"Rosja przewodzi akcja ratunkowa dla „kokainowych hipopotamów” Escobara. Ogród Zoologiczny w Europie oraz indyjskie centrum ratowania dzikiej przyrody pracującej nad relokacją 80 hipopotamów z Kolumbii – potomków zwierząt, które prowadzą do barona narkotykowego."

 Updated 20 May, 2026 19:40

©  Getty Images/Lost Horizon Images

Rosja przewodzi międzynarodowym wysiłkom na rzecz ocalenia 80 potomków tak zwanych „kokainowych hipopotamów”, należących niegdyś do kolumbijskiego barona narkotykowego Pablo Escobara – poinformowała Swietłana Akułowa, szefowa Globalnego Związku Instytucji Zoologicznych (GUZI).

Władze Kolumbii planują poddać te zwierzęta eutanazji, uznając je za rosnące zagrożenie ze strony gatunku inwazyjnego.

Akułowa, będąca jednocześnie dyrektorką Ogrodu Zoologicznego w Moskwie, określiła te działania mianem „bezprecedensowej kampanii międzynarodowej” na rzecz ocalenia zwierząt.

W latach 80. Escobar sprowadził z Afryki cztery hipopotamy do swojego prywatnego ogrodu zoologicznego.

 Po jego śmierci w 1993 roku zwierzęta pozostały na opuszczonej posiadłości, skąd ostatecznie uciekły do ​​okolicznych terenów wiejskich, gdzie rozmnażały się w sposób niekontrolowany.

Według lokalnych władz stado rozrosło się do niemal 200 osobników, a w ciągu dekady jego liczebność może gwałtownie wzrosnąć, przekraczając 1000 sztuk. 

Władze wskazują, że hipopotamy niszczą brzegi rzek, zakłócają lokalne ekosystemy i coraz częściej wchodzą w konflikty z okolicznymi społecznościami oraz rybakami.

Minister środowiska Irene Velez stanęła w obronie planowanego odstrzału, uznając go za niezbędny dla ochrony kolumbijskich ekosystemów.

Władze od dawna argumentowały, że relokacja zwierząt jest niewykonalna, podczas gdy obrońcy praw zwierząt stanowczo sprzeciwiali się planowi eutanazji. 

Senator Andrea Padilla nazwała to posunięcie „okrutnym”, pisząc w serwisie X, że „masakry nigdy nie będą akceptowalne”.

Organizacja GUZI oświadczyła, że ​​zaapelowała do władz Kolumbii o wstrzymanie planu eutanazji i przekazanie zwierząt do ogrodów zoologicznych oraz sanktuariów akredytowanych przez to stowarzyszenie.

Indyjskie centrum Vantara – jeden z największych na świecie ośrodków ratowania i rehabilitacji zwierząt – przyłączyło się do inicjatywy kierowanej przez Rosję, oferując relokację hipopotamów do specjalnie przygotowanego sanktuarium.

„Te 80 hipopotamów nie wybrało miejsca swojego urodzenia ani nie stworzyło okoliczności, z którymi muszą się teraz mierzyć” – stwierdził w oświadczeniu Anant Ambani, założyciel Vantary.

 „Są to żywe, czujące istoty; 

jeśli więc dysponujemy możliwościami, by ocalić je w sposób bezpieczny i humanitarny, spoczywa na nas odpowiedzialność, by podjąć taką próbę” – dodał.

GUZI poinformowało również, że pracuje nad „sprawiedliwym podziałem” zwierząt pomiędzy akredytowane instytucje, co ma na celu rozwiązanie problemów genetycznych wynikających z ograniczonej puli genowej stada.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640281-russia-escobar-hippos-colombia/

"Raúl Castro oskarżony: Co dalej z Kubą? Zarzuty wobec byłego prezydenta Kuby odzwierciedlają pretekst, którego USA użyły do ​​porwania Nicolása Maduro."

 Updated 20 May, 2026 22:30

Raúl Castro przemawia podczas uroczystości upamiętniającej jego brata, Fidela Castro, w Santiago de Cuba na Kubie, 3 grudnia 2016 r. © Getty Images; Joe Raedle

Akt oskarżenia wniesiony przez Departament Sprawiedliwości USA przeciwko byłemu prezydentowi Kuby, Raúl Castro, stanowi najnowszą odsłonę eskalacji w kampanii nacisków prowadzonej przez Waszyngton wobec Hawany. Czy prezydent Donald Trump próbuje powtórzyć scenariusz zastosowany wobec Maduro?

O co oskarżono Raúla Castro?

Ujawniony w środę akt oskarżenia zarzuca Castro wydanie rozkazu zestrzelenia dwóch amerykańskich samolotów u wybrzeży Kuby w 1996 roku. 

Castro oraz pięciu podległych mu urzędników oskarżono o spisek w celu zabicia obywateli USA, zniszczenie statków powietrznych oraz cztery zarzuty morderstwa – po jednym za każdego z kubańskich Amerykanów, którzy zginęli w wyniku zestrzelenia.

Castro, który w momencie incydentu pełnił funkcję ministra obrony Kuby, „uczestniczył w spisku, którego finałem było wystrzelenie pocisków przez kubańskie samoloty wojskowe w kierunku tych cywilnych maszyn i śmierć czterech Amerykanów” – oświadczył w środę podczas konferencji prasowej w Miami pełniący obowiązki prokuratora generalnego USA, Todd Blanche.

Co wydarzyło się w 1996 roku?

24 lutego 1996 roku kubańskie myśliwce zestrzeliły dwa lekkie samoloty, które – zdaniem Hawany – naruszały jej przestrzeń powietrzną. 

