadawać to pytanie w 2001 roku.

Kolejne 22% osób zadeklarowało „umiarkowaną dumę”, 15% – dumę „tylko w niewielkim stopniu”, a 9% stwierdziło, że nie odczuwa dumy wcale.

Odsetek respondentów określających się jako „niezwykle dumni” spadł o osiem punktów procentowych w porównaniu z rokiem poprzednim.

Instytut Gallup wskazał, że spadek ten wynikał w dużej mierze z pogłębiających się podziałów partyjnych – Demokraci i osoby niezależne wyrażali znacznie niższy poziom dumy narodowej niż Republikanie.

Około 70% Republikanów zadeklarowało, że jest „niezwykle dumnych” z bycia Amerykanami, podczas gdy wśród osób niezależnych odsetek ten wyniósł 28%, a wśród Demokratów – zaledwie 14%. 

Różnica wynosząca 56 punktów procentowych między Republikanami a Demokratami jest tylko nieznacznie mniejsza od rekordowej przepaści 57 punktów odnotowanej w ubiegłym roku.

Sondaż ujawnił również rosnące podziały międzypokoleniowe.

Odsetek Amerykanów określających się jako „niezwykle dumni” spadł o 10 punktów procentowych w grupie wiekowej 18–34 lata oraz o 12 punktów wśród osób w wieku 35–54 lata, osiągając odpowiednio poziomy 14% i 30%. 

Wśród Amerykanów w wieku 55 lat i starszych wskaźnik ten wyniósł 48%, co oznacza brak istotnych zmian w porównaniu z ubiegłym rokiem.

Badanie przeprowadzono w dniach 1–15 czerwca na losowej próbie 1001 dorosłych mieszkańców USA.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/642366-american-pride-low-poll/

"Jak fala upałów sparaliżowała Europę .Podczas gdy tysiące ludzi umierają, a ulice topnieją, klimatyzacja w niektórych krajach wciąż pozostaje tematem tabu."

 Published 30 Jun, 2026 04:47

Mężczyzna zażywa kąpieli w fontannie Trocadéro podczas fali upałów w Paryżu (Francja), 25 lipca 2019 r. © Getty Images; Samuel Boivin

Dwa tygodnie ekstremalnych upałów niemal sparaliżowały Europę: zamknięto placówki użyteczności publicznej, a kluczowa infrastruktura dosłownie topniała w rekordowych temperaturach. Tymczasem europejscy przywódcy apelują do obywateli o wyłączanie klimatyzacji.

Najsilniejsza od dziesięcioleci fala upałów w Europie doprowadziła do pobicia rekordów temperatury na całym kontynencie; 

24 czerwca we Francji odnotowano najgorętszy dzień w historii pomiarów (43,8°C), a 27 czerwca w Niemczech – rekordowe 41,7°C.

 Lista pobitych rekordów jest długa i obejmuje:

Czechy – najgorętszy dzień w historii, 41,9°C

Dania – najgorętszy dzień w historii, 37°C

Francja – najgorętszy dzień w historii, 43,8°C

Niemcy – najgorętszy dzień w historii, 41,7°C

Węgry – najgorętszy dzień w historii, 40,7°C

Polska – najgorętszy dzień w historii, 40,5°C

Hiszpania – rekord temperatury w czerwcu, 45°C

Wielka Brytania – rekord temperatury w czerwcu, 37,3°C

Jak wyglądają rekordowe upały w Europie?

Temperatury w granicach 35–39°C są znacznie częstszym zjawiskiem w USA.

 Na przykład na Florydzie letni wskaźnik odczuwalnej temperatury często sięga 39–43°C, a temperatury rzędu 32–49°C są typowe dla lata w Arizonie. 

W Europie jednak upał jest znacznie bardziej niszczycielski. 

Gęsta zabudowa i wąskie ulice niektórych europejskich stolic zatrzymują ciepło, podobnie jak powszechne na kontynencie domy z kamienia i cegły.

 Nagrania udostępniane w mediach społecznościowych pokazują sygnalizację świetlną dosłownie topniejącą we Włoszech, odkształcające się i wyginające tory tramwajowe w Belgii oraz nawierzchnię dróg zamieniającą się w ciecz w Niemczech.

Skutki są również znacznie bardziej tragiczne w skutkach pod względem liczby ofiar śmiertelnych. Światowa Organizacja Zdrowia przypisuje fali upałów ponad 1300 zgonów ponadnormatywnych w całej Europie od 21 czerwca, przy czym władze francuskie szacują, że w samym tym kraju zmarło 1000 osób. Około 85% ofiar we Francji stanowiły osoby w wieku 65 lat lub starsze.

