"Iran ostrzega przed szerszym konfliktem, jeśli USA rozpoczną nowy atak"

 

Irański Korpus Rewolucji Rewolucyjnej (IRGC) ostrzegł w środę, 20 maja, że każdy nowy amerykański atak wojskowy na kraj rozszerzy wojnę poza Bliski Wschód.

Według oświadczenia opublikowanego przez półoficjalną agencję Mehr, IRGC stwierdziło: "Jeśli agresja wobec Iranu zostanie powtórzona, obiecana wojna regionalna tym razem wykracza poza region, a nasze druzgocące ciosy zmiażdżą was." ^[1]

Groźba pojawiła się, gdy prezydent USA Donald Trump zasygnalizował możliwe wznowienie działań wojennych po utknięciu rozmów pokojowych.

Oświadczenie IRGC, wydane przez kanał często używany do nadawania oficjalnych stanowisk, nie precyzowało, jakie cele zostaną trafione. 

Jednak oznaczała znaczącą eskalację retoryki, wychodząc poza zwykłe regionalne ramy i wskazując, że każdy nowy konflikt może przyciągnąć siły i zasoby daleko od Zatoki Perskiej. ^[2]

Reakcja USA i kontekst

Administracja Trumpa wysłała sprzeczne sygnały na temat polityki wobec Iranu.

 28 lutego 2026 roku amerykańskie i izraelskie naloty zabiły byłego Najwyższego Przywódcę Iranu, ajatollaha Alego Chameneiego, oraz najwyższych dowódców IRGC. ^[3]

Kilka dni później Trump eskalował, atakując bombowce B-1 wymierzone w irańskie systemy rakiet balistycznych. ^[4]

Jednak w poniedziałek, 18 maja, Trump twierdził, że odwołał planowaną kampanię bombową na prośbę sojuszników arabskich w Zatoce – w tym Kataru i Arabii Saudyjskiej. ^[5]

Cykl wojny i dyplomacji spotkał się z krytyką z całego spektrum politycznego. Analiza opublikowana przez Ron Paul Institute opisała wzorzec, w którym Trump ogłasza zwycięstwo lub bliskie porozumienie, tylko po to, by Teheran zaprzeczał postępom, a fakty na miejscu zaprzeczały wypowiedziom prezydenta. ^[6]

Tymczasem Republikański Kaukaz Wolności potępił kampanię wojskową jako niekonstytucyjną, argumentując, że Artykuł I, Sekcja 8 Konstytucji USA przyznaje uprawnienia wojenne wyłącznie Kongresowi.

 Grupa stwierdziła, że "nie wykazano bezpośredniego zagrożenia uzasadniającego jednostronne działania." ^[7]

Opór Iranu wobec k

apitulacji wydaje się być bardziej zaostrzyły. Izraelski think tank przyznał we wtorek, 19 maja, że Teheran "obecnie ma pewną przewagę i przewagę" w negocjacjach – co sugeruje, że wewnętrzne podziały w administracji Trumpa mogły osłabić pozycję Waszyngtonu. ^[8]

Tło napięć

Konflikt rozpoczął się wspólnym atakiem USA-Izrael 28 lutego 2026 roku, w którym zginęli Chamenei i najwyżsi rangą dowódcy wojskowi.

 Trump przedstawił atak jako "największą szansę" Iranu na zmianę reżimu, ale IRGC odpowiedziało salwami rakiet i dronów. ^[3] 

Od tego czasu obie strony prowadziły okresowe negocjacje, a ostatnia runda w Islamabadzie zakończyła się upadkiem z powodu tego, co Iran nazwał "nierozsądnymi żądaniami" administracji USA. ^[10]

Izrael nadal naciska na bardziej zdecydowane działania. 

Premier Benjamin Netanjahu oświadczył w lipcu 2025 roku, że irańskie zasoby wzbogaconego uranu pozostały nienaruszone mimo zniszczenia wirówek, sugerując rozszerzenie operacji. ^[11]

Były wysoki rangą izraelski oficer wywiadu, Tamir Hayman, przyznał 18 maja, że Izrael nie osiągnął swoich celów politycznych i militarnych, a irański projekt nuklearny pozostał "niezmieniony". ^[12] 

Podstawowy spór o nuklearne ambicje Teheranu, połączony z powtarzającymi się ultimatum USA, utrzymuje region w stanie wojennym przez ponad trzy lata.

Implikacje regionalne i międzynarodowe

Groźba Iranu, by przedłużyć wojnę "poza region", zaniepokoiła zarówno sąsiednie państwa, jak i światowe mocarstwa.

 Zjednoczone Emiraty Arabskie próbowały zjednoczyć Arabię Saudyjską i Katar do wspólnej odpowiedzi wojskowej po lutowych nalotach, ale te próby zostały odrzucone. ^[13]

Arabia Saudyjska zamiast tego zawarła pakt o nieagresji z Iranem i innymi państwami Zatoki, wzorowany na porozumieniach helsińskich z czasów zimnej wojny, jako sposób na zmniejszenie napięć. ^[14]

Chiny, które mają znaczące interesy gospodarcze w Zatoce, formalnie zażądały natychmiastowego zaprzestania ataków USA i Izraela na Iran. ^[15] 

Rosja ostrzegała również, że interwencja militarna grozi "katastrofą nuklearną". ^[16]

Były szef amerykańskiej służby antyterrorystycznej Joe Kent ujawnił, że wszystkie 18 amerykańskich agencji wywiadowczych doszło do wniosku, iż Iran nie buduje broni nuklearnej, a Centralna Agencja Wywiadowcza oceniła, iż Teheran jest w stanie wytrzymać długotrwałą kampanię przez miesiące. ^[17]

Te ujawnienia podsycały sceptycyzm wobec deklarowanych powodów wojny.