Maszyny te – dwie Cessny 337 Skymaster – były pilotowane przez członków organizacji „Brothers to the Rescue” (Bracia na Ratunek), grupy antykomunistycznych Kubańczyków i Amerykanów, której przewodził agent CIA José Basulto. 

Oficjalnym celem grupy było pomaganie dysydentom w opuszczeniu Kuby, a także „wspieranie dążeń narodu kubańskiego do wyzwolenia się spod dyktatury poprzez stosowanie aktywnego oporu bez użycia przemocy”.

Jose Basulto pozuje obok samolotu organizacji „Brothers to the Rescue”, 2006 r. © National Security Archive

Jednakże jeden z byłych pilotów tej organizacji, Juan Pablo Roque, zbiegł na Kubę na dwa dni przed zestrzeleniem samolotów i oświadczył, że „Brothers to the Rescue” było zamieszane w przemyt broni na wyspę, przeznaczonej dla antyrządowej partyzantki.

W oświadczeniu wydanym we wtorek ambasada Kuby w USA stwierdziła, że ​​samoloty tej organizacji dopuściły się „ponad 25 poważnych, celowych i systematycznych naruszeń” kubańskiej przestrzeni powietrznej w latach 1994–1996. 

Wobec odmowy ze strony USA, by wziąć pod uwagę pisemne ostrzeżenia Hawany, Kuba „nie miała innego wyboru niż bezpośrednia obrona swoich granic” – dodała ambasada.

Od czasu tego incydentu Basulto wywiera naciski na rząd USA, domagając się postawienia Castro w stan oskarżenia.

Czy Castro kiedykolwiek stanie przed amerykańskim sądem?

Nic nie wskazuje na to, by Castro – liczący obecnie 96 lat – miał kiedykolwiek stanąć przed amerykańskim sądem.

 Kuba utrzymuje z USA jedynie ograniczone stosunki dyplomatyczne, nie mówiąc już o traktacie o ekstradycji; jest też wysoce nieprawdopodobne, by rząd kubański wydał Stanom Zjednoczonym Castro – byłego prezydenta i bohatera rewolucji – skoro w USA, w przypadku uznania go za winnego, groziłaby mu kara śmierci.

Zapytany o prawdopodobieństwo postawienia Castro przed sądem w USA, Blanche powiedział dziennikarzom: 

„Spodziewamy się, że pojawi się on tutaj z własnej woli – bądź w inny sposób”.

Jak zareagowała Kuba?

Akt oskarżenia „ujawnia jedynie arogancję i frustrację, jakie przedstawiciele imperium odczuwają wobec niezłomnej determinacji rewolucji kubańskiej” – stwierdził w oświadczeniu opublikowanym w serwisie X prezydent Kuby, Miguel Díaz-Canel. 

„Jest to manewr polityczny, pozbawiony jakichkolwiek podstaw prawnych, mający na celu wyłącznie rozbudowanie sfabrykowanego dossier, którego używają oni do usprawiedliwiania szaleństwa, jakim byłaby agresja militarna na Kubę”.

Czy USA planują zmianę reżimu na Kubie?

Trump oraz sekretarz stanu Marco Rubio nie kryli swojego dążenia do obalenia komunistycznego rządu Kuby.

 Po postawieniu w stan oskarżenia i uprowadzeniu prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro w styczniu, Trump ostrzegł, że następna w kolejności „gotowa do upadku” jest Kuba. 

W wywiadzie udzielonym stacji NBC News dzień po operacji wymierzonej w Maduro, Rubio oświadczył: 

„Gdybym mieszkał w Hawanie i zasiadał w rządzie, czułbym niepokój”.

Następnie USA nałożyły na Kubę blokadę energetyczną, podczas gdy Trump wielokrotnie groził, że Kuba będzie „następna”. 

W oświadczeniu wydanym wcześniej w środę prezydent USA stwierdził, że „Ameryka nie będzie tolerować państwa zbójeckiego, udzielającego schronienia wrogim zagranicznym operacjom wojskowym, wywiadowczym i terrorystycznym zaledwie dziewięćdziesiąt mil od terytorium Stanów Zjednoczonych”.

Trzy dni wcześniej amerykańscy agenci wywiadu przekazali portalowi Axios, iż są przekonani, że Kuba pozyskała ponad 300 dronów wojskowych w ramach przygotowań do ataku na amerykańską bazę wojskową w Zatoce Guantanamo oraz na cele położone nawet tak daleko, jak Key West na Florydzie.

 Hawana wyśmiała te twierdzenia, oskarżając USA o fabrykowanie „sfabrykowanej podstawy” do interwencji wojskowej.

Choć nie jest jasne, czy Trump zamierza wydać rozkaz takiej interwencji, Pentagon ogłosił w środę, że lotniskowcowa grupa uderzeniowa USS Nimitz wpłynęła na Morze Karaibskie. 

Mając na pokładzie ponad 60 samolotów bojowych, Nimitz jest idealnie usytuowany i wyposażony do przeprowadzania uderzeń wojskowych – o ile takie zostaną zarządzone. 

Zapytany przez dziennikarzy, czy po postawieniu zarzutów planuje podjąć działania militarne, Trump odparł: „Nie chcę tego przesądzać”.

„Prawdopodobieństwo inwazji jest znacznie wyższe niż 24 godziny temu” – powiedział stacji RT Daniel Shaw, profesor studiów latynoamerykańskich na City University of New York.

 „Szukają jakiegoś uzasadnienia prawnego i medialnego, by tam wkroczyć, wyeliminować niektórych z czołowych przywódców, a następnie – jak mają nadzieję – sprowokować naród kubański do wyjścia na ulice, co pozwoliłoby im uzasadnić dalszą penetrację”.