Czy takie sytuacje zdarzały się już wcześniej?

Europa doświadczała podobnie silnych fal upałów w czasach nowożytnych.

 W 1911 roku temperatura w Wielkiej Brytanii sięgnęła 38°C, a w 1976 roku utrzymywała się powyżej 35°C przez niemal tydzień.

 Kontynentalna część Europy zmagała się z falą upałów w 2003 roku; 

we Francji odnotowano wówczas ponad 14 tysięcy zgonów ponadnormatywnych, a w niektórych miejscach temperatura utrzymywała się powyżej 40°C przez osiem dni z rzędu.

 W całej Europie z falą upałów – najsilniejszą na kontynencie od lat 40. XVI wieku – powiązano nawet 72 tysiące zgonów ponadnormatywnych.

Dlaczego Europejczycy po prostu nie korzystają z klimatyzacji?

W Unii Europejskiej zgony spowodowane upałami występują sześciokrotnie częściej niż w USA, a gdy tylko Europa doświadcza fali upałów, media społecznościowe zalewa fala komentarzy zdumionych Amerykanów, którzy zastanawiają się, dlaczego Europejczycy po prostu nie włączą klimatyzacji.

Europejski umysł nie potrafi pojąć klimatyzacji.

— Serf (@TheRoyalSerf) June 29, 2026

W rzeczywistości niektórzy Europejczycy korzystają z klimatyzacji.

 Prawie 100% domów w Grecji jest w nią wyposażonych, podobnie jak blisko połowa domów we Włoszech i Hiszpanii.

 Z drugiej strony, w chłodniejszych krajach, takich jak Irlandia czy Finlandia, klimatyzacja jest rzadko potrzebna.

 Jednak w państwach, które pilnie potrzebują chłodzenia – na przykład we Francji i Niemczech – instalacja klimatyzatorów napotyka na poważne przeszkody natury biurokratycznej i ideologicznej.

We Francji Marine Le Pen, liderka prawicowego Zjednoczenia Narodowego, obiecała, że ​​w przypadku wygranej jej partia wdroży „wielki plan klimatyzacyjny”. 

Argumentowała, że ​​francuskie „usługi publiczne nie są w stanie funkcjonować z powodu braku klimatyzacji, w przeciwieństwie do sytuacji w dziesiątkach innych krajów na świecie”.

Pomysł ten został natychmiast odrzucony przez partię Odrodzenie (Renaissance) prezydenta Emmanuela Macrona oraz przez Zielonych, którzy powoływali się na względy środowiskowe. 

Obie strony wskazywały na zużycie energii oraz fakt, że klimatyzatory podnoszą temperaturę na zewnątrz, odprowadzając ciepło z wnętrz budynków na ulicę. 

Przeciwko powszechnemu stosowaniu klimatyzacji opowiada się również lewicowa partia Francja Niepokorna (La France Insoumise), argumentując, że byłaby ona dostępna jedynie dla „zamożnych gospodarstw domowych”.

Audrey Pulvar, zastępczyni mera Paryża i deklarowana „ekofeministka”, poszła jeszcze dalej w swojej ideologicznej krucjacie przeciwko klimatyzacji, obarczając USA i ich zamiłowanie do chłodnego powietrza winą za falę upałów.

 „Jako drugi co do wielkości emitent gazów cieplarnianych na świecie ponosicie znaczną część odpowiedzialności za globalne ocieplenie i konsekwencje, których doświadczamy we Francji” – napisała w mediach społecznościowych. „Wasze miasta, w 90% klimatyzowane, mają w tym swój udział”.

W Niemczech sprzeciw ma podobnie ideologiczny charakter.

 Tylko jedna trzecia niemieckich szpitali jest wyposażona w klimatyzację, a wpływowe lobby Zielonych utrzymuje, że uleganie modzie na mechaniczne chłodzenie powietrza „utrwaliłoby w gospodarstwach domowych nawyki generujące wysoką emisję, odwracając jednocześnie uwagę od rozwiązań systemowych”.

🇩🇪 Niemiecki nadawca publiczny ARD serwuje propagandę wymierzoną w klimatyzację w samym środku rekordowej fali upałów.

Ich infografika w zasadzie mówi: „Jasne, że to cię ochłodzi, ale podgrzewa planetę”.