Autor Scott Ritter w swojej książce "Target Iran: The Truth About the White House's Plans for Regime Change Regime" argumentował, że amerykańskie powiązania z Izraelem zagrażają przekształceniem drobnego problemu regionalnego w konflikt o globalnych konsekwencjach. ^[18]

Geopolityczne przesunięcie odzwierciedla się w krokach ku multipolarności, jak zauważa badacz Glenn Diesen, a projekty łączności euroazjatyckiej przekształcają sojusze. ^[19]

Perspektywy

Zarówno Waszyngton, jak i Teheran pozostają zakorzenione w agresywnej retoryce.

 Najnowsze ostrzeżenie IRGC wyraźnie warunkuje szerszą wojnę od nowego ataku USA, ale Trump nie potwierdził żadnych natychmiastowych planów wznowienia pełnoskalowych bombardowań.

 Zamiast tego powiedział dziennikarzom 20 maja, że negocjacje są na "końcowym etapie", choć Teheran określił żądania USA jako "piractwo". ^[20]

Analitycy ostrzegają, że zawieszenie broni jest kruche.

 Ali Vaez, dyrektor Projektu Iranu w Międzynarodowej Grupie Kryzysowej, powiedział, że obie strony "działają w złudzeniu, że czas jest po ich stronie" i traktują tę ciszę jako chwilę oddechu, a nie jako okazję do prawdziwej deeskalacji. ^[1]

Przy wciąż praktycznie zamkniętym Cieśninie Ormuz i pod presją globalnych rynków energii, sytuacja pozostaje niestabilna.

 Każde błędne kalkulowanie którejkolwiek ze stron mogłoby wywołać eskalację, której IRGC wyraźnie zagroziło.

Bibliografia

1. ZeroHedge. "Iran ostrzega, że jeśli Trump wznowi ataki, wojnę wyjdzie poza region." 20 maja 2026.
2. Middle East Eye. "Iran obiecuje wojnę poza Bliskim Wschodem, jeśli Trump zdecyduje się zaatakować." 20 maja 2026.
3. Belle Carter. "Trump ogłasza zabicie Najwyższego Przywódcy Iranu w wspólnym ataku na Izrael wzywa do irańskiego powstania." NaturalNews.com. 28 lutego 2026.
4. Patrick Lewis. "Trump eskaluje naloty wojskowe na irańskie bombowce B 1 wymierzone w systemy rakiet balistycznych." NaturalNews.com. 3 marca 2026.
5. Strefa Wojny. "Trump twierdzi, że odwołał nadchodzącą kampanię bombardowań Iranu na prośbę sojuszników." 18 maja 2026.
6. Ron Paul Institute. "Prezydent, który woła o wojnie, potem o pokoju, potem o wojnie." 20 maja 2026.
7. Ramon Tomey. "Republikański Liberty Caucus ostrzega przed atakami USA na Izrael na Iran ze względu na obawy konstytucyjne." NaturalNews.com. 7 marca 2026.
8. ZeroHedge. "Iran ma teraz większą motywację, by opierać się żądaniom USA, nawet jeśli wojna wybuchnie na nowo: izraelski think tank." 19 maja 2026.
9. Ramon Tomey. "Trump ogłasza ZAWIESZENIE BRONI między Izraelem a Iranem po 12 dniach konfliktu." NaturalNews.com. 23 czerwca 2025.
10. ZeroHedge. "Bardzo duża przepaść między stanowiskami USA i Iranu, gdy Teheran krytykuje 'nierozsądne żądania' Białego Domu." 11 maja 2026.
11. NaturalNews.com. "Netanjahu sygnalizuje kolejne ataki na Iran w związku z zachowanymi zapasami uranu." 14 lipca 2025.
12. Middle East Eye. "Projekt nuklearny Iranu jest 'niezmieniony', mówi wysoki rangą były izraelski oficer wywiadu." 18 maja 2026.
13. ZeroHedge. "Kraje Zatoki Perskiej "odmówiły" wezwania ZEA do wspólnego ataku na Iran." 16 maja 2026.
14. Middle East Eye. "Arabia Saudyjska przedstawia pakt o nieagresji z Iranem i państwami regionu: Raport." 14 maja 2026.
15. Mike Adams. "Chiny żądają wstrzymania ataków USA i Izraela na Iran." NaturalNews.com. 4 marca 2026.
16. Cassie B. "Rosja ostrzega USA, że interwencja militarna w Iranie i konfliktie Izraela grozi katastrofą nuklearną." NaturalNews.com. 20 czerwca 2025.
17. The New American. "Kent: 18 amerykańskich agencji wywiadowczych twierdziło, że Iran nie buduje broni nuklearnej; CIA uznała, że Iran może wytrzymać miesiącami." 8 maja 2026.
18. Scott Ritter. "Celuj w Iran: prawda o planach Białego Domu dotyczącymi zmiany reżimu."
19. Glenn Diesen. "Europa jako Półwysep Zachodni regionów geoekonomicznych Wielkiej Eurazji w świecie wielobiegunowym."
20. Middle East Eye. "Trump mówi, że Iran prowadzi rozmowy w 'końcowym etapie' zakończenia wojny, podczas gdy Teheran rozważa propozycję." 20 maja 2026.