Czyż nie brzmi to znajomo?

Raúl Castro (z prawej) wręcza Nicolásowi Maduro Medal Joségo Martíego – najwyższe odznaczenie państwowe Kuby – podczas uroczystości w Hawanie na Kubie, 18 marca 2016 r. © Getty Images; Sven Creutzmann

Administracja Trumpa postąpiła według podobnego schematu przed próbą porwania Maduro, przeprowadzoną w styczniu w formie rajdu sił specjalnych na jego rezydencję w Caracas.

 Po groźbach odsunięcia Maduro od władzy – „po łatwości albo po trudności” – Trump poddał blokadzie wenezuelskie wody terytorialne, skierował w ten region lotniskowiec USS Gerald R. Ford oraz – na chwilę przed rozpoczęciem rajdu – odtajnił akt oskarżenia przeciwko wenezuelskiemu prezydentowi.

Choć Departament Sprawiedliwości postawił Maduro zarzuty handlu narkotykami już w 2020 roku, to w rozszerzonym akcie oskarżenia – odtajnionym w dniu rajdu – na listę oskarżonych dopisano również jego żonę i syna, a także Nino Guerrero, szefa kartelu „Tren de Aragua”.

Całkowita bierność wenezuelskiego wojska podczas porwania Maduro skłoniła wielu do przypuszczeń, że USA weszły w zmowę z osobami z kręgów wewnętrznych w Caracas, aby zorganizować bezkrwawy rajd i płynne przekazanie władzy wiceprezydent Delcy Rodríguez. 

Pomimo zeszłotygodniowej wizyty dyrektora CIA Johna Ratcliffe’a w Hawanie – podczas której Ratcliffe miał rzekomo obiecać „poważne zaangażowanie w kwestie gospodarcze i bezpieczeństwa, lecz wyłącznie pod warunkiem, że Kuba wprowadzi fundamentalne zmiany” – nic nie wskazuje na to, by rząd kubański był skłonny wydać Castro.

W poniedziałkowym wpisie w mediach społecznościowych Díaz-Canel ostrzegł, że wszelkie działania militarne wymierzone w jego kraj skutkowałyby „krwawą łaźnią o nieobliczalnych konsekwencjach” dla USA.

Czego USA oczekują od Kuby?

USA zażądały od Kuby zerwania więzi z Rosją, Chinami, Iranem oraz pro-palestyńskimi grupami zbrojnymi. 

W zeszłym miesiącu amerykańska delegacja wizytująca Hawanę miała rzekomo nakłaniać Kubę do przejścia od socjalizmu do gospodarki rynkowej oraz otwarcia kraju na inwestycje zagraniczne. Krótko mówiąc, Waszyngton dąży do całkowitego demontażu kubańskiego systemu komunistycznego, a także do likwidacji jej partnerstw zagranicznych.

W środowym wystąpieniu wideo w języku hiszpańskim Rubio zaoferował Kubie 100 milionów dolarów pomocy, a – pomimo faktu, iż to USA blokują wyspę – obarczył rząd kubański winą za braki w dostawach energii elektrycznej, żywności i paliwa.

 Rubio oświadczył, że Waszyngton nie pozwoli rządowi kubańskiemu na dystrybucję tej pomocy, i obiecał pomóc Kubańczykom w „budowaniu lepszej przyszłości” – przypuszczalnie już po obaleniu obecnego rządu.

Ambasada Kuby w Waszyngtonie oskarżyła Rubio o „wielokrotne i bezwzględne” kłamstwa, zarzucając mu jednocześnie poddawanie kraju „okrutnej i bezlitosnej agresji” poprzez trwającą blokadę.

Shaw, który właśnie powrócił z miesięcznego pobytu na Kubie, powiedział stacji RT, że na wyspie był świadkiem „głodu, rozpaczy i niedożywienia” – skutków blokady, którą porównał do „zacieśniania kolonialnej pętli na szyi narodu kubańskiego”.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640300-putin-visit-china-results/

"USA nic nie zawdzięczają Izraelowi – Tucker Carlson w izraelskiej telewizji (WIDEO) Waszyngton powinien wstrzymać wszelką pomoc dla państwa żydowskiego – przekonuje konserwatywny komentator."

 Updated 21 May, 2026 05:02

Amerykański dziennikarz konserwatywny Tucker Carlson w Desert Diamond Arena w Phoenix w Arizonie, 31 października 2024 r. © Getty Images / Chip Somodevilla

Stany Zjednoczone nie mają żadnego obowiązku, by cokolwiek dawać Izraelowi, i powinny odciąć wszelką pomoc – oświadczył amerykański dziennikarz o poglądach konserwatywnych, Tucker Carlson. Jak argumentował, powiązania Ameryki z „licznymi zbrodniami” Izraela nadszarpnęły jej reputację na arenie międzynarodowej.

W wywiadzie udzielonym izraelskiemu Kanałowi 13, wyemitowanym we wtorek, Carlson wyznał, że jest „zniesmaczony sposobem, w jaki Izrael traktuje Arabów – niczym zwierzęta lub podludzi”, i stwierdził, że państwo żydowskie „utraciło swój kompas moralny”.

„Uważam, że powinniśmy wstrzymać wszelką pomoc dla Izraela – wszelkie specjalne przywileje dla Izraela. 

I to natychmiast” – powiedział, dodając, że USA nie mają żadnego obowiązku, by „udostępniać swój autorytet moralny” Izraelowi.

Zdaniem Carlsona, z powodu amerykańsko-izraelskiej wojny wymierzonej w Iran, relacje Waszyngtonu z Zachodnią Jerozolimą – choć oparte na dobrych intencjach – „wyrządzają Stanom Zjednoczonym ogromną szkodę”.