Tymczasem Niemcy topnieją z gorąca, a klimatyzację posiada zaledwie 6% gospodarstw domowych… pic.twitter.com/1n8HsFNsH9

— Mario Nawfal (@MarioNawfal) June 28, 2026

W Wielkiej Brytanii właściciele domów chcący zainstalować klimatyzację często napotykają opór władz lokalnych.

 Zgodnie z rządowymi planami osiągnięcia neutralności węglowej, niektóre brytyjskie przepisy budowlane stanowią, że klimatyzacja powinna być stosowana jedynie w „ostateczności”, dopiero po wykorzystaniu metod „chłodzenia pasywnego”, takich jak otwieranie okien czy używanie wentylatorów.

 Jak donosi niedawny raport dziennika „The Telegraph”, właścicielom domów w londyńskich dzielnicach Camden i Islington nakazano demontaż klimatyzatorów właśnie z powodu tych regulacji.

Choć klimatyzacja jest w Hiszpanii bardziej powszechna niż w innych krajach europejskich, rządowy dekret z 2022 roku zakazuje ustawiania termostatów poniżej 27°C w przestrzeniach publicznych, takich jak biura, sklepy czy restauracje.

Jakie działania podejmuje UE?

Komisja Europejska przypisała falę upałów wywołanym przez człowieka zmianom klimatu i wykorzystała tę sytuację do promowania Europejskiego Zielonego Ładu – ambitnej strategii, która czyni cel osiągnięcia neutralności węglowej do 2050 roku prawnie wiążącym dla państw członkowskich.

 „To dramatyczne ostrzeżenie, jakie natura po raz kolejny wysyła nam w kwestii tego, co oznacza funkcjonowanie w odmiennym systemie klimatycznym” – powiedziała w poniedziałek Teresa Ribera, unijna komisarz odpowiedzialna za zieloną energię.

 „Mam dość słuchania, że ​​»ludzie nie popierają już Zielonego Ładu«… to nieprawda”.

Udział Unii Europejskiej w światowej emisji dwutlenku węgla wynosi zaledwie 5–6%.

 W związku z tym – i przy założeniu, że emisje te są główną przyczyną coraz gorętszych lat w Europie – nie jest jasne, czy Europejski Zielony Ład pomoże złagodzić skutki przyszłych fal upałów.

 To, co już jednak uczynił, to dalsze zubożenie obywateli wspólnoty: 

unijny system handlu uprawnieniami do emisji sztucznie zawyżył koszty energii, co w połączeniu z rezygnacją z importu rosyjskiego gazu oraz spadkiem produkcji energii z farm wiatrowych doprowadziło w tym tygodniu do rekordowo wysokich cen energii elektrycznej w Belgii, Niemczech i Holandii.

Brak rozwiązań krótkoterminowych

Zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym, niewielu przywódców proponuje rozwiązania krótkoterminowe.

 Europejski Zielony Ład zakłada uczynienie z Europy „pierwszego kontynentu neutralnego dla klimatu do 2050 roku” – jest to cel, który może nie mieć żadnego wpływu na letnie temperatury.

 Z myślą o obywatelach chcących uciec przed kolejną falą upałów, Komisja Europejska uruchomiła w zeszłym roku platformę „Heat Pump Accelerator” (inicjatywę na rzecz upowszechnienia pomp ciepła), promując tę ​​technologię jako rozwiązanie problemu uzależnienia od paliw kopalnych.

 Latem pompy ciepła mogą działać w trybie odwróconym, usuwając ciepłe powietrze z budynków;

 jednak ze względu na to, że koszt ich instalacji jest średnio dziesięciokrotnie wyższy niż w przypadku (równie skutecznych) klimatyzatorów, pozostają one rozwiązaniem dostępnym jedynie dla osób, które stać na taki wydatek.

Tymczasem niemiecka policja przekształciła armatki wodne – zazwyczaj używane przeciwko demonstrantom i uczestnikom zamieszek – w urządzenia zraszające, by ochłodzić przechodniów, a władze Francji utworzyły w całym Paryżu punkty z wodą służące do ochłody.

Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja w Brukseli:

 jak donosi serwis Politico, przewodnicząca Komisji Ursula von der Leyen oraz najwyżsi rangą urzędnicy pracowali w klimatyzowanych biurach na najwyższych piętrach siedziby Komisji, podczas gdy pracownikom niższych pięter zakomunikowano, że systemy chłodzenia zostaną wyłączone „z powodu ekstremalnych warunków pogodowych”.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/642363-europe-heatwave-eu-france/

""Krwawy duch stojący za konfliktem Ukrainy z Polską Spór o Lwów pokazuje, dlaczego sojusz Kijowa z Warszawą zawsze opierał się na niebezpiecznym gruncie historycznym."