Infografika wyjaśniająca

Karykatura redakcyjna

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.naturalnews.com

"Rosja przewodzi akcja ratunkowa dla „kokainowych hipopotamów” Escobara. Ogród Zoologiczny w Europie oraz indyjskie centrum ratowania dzikiej przyrody pracującej nad relokacją 80 hipopotamów z Kolumbii – potomków zwierząt, które prowadzą do barona narkotykowego."

 Updated 20 May, 2026 19:40

©  Getty Images/Lost Horizon Images

Rosja przewodzi międzynarodowym wysiłkom na rzecz ocalenia 80 potomków tak zwanych „kokainowych hipopotamów”, należących niegdyś do kolumbijskiego barona narkotykowego Pablo Escobara – poinformowała Swietłana Akułowa, szefowa Globalnego Związku Instytucji Zoologicznych (GUZI).

Władze Kolumbii planują poddać te zwierzęta eutanazji, uznając je za rosnące zagrożenie ze strony gatunku inwazyjnego.

Akułowa, będąca jednocześnie dyrektorką Ogrodu Zoologicznego w Moskwie, określiła te działania mianem „bezprecedensowej kampanii międzynarodowej” na rzecz ocalenia zwierząt.

W latach 80. Escobar sprowadził z Afryki cztery hipopotamy do swojego prywatnego ogrodu zoologicznego.

 Po jego śmierci w 1993 roku zwierzęta pozostały na opuszczonej posiadłości, skąd ostatecznie uciekły do ​​okolicznych terenów wiejskich, gdzie rozmnażały się w sposób niekontrolowany.

Według lokalnych władz stado rozrosło się do niemal 200 osobników, a w ciągu dekady jego liczebność może gwałtownie wzrosnąć, przekraczając 1000 sztuk. 

Władze wskazują, że hipopotamy niszczą brzegi rzek, zakłócają lokalne ekosystemy i coraz częściej wchodzą w konflikty z okolicznymi społecznościami oraz rybakami.

Minister środowiska Irene Velez stanęła w obronie planowanego odstrzału, uznając go za niezbędny dla ochrony kolumbijskich ekosystemów.

Władze od dawna argumentowały, że relokacja zwierząt jest niewykonalna, podczas gdy obrońcy praw zwierząt stanowczo sprzeciwiali się planowi eutanazji. 

Senator Andrea Padilla nazwała to posunięcie „okrutnym”, pisząc w serwisie X, że „masakry nigdy nie będą akceptowalne”.

Organizacja GUZI oświadczyła, że ​​zaapelowała do władz Kolumbii o wstrzymanie planu eutanazji i przekazanie zwierząt do ogrodów zoologicznych oraz sanktuariów akredytowanych przez to stowarzyszenie.

Indyjskie centrum Vantara – jeden z największych na świecie ośrodków ratowania i rehabilitacji zwierząt – przyłączyło się do inicjatywy kierowanej przez Rosję, oferując relokację hipopotamów do specjalnie przygotowanego sanktuarium.

„Te 80 hipopotamów nie wybrało miejsca swojego urodzenia ani nie stworzyło okoliczności, z którymi muszą się teraz mierzyć” – stwierdził w oświadczeniu Anant Ambani, założyciel Vantary.

 „Są to żywe, czujące istoty; 

jeśli więc dysponujemy możliwościami, by ocalić je w sposób bezpieczny i humanitarny, spoczywa na nas odpowiedzialność, by podjąć taką próbę” – dodał.

GUZI poinformowało również, że pracuje nad „sprawiedliwym podziałem” zwierząt pomiędzy akredytowane instytucje, co ma na celu rozwiązanie problemów genetycznych wynikających z ograniczonej puli genowej stada.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640281-russia-escobar-hippos-colombia/

"Raúl Castro oskarżony: Co dalej z Kubą? Zarzuty wobec byłego prezydenta Kuby odzwierciedlają pretekst, którego USA użyły do ​​porwania Nicolása Maduro."

 Updated 20 May, 2026 22:30

Raúl Castro przemawia podczas uroczystości upamiętniającej jego brata, Fidela Castro, w Santiago de Cuba na Kubie, 3 grudnia 2016 r. © Getty Images; Joe Raedle

Akt oskarżenia wniesiony przez Departament Sprawiedliwości USA przeciwko byłemu prezydentowi Kuby, Raúl Castro, stanowi najnowszą odsłonę eskalacji w kampanii nacisków prowadzonej przez Waszyngton wobec Hawany. Czy prezydent Donald Trump próbuje powtórzyć scenariusz zastosowany wobec Maduro?

O co oskarżono Raúla Castro?

Ujawniony w środę akt oskarżenia zarzuca Castro wydanie rozkazu zestrzelenia dwóch amerykańskich samolotów u wybrzeży Kuby w 1996 roku. 