„Nie stać nas na to, nasza pozycja na świecie uległa osłabieniu, a my jesteśmy współwinni wielu zbrodni popełnionych przez Izrael” – powiedział.

Carlson dodał, że obwinia prezydenta Donalda Trumpa o to, iż ten „ugiął się pod presją [premiera Izraela] Benjamina Netanjahu” i wciągnął USA w wojnę z Iranem – wojnę, „która jest szkodliwa dla Stanów Zjednoczonych”.

Wcześniej Carlson określił prawdziwą religię prezydenta mianem „izraelizmu” – stało się to po tym, jak Trump opublikował w mediach społecznościowych serię kontrowersyjnych wpisów o tematyce religijnej i wdał się w spór z papieżem Leonem XIV na tle wojny z Iranem.

Mimo że w trakcie kampanii reelekcyjnej prezydenta był jego zagorzałym zwolennikiem, ten prominentny konserwatywny komentator coraz częściej krytykuje obecnie Trumpa w kwestiach polityki zagranicznej.

 Dołączył tym samym do rosnącego grona rozczarowanych zwolenników ruchu MAGA – takich jak była kongresmenka Marjorie Taylor Greene, komentatorka Candace Owens czy prezenter radiowy Alex Jones.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640304-us-end-aid-israel-carlson/

" Wizyta Putina w Chinach: kluczowe momenty i rezultaty – Moskwa i Pekin podpisały dziesiątki porozumień i zadeklarowały zacieśnienie współpracy."

 Updated 20 May, 2026 22:01

Prezydent Rosji Władimir Putin i prezydent Chin Xi Jinping piją herbatę po spotkaniu w Wielkiej Hali Ludowej w Pekinie, 20 maja 2026 r. © Sputnik / Kristina Sołowiowa

Prezydent Rosji Władimir Putin zakończył dwudniową wizytę państwową w Pekinie, podczas której wraz ze swoim chińskim odpowiednikiem, Xi Jinpingiem, wychwalał „bezprecedensowe” więzi dwustronne, określając te relacje mianem siły stabilizującej w obliczu narastających globalnych zawirowań.

W środę obaj przywódcy odbyli w Wielkiej Hali Ludowej niemal trzygodzinne rozmowy, obejmujące pełne spektrum współpracy – od handlu i energetyki po bezpieczeństwo międzynarodowe.

Zarówno Putin, jak i Xi podkreślili, że to strategiczne partnerstwo nie jest wymierzone przeciwko żadnemu państwu trzeciemu, lecz pozostaje „samowystarczalne” i stanowi przykład tego, jak państwa powinny budować więzi we współczesnym świecie.

Głównym przedmiotem rozmów były relacje gospodarcze;

 Putin poinformował, że w ubiegłym roku wartość wymiany handlowej między obu krajami przekroczyła 240 miliardów dolarów. 

Energetykę określił mianem „lokomotywy” rosyjsko-chińskiej współpracy, dodając, że większość transakcji handlowych realizowana jest obecnie w rublach i juanach.

 Według Kremla strony osiągnęły również porozumienie w sprawie kluczowych parametrów planowanego gazociągu Siła Syberii 2.

Szczyt zakończył się podpisaniem ponad 40 umów międzyrządowych i korporacyjnych, obejmujących takie dziedziny jak energetyka, transport, współpraca przemysłowa, technologie jądrowe, edukacja, nauka, sztuczna inteligencja oraz media.

 Moskwa i Pekin ogłosiły również wspólne „Lata Edukacji” na lata 2026–2027 i uzgodniły przedłużenie obowiązującego między nimi ruchu bezwizowego do końca 2027 roku.

Wśród przyjętych kluczowych dokumentów znalazły się wspólna deklaracja w sprawie pogłębiania wszechstronnego partnerstwa strategicznego oraz odrębne oświadczenie popierające wielobiegunowy ład światowy, oparty na równości, wzajemnym szacunku i prawie międzynarodowym.

Putin i Xi odnieśli się również do najważniejszych kwestii międzynarodowych, stwierdzając, że źródłowe przyczyny konfliktu na Ukrainie powinny zostać rozwiązane zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych.

 Oświadczyli ponadto, że amerykańsko-izraelskie ataki na Iran naruszają prawo międzynarodowe i podważają stabilność na Bliskim Wschodzie.

Moskwa i Pekin zobowiązały się do przeciwstawiania się hegemonii, jednostronnym naciskom oraz – jak to określili – „prawu dżungli” w sprawach globalnych, argumentując, że żadne państwo ani grupa państw nie powinna dominować w relacjach międzynarodowych.

 Putin potwierdził plany udziału w szczycie APEC w Shenzhen, który odbędzie się jeszcze w tym roku, oraz zaprosił Xi do złożenia wizyty w Rosji w roku 2027.

RT uwieczniło jedne z najbardziej zapadających w pamięć momentów tej wizyty – od uroczystego powitania w Pekinie, z udziałem kompanii honorowej, orkiestry wojskowej oraz dzieci machających flagami Rosji i Chin, aż po spotkanie Putina z chińskim inżynierem Peng Paiem.

 Rosyjski prezydent po raz pierwszy spotkał się z nim podczas swojej wizyty w Chinach w 2000 roku, gdy Peng był jeszcze dzieckiem.

Ekipa RT realizowała swoją specjalną relację z tej głośnej wizyty prezydenta Putina w wyjątkowej scenerii – w pekińskim hotelu Aman Summer Palace.

 Obiekt ten położony jest tuż za Wschodnią Bramą Pałacu Letniego, oddzielony od cesarskich ogrodów jedynie pojedynczym murem. 