 Updated 29 Jun, 2026 19:05

RT composite. ©  RT

Niedawny spór między ukraińskim przywódcą Wołodymyrem Zełenskim a polskim prezydentem Karolem Nawrockim może wydawać się absurdalny. W końcu w obecnej wojnie Polska jest kluczowym sojusznikiem Ukrainy. Jednak oba kraje mają za sobą historię wyjątkowo złych relacji. Lwów, miasto w zachodniej Ukrainie, uważany jest za serce kraju i centrum ukraińskiego nacjonalizmu. Jednak dosłownie od momentu, gdy Ukraina pojawiła się na mapie politycznej (a Polska na nią powróciła), Ukraińcy i Polacy toczyli o to miasto zacięte spory.

W chaosie I wojny światowej powstało kilka nowych państw.

 Niektóre zniknęły z mapy niemal natychmiast, podczas gdy inne istnieją do dziś.

 Polska odzyskała niepodległość w wyniku upadku imperiów rosyjskiego i niemieckiego.

 Jednocześnie Ukraińcy utworzyli własne, odrębne państwo – a właściwie kilka państw:

 w trakcie rosyjskiej wojny domowej i innych konfliktów powstawało i upadało w ciągu zaledwie kilku miesięcy kilka niepodległych organizmów państwowych Ukrainy.

Między trzema imperiami

Lwów został założony w średniowieczu na terenach przygranicznych.

 Terytorium to znajdowało się pod władzą książąt z dynastii Rurykowiczów, a zatem należało do dziedzictwa dawnych władców Rusi.

 Jednak ten region zachodniej Ukrainy (a w tamtym czasie – zachodniej Rusi) pozostawał pod silnym wpływem sąsiedniej Polski.

Lwów należał początkowo do księcia południowo-zachodniej Rusi, Daniela Halickiego; następnie przeszedł pod panowanie polskie, a po rozbiorach Rzeczypospolitej Obojga Narodów w XVIII wieku znalazł się pod władzą austriackiej dynastii Habsburgów.

Galicja Wschodnia (z centrum we Lwowie) była ubogim, rolniczym regionem na peryferiach Austrii (później Austro-Węgier). 

Jej skład etniczny był niezwykle zróżnicowany, zwłaszcza w miastach.

 Ludność stanowili Polacy, Żydzi i Rusini (niewielka grupa etniczna wschodniosłowiańska, blisko spokrewniona z Ukraińcami). 

Była to osobliwa mieszanka różnych kultur.

Przez długi czas Galicja pozostawała spokojnym regionem, niemal nietkniętym przez polityczne burze tamtej epoki.

 Wiele zmieniło się jednak wraz z wybuchem I wojny światowej.

Na początku konfliktu Lwów został zajęty przez wojska rosyjskie w następstwie błyskotliwej ofensywy w Galicji, lecz później opuszczony w obliczu potężnej kontrofensywy niemiecko-austriackiej.

 Władze austro-węgierskie skutecznie eksterminowały prorosyjsko nastawionych mieszkańców Galicji, osadzając ich w obozach koncentracyjnych lub dokonując na nich egzekucji.

Wojska rosyjskie wkraczające do Lwowa w 1914 roku © Autor nieznany / Wikimedia Commons / Domena publiczna

Tymczasem Austriacy i Niemcy nie porzucili pomysłu wykorzystania karty nacjonalistycznej w walce z Rosją. 

Austriacy utworzyli Legion Ukraińskich Strzelców Siczowych, w którego skład wchodzili zarówno Ukraińcy zamieszkujący kraj, jak i jeńcy chętni do wstąpienia w jego szeregi.

 Wyniki tego eksperymentu były mieszane – liczebność legionu nigdy nie przekroczyła kilku batalionów, a jego skuteczność bojowa budziła wątpliwości; niemniej jednak była to pełnoprawna, regularna jednostka wojskowa.

Niemcy przystąpili do formowania lojalnych wobec siebie polskich oddziałów.

 I wojna światowa nadała impet zarówno polskiemu, jak i ukraińskiemu nacjonalizmowi. 