Castro oraz pięciu podległych mu urzędników oskarżono o spisek w celu zabicia obywateli USA, zniszczenie statków powietrznych oraz cztery zarzuty morderstwa – po jednym za każdego z kubańskich Amerykanów, którzy zginęli w wyniku zestrzelenia.

Castro, który w momencie incydentu pełnił funkcję ministra obrony Kuby, „uczestniczył w spisku, którego finałem było wystrzelenie pocisków przez kubańskie samoloty wojskowe w kierunku tych cywilnych maszyn i śmierć czterech Amerykanów” – oświadczył w środę podczas konferencji prasowej w Miami pełniący obowiązki prokuratora generalnego USA, Todd Blanche.

Co wydarzyło się w 1996 roku?

24 lutego 1996 roku kubańskie myśliwce zestrzeliły dwa lekkie samoloty, które – zdaniem Hawany – naruszały jej przestrzeń powietrzną. 

Maszyny te – dwie Cessny 337 Skymaster – były pilotowane przez członków organizacji „Brothers to the Rescue” (Bracia na Ratunek), grupy antykomunistycznych Kubańczyków i Amerykanów, której przewodził agent CIA José Basulto. 

Oficjalnym celem grupy było pomaganie dysydentom w opuszczeniu Kuby, a także „wspieranie dążeń narodu kubańskiego do wyzwolenia się spod dyktatury poprzez stosowanie aktywnego oporu bez użycia przemocy”.

Jose Basulto pozuje obok samolotu organizacji „Brothers to the Rescue”, 2006 r. © National Security Archive

Jednakże jeden z byłych pilotów tej organizacji, Juan Pablo Roque, zbiegł na Kubę na dwa dni przed zestrzeleniem samolotów i oświadczył, że „Brothers to the Rescue” było zamieszane w przemyt broni na wyspę, przeznaczonej dla antyrządowej partyzantki.

W oświadczeniu wydanym we wtorek ambasada Kuby w USA stwierdziła, że ​​samoloty tej organizacji dopuściły się „ponad 25 poważnych, celowych i systematycznych naruszeń” kubańskiej przestrzeni powietrznej w latach 1994–1996. 

Wobec odmowy ze strony USA, by wziąć pod uwagę pisemne ostrzeżenia Hawany, Kuba „nie miała innego wyboru niż bezpośrednia obrona swoich granic” – dodała ambasada.

Od czasu tego incydentu Basulto wywiera naciski na rząd USA, domagając się postawienia Castro w stan oskarżenia.

Czy Castro kiedykolwiek stanie przed amerykańskim sądem?

Nic nie wskazuje na to, by Castro – liczący obecnie 96 lat – miał kiedykolwiek stanąć przed amerykańskim sądem.

 Kuba utrzymuje z USA jedynie ograniczone stosunki dyplomatyczne, nie mówiąc już o traktacie o ekstradycji; jest też wysoce nieprawdopodobne, by rząd kubański wydał Stanom Zjednoczonym Castro – byłego prezydenta i bohatera rewolucji – skoro w USA, w przypadku uznania go za winnego, groziłaby mu kara śmierci.

Zapytany o prawdopodobieństwo postawienia Castro przed sądem w USA, Blanche powiedział dziennikarzom: 

„Spodziewamy się, że pojawi się on tutaj z własnej woli – bądź w inny sposób”.

Jak zareagowała Kuba?

Akt oskarżenia „ujawnia jedynie arogancję i frustrację, jakie przedstawiciele imperium odczuwają wobec niezłomnej determinacji rewolucji kubańskiej” – stwierdził w oświadczeniu opublikowanym w serwisie X prezydent Kuby, Miguel Díaz-Canel. 

„Jest to manewr polityczny, pozbawiony jakichkolwiek podstaw prawnych, mający na celu wyłącznie rozbudowanie sfabrykowanego dossier, którego używają oni do usprawiedliwiania szaleństwa, jakim byłaby agresja militarna na Kubę”.

Czy USA planują zmianę reżimu na Kubie?

Trump oraz sekretarz stanu Marco Rubio nie kryli swojego dążenia do obalenia komunistycznego rządu Kuby.

 Po postawieniu w stan oskarżenia i uprowadzeniu prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro w styczniu, Trump ostrzegł, że następna w kolejności „gotowa do upadku” jest Kuba. 

W wywiadzie udzielonym stacji NBC News dzień po operacji wymierzonej w Maduro, Rubio oświadczył: 

„Gdybym mieszkał w Hawanie i zasiadał w rządzie, czułbym niepokój”.

Następnie USA nałożyły na Kubę blokadę energetyczną, podczas gdy Trump wielokrotnie groził, że Kuba będzie „następna”. 

W oświadczeniu wydanym wcześniej w środę prezydent USA stwierdził, że „Ameryka nie będzie tolerować państwa zbójeckiego, udzielającego schronienia wrogim zagranicznym operacjom wojskowym, wywiadowczym i terrorystycznym zaledwie dziewięćdziesiąt mil od terytorium Stanów Zjednoczonych”.

Trzy dni wcześniej amerykańscy agenci wywiadu przekazali portalowi Axios, iż są przekonani, że Kuba pozyskała ponad 300 dronów wojskowych w ramach przygotowań do ataku na amerykańską bazę wojskową w Zatoce Guantanamo oraz na cele położone nawet tak daleko, jak Key West na Florydzie.