Miejsce to, pierwotnie służące do przyjmowania gości oczekujących na audiencję u cesarzowej-wdowy Cixi, do dziś zachowuje atmosferę schyłkowego okresu dynastii Qing, harmonijnie współistniejąc jednocześnie ze współczesnymi Chinami.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640300-putin-visit-china-results/

"Czym jest „potwornie” przez Izrael potraktowana Flotylla Gazy? Minister bezpieczeństwa narodowego Itamar Ben-Gvir stał się celem ostrej krytyki międzynarodowej po tym, jak upokorzył skutych kajdankami aktywistów."

 Updated 21 May, 2026 05:13

©  X / itamarbengvir

18 maja izraelskie siły zbrojne przechwyciły na wodach międzynarodowych „Globalną Flotyllę Sumud” (Global Sumud Flotilla), gdy ta zbliżała się do Strefy Gazy; uniemożliwiły tym samym jednostkom dotarcie do enklawy i zatrzymały ponad 400 aktywistów z około 40 krajów.

Misja wyruszyła z Turcji, aby zakwestionować izraelską blokadę morską i zwrócić uwagę na kryzys humanitarny w Strefie Gazy. 

Wśród zatrzymanych znaleźli się obywatele Włoch, Wielkiej Brytanii, Kanady, Turcji, Grecji, Francji, Hiszpanii, Niemiec, Holandii, Korei Południowej, Irlandii oraz Nowej Zelandii.

Kontrowersje przybrały na sile po tym, jak izraelski minister bezpieczeństwa narodowego Itamar Ben-Gvir opublikował nagrania wideo, na których widać zatrzymanych aktywistów ze spiętymi opaskami dłońmi, klęczących z czołami przyciśniętymi do ziemi, podczas gdy on przechadzał się między nimi, szydził z nich i określał mianem zwolenników terroryzmu.

Czym jest „flotylla do Gazy”?

„Globalna Flotylla Sumud” to najnowsza z serii morskich misji zmierzających do Strefy Gazy, organizowanych przez pro-palestyńskich aktywistów w celu zakwestionowania izraelskiej blokady morskiej.

 Organizatorzy twierdzą, że celem tych misji jest przełamanie – jak to określają – bezprawnego oblężenia, dostarczenie symbolicznej pomocy humanitarnej oraz zwrócenie uwagi na kryzys humanitarny w Strefie Gazy.

Izrael utrzymuje, że blokada jest niezbędna, aby uniemożliwić dostarczenie broni do Hamasu, a misje flotylli określa mianem prowokacji i operacji propagandowych.

Czy do podobnych zdarzeń dochodziło już wcześniej?

Na przestrzeni lat Izrael wielokrotnie przechwytywał konwoje zmierzające do Strefy Gazy.

 Do najbardziej głośnego incydentu doszło w 2010 roku, kiedy to uzbrojeni izraelscy komandosi przeprowadzili szturm na statek „Mavi Marmara”, zabijając dziewięciu obywateli Turcji i wywołując poważny kryzys dyplomatyczny w relacjach z Ankarą.

 Zaledwie w zeszłym miesiącu izraelskie siły morskie przechwyciły w pobliżu Krety 22 łodzie i zatrzymały około 175 aktywistów.

Międzynarodowe oburzenie

Opublikowane nagrania wywołały falę potępienia nawet ze strony sojuszników i partnerów Izraela, przy czym znaczna część krytyki skierowana była osobiście pod adresem Ben-Gvira.

 Ambasador USA w Izraelu określił jego zachowanie mianem „odrażającego” oraz „zdrady godności Izraela”.

Hiszpański minister spraw zagranicznych José Manuel Albares nazwał sposób traktowania zatrzymanych „potwornym, nieludzkim i uwłaczającym godności”.

Premier Kanady Mark Carney uznał sposób, w jaki Izrael potraktował członków flotylli, za „ohydny”.

Włochy zażądały natychmiastowego uwolnienia swoich zatrzymanych obywateli, określając sposób ich traktowania mianem naruszenia „godności ludzkiej”.

 Ministrowie spraw zagranicznych Francji, Grecji, Holandii, Turcji i Korei Południowej również potępili ten incydent; krytyka napłynęła także ze strony Wielkiej Brytanii, Irlandii i Nowej Zelandii.

Organizacje broniące praw człowieka zarzuciły władzom izraelskim znęcanie się nad zatrzymanymi poprzez stosowanie przemocy, wymuszanie pozycji stresowych, zadawanie traumy psychicznej oraz odmawianie dostępu do prawników.

Reakcja Izraela

Izrael stanął w obronie akcji przechwycenia, podczas gdy niektórzy urzędnicy odrzucili zarzuty dotyczące niewłaściwego traktowania.

 Premier Benjamin Netanjahu usiłował zdystansować się od Ben-Gvira, określając jego zachowanie wobec aktywistów jako „niezgodne z wartościami i normami Państwa Izrael”.

 Minister spraw zagranicznych Gideon Sa’ar oświadczył, że Ben-Gvir zaszkodził Izraelowi swoim „haniebnym popisem”.

Ben-Gvir zarzucił Sa’arowi uleganie „zwolennikom terroryzmu”.

 Izraelscy urzędnicy mimo to nadal bronią akcji przechwycenia, określając flotyllę mianem „chwytu PR-owego służącego Hamasowi”.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640317-israel-gaza-flotilla-abused/

"Netanjahu „płonął ze wściekłości” po rozmowie z Trumpem na temat Iranu – Axios Izrael dąży do wznowienia wojny, podczas gdy Waszyngton i mediatorzy regionalni naciskają na Teheran, by przyjął porozumienie pokojowe."