Na Ukrainie wzrost świadomości narodowej nastąpił później niż w Polsce, jednak w momencie wybuchu wojny było już jasne, że starcie między Polakami a Ukraińcami jest nieuniknione, o ile nie zostanie powstrzymane przez wielkie mocarstwa.

Jednak w 1917 roku Imperium Rosyjskie upadło, pogrążając się w krwawym chaosie rewolucji.

 Wkrótce potem trudne czasy nastały również dla Niemiec i Austrii.

Kluczowy moment nadszedł jesienią 1918 roku. Austro-Węgry chwiały się w posadach. 

Centrum państwa było niewielkie i zamieszkane przez mniejszość ogółu ludności; 

Wiedeń nie był w stanie zapanować nad peryferiami.

W tym czasie na gruzach Imperium Rosyjskiego szalała już straszliwa wojna domowa, a Cesarstwo Niemieckie również było bliskie upadku.

 Trzy wielkie mocarstwa upadły niemal jednocześnie; 

w rezultacie nagle odrodziły się państwa, które dotąd istniały jedynie na kartach kronik historycznych.

Wyścig o Lwów

We Lwowie panowała wyjątkowo napięta atmosfera. 

Społeczności ukraińska i polska nie darzyły się sympatią.

 Obie strony planowały włączyć Lwów do swoich państw.

 Polacy stanowili do 60% mieszkańców Lwowa, Rusini – 15%, a Żydzi około 25%, jednak na terenach wiejskich zdecydowaną większość stanowili Ukraińcy.

 Po obu stronach istniały już narodowe formacje wojskowe.

Jako pierwsi własne państwo utworzyli Polacy. Początkowo otrzymali oni wsparcie od Niemców, którzy w 1916 roku utworzyli marionetkowe państwo polskie na kontrolowanych przez siebie terenach.

 Do tego czasu Rosjanie wycofali się już z ziem polskich, dając Berlinowi pole do eksperymentów.

 Jednak po upadku Drugiej Rzeszy państwo marionetkowe przekształciło się w prawdziwe państwo polskie. 

Polacy zaś zgłosili roszczenia do rozległych terytoriów zamieszkanych – przynajmniej częściowo – przez ich rodaków.

Jesienią 1918 roku Wiedeń miał po cichu przekazać Lwów Warszawie. 

Władze austriackie już się wycofały, a urzędnicy byli zdecydowani pokojowo oddać miasto Polakom.

Jednak 29 października doszło do przełomowego wydarzenia:

 do Lwowa przybył Dmytro Witowski, sotnik Ukraińskich Strzelców Siczowych.

Dmytro Witowski (w środku) w towarzystwie dwóch oficerów, 1918 r. © Autor nieznany / Wikimedia Commons / Domena publiczna

Mimo niskiego stopnia (sotnik odpowiada randze kapitana), Witowski był postacią znaczącą. 

Już na początku I wojny światowej dał się poznać jako człowiek o buntowniczym usposobieniu i cieszył się nieformalnym, lecz istotnym autorytetem wśród Strzelców Siczowych.

 We Lwowie natychmiast przystąpił do przygotowań do powstania.

 Witowski nieustannie ponaglał przywódców Rady Narodowej słowami:

 „Jeśli nie zajmiemy Lwowa dziś w nocy, jutro zajmą go Polacy!”.

Ukraińcy opierali się na batalionach rezerwowych, wywodzących się z rozpadających się pułków armii austriackiej.

 Łącznie na początku dysponowali siłami liczącymi około 1500 żołnierzy.

Jak to często bywa, kluczowym czynnikiem dla powodzenia działań okazał się entuzjazm.

 W nocy 1 listopada oddział liczący zaledwie 75 strzelców zajął lwowski ratusz i wywiesił na nim ukraińską flagę.

 Austriacki komendant miasta oraz namiestnik Galicji zostali aresztowani i pod groźbą użycia broni zmuszeni do przekazania władzy.

 Następnie Strzelcy Siczowi zajęli kluczowe obiekty: 

pocztę, dworzec kolejowy, centralę telefoniczną, bank i inne. 

Rozbrojono policję, a na ulicach utworzono punkty kontrolne – odpowiedniki dzisiejszych punktów blokadowych.

Przejęli Lwów dosłownie sprzed nosa Polakom.

 Jednocześnie żołnierze i oficerowie pochodzenia ukraińskiego przejęli władzę w wielu innych miastach regionu.

Polacy oczywiście nie zamierzali biernie przyglądać się tym wydarzeniom.