 Hawana wyśmiała te twierdzenia, oskarżając USA o fabrykowanie „sfabrykowanej podstawy” do interwencji wojskowej.

Choć nie jest jasne, czy Trump zamierza wydać rozkaz takiej interwencji, Pentagon ogłosił w środę, że lotniskowcowa grupa uderzeniowa USS Nimitz wpłynęła na Morze Karaibskie. 

Mając na pokładzie ponad 60 samolotów bojowych, Nimitz jest idealnie usytuowany i wyposażony do przeprowadzania uderzeń wojskowych – o ile takie zostaną zarządzone. 

Zapytany przez dziennikarzy, czy po postawieniu zarzutów planuje podjąć działania militarne, Trump odparł: „Nie chcę tego przesądzać”.

„Prawdopodobieństwo inwazji jest znacznie wyższe niż 24 godziny temu” – powiedział stacji RT Daniel Shaw, profesor studiów latynoamerykańskich na City University of New York.

 „Szukają jakiegoś uzasadnienia prawnego i medialnego, by tam wkroczyć, wyeliminować niektórych z czołowych przywódców, a następnie – jak mają nadzieję – sprowokować naród kubański do wyjścia na ulice, co pozwoliłoby im uzasadnić dalszą penetrację”.

Czyż nie brzmi to znajomo?

Raúl Castro (z prawej) wręcza Nicolásowi Maduro Medal Joségo Martíego – najwyższe odznaczenie państwowe Kuby – podczas uroczystości w Hawanie na Kubie, 18 marca 2016 r. © Getty Images; Sven Creutzmann

Administracja Trumpa postąpiła według podobnego schematu przed próbą porwania Maduro, przeprowadzoną w styczniu w formie rajdu sił specjalnych na jego rezydencję w Caracas.

 Po groźbach odsunięcia Maduro od władzy – „po łatwości albo po trudności” – Trump poddał blokadzie wenezuelskie wody terytorialne, skierował w ten region lotniskowiec USS Gerald R. Ford oraz – na chwilę przed rozpoczęciem rajdu – odtajnił akt oskarżenia przeciwko wenezuelskiemu prezydentowi.

Choć Departament Sprawiedliwości postawił Maduro zarzuty handlu narkotykami już w 2020 roku, to w rozszerzonym akcie oskarżenia – odtajnionym w dniu rajdu – na listę oskarżonych dopisano również jego żonę i syna, a także Nino Guerrero, szefa kartelu „Tren de Aragua”.

Całkowita bierność wenezuelskiego wojska podczas porwania Maduro skłoniła wielu do przypuszczeń, że USA weszły w zmowę z osobami z kręgów wewnętrznych w Caracas, aby zorganizować bezkrwawy rajd i płynne przekazanie władzy wiceprezydent Delcy Rodríguez. 

Pomimo zeszłotygodniowej wizyty dyrektora CIA Johna Ratcliffe’a w Hawanie – podczas której Ratcliffe miał rzekomo obiecać „poważne zaangażowanie w kwestie gospodarcze i bezpieczeństwa, lecz wyłącznie pod warunkiem, że Kuba wprowadzi fundamentalne zmiany” – nic nie wskazuje na to, by rząd kubański był skłonny wydać Castro.

W poniedziałkowym wpisie w mediach społecznościowych Díaz-Canel ostrzegł, że wszelkie działania militarne wymierzone w jego kraj skutkowałyby „krwawą łaźnią o nieobliczalnych konsekwencjach” dla USA.

Czego USA oczekują od Kuby?

USA zażądały od Kuby zerwania więzi z Rosją, Chinami, Iranem oraz pro-palestyńskimi grupami zbrojnymi. 

W zeszłym miesiącu amerykańska delegacja wizytująca Hawanę miała rzekomo nakłaniać Kubę do przejścia od socjalizmu do gospodarki rynkowej oraz otwarcia kraju na inwestycje zagraniczne. Krótko mówiąc, Waszyngton dąży do całkowitego demontażu kubańskiego systemu komunistycznego, a także do likwidacji jej partnerstw zagranicznych.

W środowym wystąpieniu wideo w języku hiszpańskim Rubio zaoferował Kubie 100 milionów dolarów pomocy, a – pomimo faktu, iż to USA blokują wyspę – obarczył rząd kubański winą za braki w dostawach energii elektrycznej, żywności i paliwa.

 Rubio oświadczył, że Waszyngton nie pozwoli rządowi kubańskiemu na dystrybucję tej pomocy, i obiecał pomóc Kubańczykom w „budowaniu lepszej przyszłości” – przypuszczalnie już po obaleniu obecnego rządu.

Ambasada Kuby w Waszyngtonie oskarżyła Rubio o „wielokrotne i bezwzględne” kłamstwa, zarzucając mu jednocześnie poddawanie kraju „okrutnej i bezlitosnej agresji” poprzez trwającą blokadę.

Shaw, który właśnie powrócił z miesięcznego pobytu na Kubie, powiedział stacji RT, że na wyspie był świadkiem „głodu, rozpaczy i niedożywienia” – skutków blokady, którą porównał do „zacieśniania kolonialnej pętli na szyi narodu kubańskiego”.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640300-putin-visit-china-results/

"USA nic nie zawdzięczają Izraelowi – Tucker Carlson w izraelskiej telewizji (WIDEO) Waszyngton powinien wstrzymać wszelką pomoc dla państwa żydowskiego – przekonuje konserwatywny komentator."