 Updated 21 May, 2026 05:27

FILE PHOTO ©  Lior Mizrahi / Getty Images

Jak podał w środę serwis Axios, powołując się na trzy źródła zaznajomione ze sprawą, premier Izraela Benjamin Netanjahu wpadł we wściekłość po napiętej rozmowie telefonicznej z prezydentem USA Donaldem Trumpem, dotyczącej nowej propozycji zakończenia wojny z Iranem.

Jedno ze źródeł amerykańskich, poinformowane o przebiegu rozmowy, stwierdziło, że po tym telefonie Netanjahu „aż kipiał ze złości”.

Do rozmowy doszło po tym, jak Trump wstrzymał „bardzo poważny atak” na Iran, tłumacząc, że przywódcy państw Zatoki Perskiej poprosili USA o danie dyplomacji nieco więcej czasu.

Od tamtego czasu prezydent USA oświadczył, że Stany Zjednoczone i Iran znajdują się „dokładnie na granicy” między zawarciem porozumienia a wznowieniem wojny.

„Albo dojdzie do porozumienia, albo zrobimy pewne rzeczy, które będą nieco przykre” – powiedział w środę dziennikarzom Trump, dodając, że wojna może zostać wznowiona „bardzo szybko”, o ile USA nie otrzymają „w 100% satysfakcjonujących odpowiedzi”.

Jak donosi Axios, Netanjahu podchodzi do negocjacji z „głębokim sceptycyzmem” i dąży do wznowienia działań wojennych, aby jeszcze bardziej osłabić potencjał militarny Iranu oraz wyniszczyć ten kraj poprzez zniszczenie jego infrastruktury krytycznej.

Trump z kolei stwierdził, że Netanjahu „zrobi w kwestii Iranu dokładnie to, czego od niego zażądam”, jednocześnie podkreślając, że łączą go z izraelskim przywódcą dobre relacje.

Najnowsza inicjatywa dyplomatyczna ma rzekomo koncentrować się wokół „listu intencyjnego”, który miałyby podpisać USA i Iran, formalnie kończąc w ten sposób wojnę i rozpoczynając 30-dniowy okres negocjacji dotyczących irańskiego programu nuklearnego oraz ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz.

Teheran potwierdził, że analizuje zaktualizowaną propozycję. 

Jednakże Ministerstwo Spraw Zagranicznych oświadczyło, że negocjacje toczą się w oparciu o 14-punktowy plan, który został wcześniej odrzucony przez USA.

Prezydent Masud Pezeszkian oświadczył w tym tygodniu, że „dialog nie oznacza kapitulacji”, dodając, iż Iran nie zrezygnuje z „prawnych praw narodu i państwa”. 

Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmaeil Baghaei stwierdził, że rozmowy mogą zakończyć się sukcesem, jeśli USA zaprzestaną „piractwa” wymierzonego w irańskie statki i zgodzą się na odblokowanie zamrożonych funduszy, natomiast Izrael musi zakończyć działania wojenne w Libanie.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640318-netanyahu-trump-call-iran/

"Niemcy rozważają wypłacenie Syryjczykom 9300 dolarów za powrót do domu – media Według „Focusa” kwoty wypłacane obecnie migrantom gotowym na dobrowolną repatriację mogą wzrosnąć ośmiokrotnie."

 Updated 21 May, 2026 05:06

ZDJĘCIE ARCHIWALNE. © Global Look Press / IMAGO / dts Nachrichtenagentur

Jak donosi magazyn „Focus”, powołując się na źródła rządowe, niemieckie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych rozważa zaoferowanie syryjskim uchodźcom kwoty do 8000 euro (9300 dolarów) w zamian za dobrowolny powrót do ojczyzny. Propozycja ta pojawia się w momencie, gdy poparcie dla partii Alternatywa dla Niemiec (AfD) – prowadzącej intensywną kampanię w oparciu o kwestie migracyjne – osiąga rekordowo wysoki poziom.

Niemcy były jednym z głównych celów podróży dla Syryjczyków uciekających przed wojną domową podczas kryzysu migracyjnego w latach 2014–2015, po tym jak ówczesna kanclerz Angela Merkel przyjęła politykę „otwartych drzwi” dla migrantów.

Według danych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, stanem na sierpień 2025 roku w Niemczech mieszkało ponad 951 000 Syryjczyków.

 Ponad 500 000 z nich posiada tymczasowe zezwolenia na pobyt, powiązane ze statusem uchodźcy lub ochroną uzupełniającą, podczas gdy liczba osób dobrowolnie powracających do Syrii pozostaje stosunkowo niska – poinformował w środę „Focus”.

Roman Poseck, minister spraw wewnętrznych Hesji (kraju związkowego w środkowych Niemczech), argumentował, że nawet wypłacenie każdemu uchodźcy kwoty rzędu kilkudziesięciu tysięcy euro za powrót do domu byłoby na dłuższą metę opłacalne, ponieważ w przeciwnym razie znacznie więcej środków trzeba by przeznaczyć na ich zakwaterowanie w Niemczech.

 W ramach obecnego systemu wysokość wypłat za dobrowolny powrót wynosi średnio około 1000 euro (1163 dolary).

„Wypłaty wsparcia w wysokości czterocyfrowej, a czasem nawet w dolnym zakresie pięciocyfrowym, wciąż często stanowiłyby dla państwa zysk, jeśli zestawić je z długoterminowymi kosztami świadczeń socjalnych” – powiedział Poseck w rozmowie z „Focusem”.

Jak donosiły w zeszłym miesiącu niemieckie media, Berlin odrzuca obecnie 95% wszystkich nowych wniosków o azyl składanych przez Syryjczyków.