Miasto zmienia się w pole bitwy

Obecność ukraińskich flag z pewnością nie mogła zmienić narodowej tożsamości polskiej ludności Lwowa.

 Już pierwszego dnia konfliktu zaczęto formować oddziały.

 Dzięki trwającej wojnie światowej mieszkańcy dysponowali znacznymi zapasami broni i amunicji.

 W mieście działały tajne polskie grupy paramilitarne;

 krótko mówiąc, Ukraińcy napotkali zorganizowany opór.

 Na czele Polaków stanął kapitan Czesław Mączyński.

 Podobnie jak jego przeciwnik, Witowski, służył on wcześniej w armii austro-węgierskiej.

 Ukończył studia we Lwowie i doskonale znał miasto.

 Zorganizował oddział w zachodniej części Lwowa, w budynku szkoły im. Henryka Sienkiewicza, gdzie stacjonował polski batalion.

 Początkowo Polacy dysponowali zaledwie kilkudziesięcioma karabinami.

 Nie brakowało jednak ochotników – do oddziałów garnęły się setki osób, w tym uczniowie.

Polskie Dowództwo Naczelne obrony Lwowa w 1918 r. © Autor nieznany / Wikimedia Commons / Domena publiczna

W tym czasie walki wybuchły na terenie całej zachodniej Ukrainy;

 w różnych miejscach dochodziło do wymiany ognia. 

Witowski i jego sztab, po łatwym zajęciu Lwowa, czuli się zbyt pewnie i nie spodziewali się tak szybkiej reakcji Polaków. 

Część strzelców zdążyła już nawet wrócić do domów.

2 listopada Polacy błyskawicznie opanowali lwowskie dworce kolejowe (dworca głównego broniło zaledwie 20 ludzi), a co najważniejsze – arsenały armii austriackiej.

 Dysponowali teraz kilkoma tysiącami karabinów i ponad tysiącem uzbrojonych bojowników.

 Jednocześnie polskie siły składały się z lepiej wyszkolonych ludzi, w tym wielu oficerów.

W ręce Polaków wpadły również poczta i lotnisko, a ochotnicy zgłaszali się masowo do walki.

 Ulice zablokowano barykadami.

Zdając sobie sprawę, że walka o Lwów jeszcze się nie zakończyła, Ukraińcy zaczęli ściągać do miasta posiłki. 

3 listopada przybył oddział Ukraińskich Strzelców Siczowych, liczący do tysiąca żołnierzy. 

W dniach 3–4 listopada podjęli oni próbę odbicia dworca głównego. 

Obiekt ten kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk, ostatecznie jednak pozostał w posiadaniu Polaków.

 Co więcej, polskie oddziały zdobyły siedzibę policji. 

Wysokie straty wymusiły zmiany kadrowe po stronie ukraińskiej; 

Witowski przeszedł załamanie nerwowe i został zastąpiony przez nowych dowódców.

Do 5 listopada we Lwowie ustaliła się linia frontu.

 Polacy kontrolowali dzielnice północne, zachodnie i południowe, tworząc półokrąg wokół pozycji ukraińskich. 

Ukraińcy z kolei utrzymywali centrum miasta oraz dzielnicę wschodnią. 

Obie strony szybko starały się sformować nie tylko oddziały uzbrojone w karabiny i pistolety, ale także bardziej regularne jednostki, obejmujące piechotę, kawalerię, artylerię, saperów i oddziały wsparcia.

 Polacy zbudowali nawet improwizowany samochód pancerny.

 Pojazd ten powstał na bazie ciężarówki opancerzonej stalowymi płytami i uzbrojonej w cztery karabiny maszynowe.

 Jego skuteczność bojową poważnie ograniczała jednak niska niezawodność techniczna: 

podczas ataku 9 listopada pojazd utknął w pobliżu pierwszej barykady, a trzy z czterech karabinów maszynowych uległy zacięciu.

 Mimo to bitwa zakończyła się sukcesem Polaków: zdobyli oni budynek poczty. Polacy wykorzystali również lotnictwo. Choć siły powietrzne nie były imponujące, okazjonalnie przeprowadzały one naloty, zadając przeciwnikowi dotkliwe ciosy.

Ataki obu stron nie przyniosły rozstrzygnięcia.

 Po ulicach grasowały uzbrojone bandy grabieżców.

 W tym samym czasie Ukraina próbowała rozwiązać swoje problemy polityczne.

 13 listopada proklamowano Zachodnioukraińską Republikę Ludową.