 Updated 21 May, 2026 05:02

Amerykański dziennikarz konserwatywny Tucker Carlson w Desert Diamond Arena w Phoenix w Arizonie, 31 października 2024 r. © Getty Images / Chip Somodevilla

Stany Zjednoczone nie mają żadnego obowiązku, by cokolwiek dawać Izraelowi, i powinny odciąć wszelką pomoc – oświadczył amerykański dziennikarz o poglądach konserwatywnych, Tucker Carlson. Jak argumentował, powiązania Ameryki z „licznymi zbrodniami” Izraela nadszarpnęły jej reputację na arenie międzynarodowej.

W wywiadzie udzielonym izraelskiemu Kanałowi 13, wyemitowanym we wtorek, Carlson wyznał, że jest „zniesmaczony sposobem, w jaki Izrael traktuje Arabów – niczym zwierzęta lub podludzi”, i stwierdził, że państwo żydowskie „utraciło swój kompas moralny”.

„Uważam, że powinniśmy wstrzymać wszelką pomoc dla Izraela – wszelkie specjalne przywileje dla Izraela. 

I to natychmiast” – powiedział, dodając, że USA nie mają żadnego obowiązku, by „udostępniać swój autorytet moralny” Izraelowi.

Zdaniem Carlsona, z powodu amerykańsko-izraelskiej wojny wymierzonej w Iran, relacje Waszyngtonu z Zachodnią Jerozolimą – choć oparte na dobrych intencjach – „wyrządzają Stanom Zjednoczonym ogromną szkodę”.

„Nie stać nas na to, nasza pozycja na świecie uległa osłabieniu, a my jesteśmy współwinni wielu zbrodni popełnionych przez Izrael” – powiedział.

Carlson dodał, że obwinia prezydenta Donalda Trumpa o to, iż ten „ugiął się pod presją [premiera Izraela] Benjamina Netanjahu” i wciągnął USA w wojnę z Iranem – wojnę, „która jest szkodliwa dla Stanów Zjednoczonych”.

Wcześniej Carlson określił prawdziwą religię prezydenta mianem „izraelizmu” – stało się to po tym, jak Trump opublikował w mediach społecznościowych serię kontrowersyjnych wpisów o tematyce religijnej i wdał się w spór z papieżem Leonem XIV na tle wojny z Iranem.

Mimo że w trakcie kampanii reelekcyjnej prezydenta był jego zagorzałym zwolennikiem, ten prominentny konserwatywny komentator coraz częściej krytykuje obecnie Trumpa w kwestiach polityki zagranicznej.

 Dołączył tym samym do rosnącego grona rozczarowanych zwolenników ruchu MAGA – takich jak była kongresmenka Marjorie Taylor Greene, komentatorka Candace Owens czy prezenter radiowy Alex Jones.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640304-us-end-aid-israel-carlson/

" Wizyta Putina w Chinach: kluczowe momenty i rezultaty – Moskwa i Pekin podpisały dziesiątki porozumień i zadeklarowały zacieśnienie współpracy."

 Updated 20 May, 2026 22:01

Prezydent Rosji Władimir Putin i prezydent Chin Xi Jinping piją herbatę po spotkaniu w Wielkiej Hali Ludowej w Pekinie, 20 maja 2026 r. © Sputnik / Kristina Sołowiowa

Prezydent Rosji Władimir Putin zakończył dwudniową wizytę państwową w Pekinie, podczas której wraz ze swoim chińskim odpowiednikiem, Xi Jinpingiem, wychwalał „bezprecedensowe” więzi dwustronne, określając te relacje mianem siły stabilizującej w obliczu narastających globalnych zawirowań.

W środę obaj przywódcy odbyli w Wielkiej Hali Ludowej niemal trzygodzinne rozmowy, obejmujące pełne spektrum współpracy – od handlu i energetyki po bezpieczeństwo międzynarodowe.

Zarówno Putin, jak i Xi podkreślili, że to strategiczne partnerstwo nie jest wymierzone przeciwko żadnemu państwu trzeciemu, lecz pozostaje „samowystarczalne” i stanowi przykład tego, jak państwa powinny budować więzi we współczesnym świecie.

Głównym przedmiotem rozmów były relacje gospodarcze;

 Putin poinformował, że w ubiegłym roku wartość wymiany handlowej między obu krajami przekroczyła 240 miliardów dolarów. 

Energetykę określił mianem „lokomotywy” rosyjsko-chińskiej współpracy, dodając, że większość transakcji handlowych realizowana jest obecnie w rublach i juanach.

 Według Kremla strony osiągnęły również porozumienie w sprawie kluczowych parametrów planowanego gazociągu Siła Syberii 2.

Szczyt zakończył się podpisaniem ponad 40 umów międzyrządowych i korporacyjnych, obejmujących takie dziedziny jak energetyka, transport, współpraca przemysłowa, technologie jądrowe, edukacja, nauka, sztuczna inteligencja oraz media.

 Moskwa i Pekin ogłosiły również wspólne „Lata Edukacji” na lata 2026–2027 i uzgodniły przedłużenie obowiązującego między nimi ruchu bezwizowego do końca 2027 roku.