 W marcu kanclerz Friedrich Merz stwierdził, że w ciągu najbliższych trzech lat do ojczyzny mogłoby powrócić nawet 80% Syryjczyków mieszkających w Niemczech;

 później przypisał tę wypowiedź syryjskiemu przywódcy Ahmedowi al-Sharaa, który jednak zaprzeczył, jakoby wypowiedział takie słowa, określając podaną liczbę jako zawyżoną.

Merz – którego niedawno uznano za najmniej popularnego przywódcę w Europie – mierzy się z rosnącą presją ze strony prawicy.

 Według sondażu przeprowadzonego w zeszłym miesiącu, AfD stała się najpopularniejszą partią w Niemczech, wyprzedzając pod względem poparcia społecznego Unię Chrześcijańsko-Demokratyczną (CDU), której przewodniczy kanclerz. 

Prawicowa partia zwyciężyła, pomimo bojkotu ze strony wszystkich partii głównego nurtu oraz oskarżeń o ekstremizm ze strony krytyków.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640316-germany-pay-syrians-return-home/

"Irańskie ubezpieczenia, interwencja NATO i zagrożone kable: co dzieje się w Cieśninie Ormuz? Ruch przez ten szlak wodny – jak doniesiono – nieznacznie wzrósł, choć przeprawa wciąż wiąże się z ogromnym ryzykiem."

 Updated 21 May, 2026 07:05

FILE PHOTO. ©  Getty Images/AvigatorPhotographer

Cieśnina Ormuz – kluczowy punkt strategiczny, przez który przed wybuchem wojny amerykańsko-izraelskiej przeciwko Iranowi przepływało 20% światowego morskiego handlu ropą – pozostaje faktycznie zablokowana, pomimo wstępnego zawieszenia broni. Ruch morski uległ całkowitemu zahamowaniu z powodu zagrożeń stwarzanych przez miny, powtarzające się ataki oraz zajęcia statków, a także z uwagi na niechęć ubezpieczycieli do podejmowania ryzyka w tym rejonie.

Stany Zjednoczone utrzymują własną blokadę irańskich portów, a państwa członkowskie NATO – jak donoszą media – rozważają objęcie roli eskorty dla statków przepływających przez ten obszar.

Mimo poważnych zakłóceń, doniesienia medialne sugerują nieznaczne ożywienie ruchu w cieśninie; Iran miał rzekomo zaproponować armatorom system ubezpieczeniowy oparty na kryptowalucie Bitcoin.

Oto najnowsze wydarzenia dotyczące sytuacji w Cieśninie Ormuz.

Interwencja NATO w Cieśninie Ormuz?

We wtorek agencja Bloomberg, powołując się na wysokiego rangą urzędnika, poinformowała, że ​​NATO rozważa możliwość eskortowania statków, jeśli cieśnina nie zostanie ponownie otwarta do początku lipca – choć pomysł ten nie zyskał jeszcze jednomyślnego poparcia w kierowanym przez USA bloku wojskowym.

Wewnątrz NATO doszło do podziałów na tle wojny amerykańsko-izraelskiej przeciwko Iranowi, co pogłębiło irytację prezydenta USA Donalda Trumpa wobec europejskich członków sojuszu;

 ci ostatni zasygnalizowali bowiem, że mogliby włączyć się w zapewnianie bezpieczeństwa morskiego dopiero po osiągnięciu przez strony konfliktu trwałego pokoju.

Jak zauważył Bloomberg, nie jest jasne, w jaki sposób NATO mogłoby podjąć interwencję – nawet w przypadku osiągnięcia konsensusu – zważywszy na fakt, że Stanom Zjednoczonym nie udało się dotąd ustanowić kontroli nad cieśniną.

Iran opracowuje system ubezpieczeń morskich

W poniedziałek irańska agencja informacyjna Fars doniosła, że ​​Iran uruchomił usługę ubezpieczeń morskich opartą na kryptowalucie Bitcoin, nazwaną „Hormuz Safe”. 

Rząd oświadczył, że system ten zapewni „szybkie, weryfikowalne ubezpieczenie cyfrowe”, generując jednocześnie szacowane przychody w wysokości 10 miliardów dolarów.

Serwis CoinDesk wyraził sceptycyzm wobec tej inicjatywy, wskazując na czynniki utrudniające żeglugę, a także na ryzyko objęcia amerykańskimi sankcjami firm, które skorzystają z tej oferty. Według irańskich mediów ubezpieczenie miałoby obejmować przypadki zatrzymania statku, jego inspekcji oraz konfiskaty ładunku, nie obejmowałoby natomiast szkód powstałych w wyniku użycia broni.

System ten zinterpretowano również jako kolejną próbę wprowadzenia w cieśninie reżimu opłat tranzytowych – czego Stany Zjednoczone, jak oświadczyły, nie zaakceptują pod żadnym pozorem.

Wcześniejsza próba podjęta przez USA w celu zagwarantowania ubezpieczeń dla firm żeglugowych zakończyła się niepowodzeniem.

 Na wczesnym etapie konfliktu Trump ogłosił, że wydał Korporacji Finansowania Rozwoju USA (DFC) polecenie zapewnienia reasekuracji w wysokości do 40 miliardów dolarów dla całego ruchu żeglugowego przez Zatokę, wskazując firmy Chubb, AIG oraz Berkshire Hathaway jako podmioty wspierające to przedsięwzięcie.

Według „Financial Times” program ten nie zapewnił ani jednego dolara pokrycia, ponieważ nie został spełniony warunek wstępny w postaci eskorty ze strony amerykańskiej marynarki wojennej.

Czy ruch przez Cieśninę Ormuz wzrósł?