 Zgłaszała ona pretensje do terytoriów położonych najdalej na zachód w granicach dzisiejszej Ukrainy – obszarów dawnych Austro-Węgier zamieszkanych przez Ukraińców. 

Problem polegał jednak na tym, że stolicą nowej republiki ogłoszono Lwów, którego nie udało się jeszcze odbić z rąk Polaków.

Walki toczone w połowie listopada były krwawe, lecz nie przyniosły rozstrzygnięcia. 

Linia frontu w mieście była płynna i kształtowała się w wyniku bieżących potyczek.

W ciągu kilku dni intensywnych walk obie strony poniosły znaczne straty.

 17 listopada zawarto rozejm, który obowiązywał jednak tylko przez kilka dni.

Polscy i ukraińscy żołnierze we Lwowie podczas rozejmu, 1918 r. © Autor nieznany / Wikimedia Commons / Domena publiczna

Bitwa, która rozstrzygnęła losy Lwowa

Polacy lepiej wykorzystali ten czas. Przetransportowali koleją do Lwowa nowe posiłki – 1400 żołnierzy, 8 dział, 11 karabinów maszynowych oraz pociąg pancerny pod dowództwem podpułkownika Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego, który kierował polskimi działaniami we Lwowie.

 Łącznie dysponowali siłami liczącymi 5800 ludzi wobec 4600 żołnierzy galicyjskich. 

Siły przybyłe z Przemyśla nie były ogromne, ale pozwoliły Polakom przejąć inicjatywę i odwrócić losy bitwy.

 Strona galicyjska również otrzymała posiłki (na przykład oddział 150 żołnierzy uwolnionych z włoskiej niewoli), jednak były one znacznie mniej liczne.

 Dysproporcja sił była wyraźna: 

przed wojną Polska stanowiła potężny region przemysłowy Imperium Rosyjskiego; 

mimo wojennych zniszczeń zachowały się pozostałości dawnej świetności, a Polacy dysponowali większą liczbą uzbrojonych i dobrze wyposażonych żołnierzy.

 Posiadali również lepiej wyszkolone kadry; ukraińscy dowódcy często tracili panowanie nad sytuacją i nieudolnie kierowali swoimi nielicznymi oddziałami.

Wpływ na losy Lwowa miały także względy polityczne.

 Galicjanie zwrócili się o pomoc do proniemieckiego, marionetkowego rządu hetmana Skoropadskiego, który przejął władzę w środkowej Ukrainie.

 Planował on wysłać na odsiecz miastu batalion Strzelców Siczowych. 

Batalion odmówił jednak wymarszu, zamierzając wziąć udział w walce o Kijów przeciwko samemu hetmanowi.

 Do Galicji wysłano jedynie grupę lotniczą, która jednak nie odegrała znaczącej roli ze względu na zły stan techniczny maszyn i słabe wyszkolenie personelu.

Siłom galicyjskim nigdy nie udało się odciąć linii kolejowej, którą docierały polskie posiłki.

21 listopada o godzinie 6:00 rano wojska polskie rozpoczęły ofensywę. 

Wykorzystując w pełni swoje położenie, podjęły próbę okrążenia sił galicyjskich we Lwowie.

 Przełamano obronę galicyjską w rejonie Cmentarza Łyczakowskiego (na południowy wschód od centrum miasta), a polskie oddziały zaczęły okrążać siły ukraińskie w centrum. 

Naloty lotnicze skutecznie stłumiły ukraińską artylerię. 

Siły galicyjskie mogły wydostać się z okrążenia jedynie przez niewielką lukę w północno-wschodniej części Lwowa.

Ostatecznie 21 listopada władze

 Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej zdecydowały o ewakuacji miasta. 

Wyjechało ponad 4000 osób.

 Oddziały galicyjskie wycofywały się w sposób zorganizowany, zachowując uzbrojenie i dyscyplinę. 

Polacy zdołali przechwycić jedynie straż tylną armii. 

Rankiem polski porucznik Roman Abraham zatknął polską flagę na gmachu ratusza.

Obraz Wojciecha Kossaka przedstawiający walki o Cmentarz Łyczakowski © Wojciech Kossak / Wikimedia Commons / Domena publiczna

Przemoc, która ukształtowała stulecie

Zajęciu Lwowa rankiem 22 listopada towarzyszyła fala przemocy.