Wśród przyjętych kluczowych dokumentów znalazły się wspólna deklaracja w sprawie pogłębiania wszechstronnego partnerstwa strategicznego oraz odrębne oświadczenie popierające wielobiegunowy ład światowy, oparty na równości, wzajemnym szacunku i prawie międzynarodowym.

Putin i Xi odnieśli się również do najważniejszych kwestii międzynarodowych, stwierdzając, że źródłowe przyczyny konfliktu na Ukrainie powinny zostać rozwiązane zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych.

 Oświadczyli ponadto, że amerykańsko-izraelskie ataki na Iran naruszają prawo międzynarodowe i podważają stabilność na Bliskim Wschodzie.

Moskwa i Pekin zobowiązały się do przeciwstawiania się hegemonii, jednostronnym naciskom oraz – jak to określili – „prawu dżungli” w sprawach globalnych, argumentując, że żadne państwo ani grupa państw nie powinna dominować w relacjach międzynarodowych.

 Putin potwierdził plany udziału w szczycie APEC w Shenzhen, który odbędzie się jeszcze w tym roku, oraz zaprosił Xi do złożenia wizyty w Rosji w roku 2027.

RT uwieczniło jedne z najbardziej zapadających w pamięć momentów tej wizyty – od uroczystego powitania w Pekinie, z udziałem kompanii honorowej, orkiestry wojskowej oraz dzieci machających flagami Rosji i Chin, aż po spotkanie Putina z chińskim inżynierem Peng Paiem.

 Rosyjski prezydent po raz pierwszy spotkał się z nim podczas swojej wizyty w Chinach w 2000 roku, gdy Peng był jeszcze dzieckiem.

Ekipa RT realizowała swoją specjalną relację z tej głośnej wizyty prezydenta Putina w wyjątkowej scenerii – w pekińskim hotelu Aman Summer Palace.

 Obiekt ten położony jest tuż za Wschodnią Bramą Pałacu Letniego, oddzielony od cesarskich ogrodów jedynie pojedynczym murem. 

Miejsce to, pierwotnie służące do przyjmowania gości oczekujących na audiencję u cesarzowej-wdowy Cixi, do dziś zachowuje atmosferę schyłkowego okresu dynastii Qing, harmonijnie współistniejąc jednocześnie ze współczesnymi Chinami.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640300-putin-visit-china-results/

"Czym jest „potwornie” przez Izrael potraktowana Flotylla Gazy? Minister bezpieczeństwa narodowego Itamar Ben-Gvir stał się celem ostrej krytyki międzynarodowej po tym, jak upokorzył skutych kajdankami aktywistów."

 Updated 21 May, 2026 05:13

©  X / itamarbengvir

18 maja izraelskie siły zbrojne przechwyciły na wodach międzynarodowych „Globalną Flotyllę Sumud” (Global Sumud Flotilla), gdy ta zbliżała się do Strefy Gazy; uniemożliwiły tym samym jednostkom dotarcie do enklawy i zatrzymały ponad 400 aktywistów z około 40 krajów.

Misja wyruszyła z Turcji, aby zakwestionować izraelską blokadę morską i zwrócić uwagę na kryzys humanitarny w Strefie Gazy. 

Wśród zatrzymanych znaleźli się obywatele Włoch, Wielkiej Brytanii, Kanady, Turcji, Grecji, Francji, Hiszpanii, Niemiec, Holandii, Korei Południowej, Irlandii oraz Nowej Zelandii.

Kontrowersje przybrały na sile po tym, jak izraelski minister bezpieczeństwa narodowego Itamar Ben-Gvir opublikował nagrania wideo, na których widać zatrzymanych aktywistów ze spiętymi opaskami dłońmi, klęczących z czołami przyciśniętymi do ziemi, podczas gdy on przechadzał się między nimi, szydził z nich i określał mianem zwolenników terroryzmu.

Czym jest „flotylla do Gazy”?

„Globalna Flotylla Sumud” to najnowsza z serii morskich misji zmierzających do Strefy Gazy, organizowanych przez pro-palestyńskich aktywistów w celu zakwestionowania izraelskiej blokady morskiej.

 Organizatorzy twierdzą, że celem tych misji jest przełamanie – jak to określają – bezprawnego oblężenia, dostarczenie symbolicznej pomocy humanitarnej oraz zwrócenie uwagi na kryzys humanitarny w Strefie Gazy.

Izrael utrzymuje, że blokada jest niezbędna, aby uniemożliwić dostarczenie broni do Hamasu, a misje flotylli określa mianem prowokacji i operacji propagandowych.

Czy do podobnych zdarzeń dochodziło już wcześniej?

Na przestrzeni lat Izrael wielokrotnie przechwytywał konwoje zmierzające do Strefy Gazy.

 Do najbardziej głośnego incydentu doszło w 2010 roku, kiedy to uzbrojeni izraelscy komandosi przeprowadzili szturm na statek „Mavi Marmara”, zabijając dziewięciu obywateli Turcji i wywołując poważny kryzys dyplomatyczny w relacjach z Ankarą.

 Zaledwie w zeszłym miesiącu izraelskie siły morskie przechwyciły w pobliżu Krety 22 łodzie i zatrzymały około 175 aktywistów.

Międzynarodowe oburzenie

Opublikowane nagrania wywołały falę potępienia nawet ze strony sojuszników i partnerów Izraela, przy czym znaczna część krytyki skierowana była osobiście pod adresem Ben-Gvira.