Choć obecny ruch przez to strategiczne wąskie gardło stanowi zaledwie ułamek poziomu sprzed wojny, w poniedziałek „Lloyd’s List” poinformował, że w zeszłym tygodniu przez cieśninę przepłynęły co najmniej 54 jednostki – w tym dziesięć statków powiązanych z Chinami – co stanowi ponad dwukrotność liczby odnotowanej tydzień wcześniej.

 Przed wybuchem wojny cieśninę przepływało około 3000 statków miesięcznie;

 dla porównania, w kwietniu liczba ta wyniosła 191.

Ten wyraźny wzrost aktywności nastąpił po doniesieniach irańskich mediów, z których wynikało, że Iran zaczął zezwalać niektórym chińskim statkom na tranzyt przez Cieśninę Ormuz, po tym jak oba kraje osiągnęły porozumienie w kwestii irańskich protokołów zarządzania tym szlakiem wodnym. 

Teheran sygnalizował również wcześniej, że zezwoli na przepływ statkom niepowiązanym ze Stanami Zjednoczonymi ani Izraelem.

W środę agencja Bloomberg – powołując się na źródło zaznajomione ze sprawą – poinformowała, że ​​Indie (importujące około 55% swojej ropy z regionu Zatoki Perskiej) przygotowują się do wysłania przez cieśninę statków w celu załadunku surowców energetycznych. 

Według agencji plany te znajdują się w końcowej fazie realizacji.

W środę irańscy urzędnicy oświadczyli, że w ciągu ostatnich 24 godzin koordynowali tranzyt 26 jednostek przez ten szlak wodny.

Czy Cieśnina Ormuz wciąż jest niebezpieczna?

Niewielki wzrost ruchu odnotowany w zeszłym tygodniu zbiegł się w czasie z ponownym nasileniem aktów przemocy.

 14 maja statek „Hui Chuan” – jednostka pod banderą Hondurasu, pełniąca funkcję „pływającego arsenału” (magazynu broni i amunicji dla firm ochroniarskich) i zakotwiczona w pobliżu portu Fudżajra – został przejęty przez nieuprawnione osoby i odholowany na wody irańskie.

Mniej więcej w tym samym czasie indyjska barka do przewozu żywego inwentarza o nazwie „Haj Ali” została trafiona w wyniku „potężnej eksplozji” – prawdopodobnie spowodowanej atakiem drona lub pocisku rakietowego – i zatonęła u wybrzeży Omanu; cała załoga została uratowana.

Łącznie – według stanu na zeszły tydzień – brytyjska agencja ds. morskich operacji handlowych (UKMTO) odnotowała w regionie 49 incydentów, z czego 27 sklasyfikowano jako ataki.

Jakie kluczowe kable przebiegają przez Cieśninę Ormuz?

Napięta sytuacja w Cieśninie Ormuz może również wpłynąć na globalne sieci telekomunikacyjne.

 W bieżącym miesiącu irański rzecznik wojskowy Ebrahim Zolfaghari ostrzegł, że Teheran „nałoży opłaty na kable internetowe”. 

Irańskie media sygnalizowały ponadto, że środek ten obejmowałby opłaty licencyjne oraz coroczne „opłaty za ochronę” pobierane od największych firm technologicznych, takich jak Meta, Amazon czy Microsoft.

 Firmy te są jednak zobowiązane do przestrzegania amerykańskich sankcji, które zakazują im prowadzenia interesów z Iranem.

©  submarinecablemap.com

Według serwisu submarinecablemap.com, na dnie cieśniny spoczywa co najmniej osiem głównych kabli telekomunikacyjnych; 

wiele z nich ciągnie się na dystansie tysięcy kilometrów – od Europy aż po Chiny – a ich właścicielami są dziesiątki międzynarodowych firm.

Czy USA i Iranowi uda się ponownie otworzyć Cieśninę Ormuz?

Ostateczny wynik kryzysu zależy od tego, czy USA i Iran zdołają przezwyciężyć dzielące ich liczne różnice – a jak na razie wydaje się, że do osiągnięcia porozumienia jest im równie daleko, jak kiedykolwiek wcześniej.

W poniedziałek serwis Axios, powołując się na własne źródła, poinformował, że Iran przedstawił nową propozycję pokojową, lecz Biały Dom uznał ją za niewystarczającą.

 „Naprawdę nie robimy wielkich postępów... Potrzebujemy prawdziwej, rzeczowej i szczegółowej rozmowy [na temat programu nuklearnego]. 

Jeśli do niej nie dojdzie, będziemy rozmawiać za pomocą bomb – co byłoby wielką szkodą” – powiedział portalowi anonimowy amerykański urzędnik.

Tego samego dnia Trump oświadczył, że na wtorek zaplanował „bardzo poważny atak” na Iran, lecz odwołał go po interwencji kilku państw Zatoki Perskiej, które błagały go, by dał szansę dyplomacji.

„Dla Iranu zegar tyka – muszą się pospieszyć, i to SZYBKO, bo w przeciwnym razie nic z nich nie zostanie” – ostrzegł.

Iran – który konsekwentnie zaprzecza, jakoby dążył do opracowania broni nuklearnej – domaga się, aby pokojowe rozwiązanie konfliktu obejmowało zaprzestanie działań wojennych zarówno wobec Iranu, jak i Hezbollahu, wycofanie wojsk amerykańskich z regionu, zniesienie wszelkich sankcji oraz wypłatę odszkodowań za wyrządzone szkody.

Z kolei USA żądają od Iranu demontażu programu nuklearnego, wydania zgromadzonych zapasów wzbogaconego uranu oraz zniesienia wszelkich ograniczeń w ruchu przez Cieśninę Ormuz.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640276-what-going-on-strait-hormuz-iran-us/