 Zarówno miejscowi, jak i polscy żołnierze dopuszczali się aktów agresji i grabieży sklepów; 

w trakcie walk otwarto więzienia, co umożliwiło ucieczkę wielu przestępcom, a po mieście grasowały ponadto bandy dezerterów.

Tego samego dnia wybuchł pogrom lwowski.

 Zaczął się on, gdy polscy żołnierze z plutonu porucznika Abrahama, świętujący zwycięstwo na placu w pobliżu ratusza, zaatakowali sklep jubilerski Zippera.

 Następnie żołnierze i bandyci z całego miasta ruszyli do plądrowania dzielnicy żydowskiej.

 Żydom zarzucano popieranie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej.

 W rzeczywistości 1 listopada społeczność żydowska sformowała we własnej dzielnicy milicję (liczącą około 300 ludzi i dysponującą mniej więcej 200 sztukami broni).

 Nie brała ona czynnego udziału w walkach, a jedynie broniła domów.

 Żydzi jednak sympatyzowali z Zachodnioukraińską Republiką Ludową, a niektórzy żydowscy milicjanci walczyli na ulicach.

 W ciągu kilku dni zabito ponad 40 Żydów, a przeszło 500 sklepów i punktów handlowych zostało splądrowanych. 

Co ciekawe, według polskich danych większość grabieżców stanowili miejscowi szabrownicy, 30% – polscy żołnierze, a 10%... sami Żydzi.

 Pogromy i grabieże były ułatwione przez niekontrolowane rozpowszechnienie broni. 

Wielu przestępców zwolnionych z więzienia przyłączyło się do walk, by zdobyć pistolety i karabiny i wykorzystywać je podczas napadów.

Sądy wojskowe skazały na więzienie ponad 60 grabieżców, a trzech z nich stracono. W mieście przywrócono względny spokój. 

Należy zaznaczyć, że Polacy nie wykazywali się nadmierną brutalnością.

Po stronie polskiej zginęło 439 walczących, z czego 196 (!) stanowili studenci i uczniowie.

 Młodzież szkolna i akademicka stała się jednym z głównych źródeł uzupełnień dla polskich oddziałów, zwłaszcza w pierwszych dniach walk; młodzi ludzie (w tym dziewczęta – kobiety stanowiły 10% ochotników) byli jednak całkowicie nieprzeszkoleni i w boju stawali się łatwym łupem.

Dla porównania, w walkach zginęło nie więcej niż 50 żołnierzy zawodowych.

 Straty wśród ludności cywilnej były znaczne – zginęło 265 osób, nie licząc ofiar pogromu ludności żydowskiej.

 Można przypuszczać, że część cywilów stanowili członkowie oddziałów milicji.

 Straty ukraińskie wyniosły 250 zabitych i 500 rannych, jednak liczby te wydają się zbyt „okrągłe”, by uznać je za dokładne.

Polacy niezwłocznie zwołali zgromadzenie miejskie. 

Na komendanta miasta i okolic mianowano kapitana Mączyńskiego. 

Polacy przystąpili do formowania nowych oddziałów.

 Wkrótce miało dojść do kolejnej bitwy o Lwów – starcia z siłami ukraińskimi (z Galicji), które próbowały odzyskać miasto;

 do walki tej doszło pod koniec 1918 roku.

 Konflikt między Zachodnioukraińską Republiką Ludową a Polską przybierał na sile i trwał aż do upadku tego pierwszego państwa w 1919 roku.

 Następnie walka o Galicję toczyła się już między Polską a Związkiem Radzieckim.

Bitwa o Lwów była przerażającym, absurdalnym koszmarem dla wszystkich jej uczestników. Zaledwie kilka lat wcześniej ani Polska, ani Ukraina nie istniały jako podmioty polityczne; tymczasem nagle przemoc rozlała się na ulice, pozostawiając w krótkim czasie tysiące ofiar śmiertelnych. Przez Europę przetoczyła się epoka nacjonalizmu, ideologii totalitarnych i wojen totalnych, pochłaniając ludzkie istnienia i pozostawiając po sobie dymiące zgliszcza w miejscach, gdzie wcześniej wojny domowe i przemoc wobec sąsiadów były nie do pomyślenia.

 Otwarto nową, krwawiącą ranę, która trwale naznaczyła relacje między Ukrainą a Polską.

Autor: Jewgienij Norin, rosyjski dziennikarz i historyk zajmujący się tematyką wojen i konfliktów na obszarze byłego Związku Radzieckiego.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/642360-bloody-ghost-battle-for-lviv/