 Ambasador USA w Izraelu określił jego zachowanie mianem „odrażającego” oraz „zdrady godności Izraela”.

Hiszpański minister spraw zagranicznych José Manuel Albares nazwał sposób traktowania zatrzymanych „potwornym, nieludzkim i uwłaczającym godności”.

Premier Kanady Mark Carney uznał sposób, w jaki Izrael potraktował członków flotylli, za „ohydny”.

Włochy zażądały natychmiastowego uwolnienia swoich zatrzymanych obywateli, określając sposób ich traktowania mianem naruszenia „godności ludzkiej”.

 Ministrowie spraw zagranicznych Francji, Grecji, Holandii, Turcji i Korei Południowej również potępili ten incydent; krytyka napłynęła także ze strony Wielkiej Brytanii, Irlandii i Nowej Zelandii.

Organizacje broniące praw człowieka zarzuciły władzom izraelskim znęcanie się nad zatrzymanymi poprzez stosowanie przemocy, wymuszanie pozycji stresowych, zadawanie traumy psychicznej oraz odmawianie dostępu do prawników.

Reakcja Izraela

Izrael stanął w obronie akcji przechwycenia, podczas gdy niektórzy urzędnicy odrzucili zarzuty dotyczące niewłaściwego traktowania.

 Premier Benjamin Netanjahu usiłował zdystansować się od Ben-Gvira, określając jego zachowanie wobec aktywistów jako „niezgodne z wartościami i normami Państwa Izrael”.

 Minister spraw zagranicznych Gideon Sa’ar oświadczył, że Ben-Gvir zaszkodził Izraelowi swoim „haniebnym popisem”.

Ben-Gvir zarzucił Sa’arowi uleganie „zwolennikom terroryzmu”.

 Izraelscy urzędnicy mimo to nadal bronią akcji przechwycenia, określając flotyllę mianem „chwytu PR-owego służącego Hamasowi”.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640317-israel-gaza-flotilla-abused/

"Netanjahu „płonął ze wściekłości” po rozmowie z Trumpem na temat Iranu – Axios Izrael dąży do wznowienia wojny, podczas gdy Waszyngton i mediatorzy regionalni naciskają na Teheran, by przyjął porozumienie pokojowe."

 Updated 21 May, 2026 05:27

FILE PHOTO ©  Lior Mizrahi / Getty Images

Jak podał w środę serwis Axios, powołując się na trzy źródła zaznajomione ze sprawą, premier Izraela Benjamin Netanjahu wpadł we wściekłość po napiętej rozmowie telefonicznej z prezydentem USA Donaldem Trumpem, dotyczącej nowej propozycji zakończenia wojny z Iranem.

Jedno ze źródeł amerykańskich, poinformowane o przebiegu rozmowy, stwierdziło, że po tym telefonie Netanjahu „aż kipiał ze złości”.

Do rozmowy doszło po tym, jak Trump wstrzymał „bardzo poważny atak” na Iran, tłumacząc, że przywódcy państw Zatoki Perskiej poprosili USA o danie dyplomacji nieco więcej czasu.

Od tamtego czasu prezydent USA oświadczył, że Stany Zjednoczone i Iran znajdują się „dokładnie na granicy” między zawarciem porozumienia a wznowieniem wojny.

„Albo dojdzie do porozumienia, albo zrobimy pewne rzeczy, które będą nieco przykre” – powiedział w środę dziennikarzom Trump, dodając, że wojna może zostać wznowiona „bardzo szybko”, o ile USA nie otrzymają „w 100% satysfakcjonujących odpowiedzi”.

Jak donosi Axios, Netanjahu podchodzi do negocjacji z „głębokim sceptycyzmem” i dąży do wznowienia działań wojennych, aby jeszcze bardziej osłabić potencjał militarny Iranu oraz wyniszczyć ten kraj poprzez zniszczenie jego infrastruktury krytycznej.

Trump z kolei stwierdził, że Netanjahu „zrobi w kwestii Iranu dokładnie to, czego od niego zażądam”, jednocześnie podkreślając, że łączą go z izraelskim przywódcą dobre relacje.

Najnowsza inicjatywa dyplomatyczna ma rzekomo koncentrować się wokół „listu intencyjnego”, który miałyby podpisać USA i Iran, formalnie kończąc w ten sposób wojnę i rozpoczynając 30-dniowy okres negocjacji dotyczących irańskiego programu nuklearnego oraz ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz.

Teheran potwierdził, że analizuje zaktualizowaną propozycję. 

Jednakże Ministerstwo Spraw Zagranicznych oświadczyło, że negocjacje toczą się w oparciu o 14-punktowy plan, który został wcześniej odrzucony przez USA.

Prezydent Masud Pezeszkian oświadczył w tym tygodniu, że „dialog nie oznacza kapitulacji”, dodając, iż Iran nie zrezygnuje z „prawnych praw narodu i państwa”. 

Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmaeil Baghaei stwierdził, że rozmowy mogą zakończyć się sukcesem, jeśli USA zaprzestaną „piractwa” wymierzonego w irańskie statki i zgodzą się na odblokowanie zamrożonych funduszy, natomiast Izrael musi zakończyć działania wojenne w Libanie.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640318-netanyahu-trump-call-iran/