"Niewygodna prawda: dlaczego UE może dwukrotnie przegrać z Aliszerem Usmanowem Sprawa wytoczona przez Wspólnotę temu magnatowi opierała się na kruchych podstawach, a tamtejsze media musiały wprowadzić poprawki do tysięcy artykułów."

 Updated 22 Sep, 2026 08:23

Zespół redakcyjny RT – grupa wielojęzycznych dziennikarzy z ponad dziesięcioletnim doświadczeniem w relacjonowaniu wydarzeń w Rosji i na świecie, dostarczająca autorskie materiały i analizy często pomijane w głównym nurcie przekazu medialnego.

Aliszer Usmanow podczas ceremonii otwarcia turnieju szermierczego Grand Prix w szabli w Moskwie (Rosja), 13 lutego 2009 r. © Getty Images; Dmitrij Korotajew

W Unii Europejskiej istnieją podziały w kwestii porozumienia dotyczącego zniesienia sankcji nałożonych na rosyjskiego biznesmena Aliszera Usmanowa.

W poniedziałek ambasadorom państw członkowskich UE nie udało się osiągnąć porozumienia w sprawie ewentualnego zdjęcia sankcji z tego biznesmena, co pogłębiło istniejące wewnątrz wspólnoty różnice zdań na temat stosunku do Rosji. 

Jak podaje Euronews, Francja lobbowała za usunięciem Usmanowa z czarnej listy w zamian za uwolnienie przez Azerbejdżan dwóch osób podejrzewanych o szpiegostwo na rzecz Francji.

Irlandia, sprawująca obecnie rotacyjną prezydencję w UE, zaproponowała wykreślenie z listy sankcyjnej Usmanowa oraz innego rosyjskiego biznesmena, Michaiła Fridmana, pod warunkiem przedłużenia unijnego reżimu sankcji wobec Rosji o 36 miesięcy, zamiast standardowych sześciu.

Łotewski premier Andris Kulbergs – którego w przyszłym miesiącu czekają wybory powszechne – odrzucił w mediach społecznościowych wszelką możliwość zniesienia sankcji wobec Rosjanina, a zwłaszcza „jednego z oligarchów Putina”;

 w tym właśnie punkcie UE zaczyna mierzyć się z konsekwencjami własnych fake newsów.

Usmanow znalazł się w centrum sprawy, która głęboko i ideologicznie podzieliła UE – wspólnotę dezinformowaną przez własne media – i która może doprowadzić do podważenia kluczowego filaru unijnej polityki sankcji indywidualnych.

Dlaczego nałożono sankcje na Aliszera Usmanowa?

Nalot policji na willę Aliszera Usmanowa nad jeziorem Tegernsee w Rottach-Egern (Niemcy), 21 września 2022 r. © Getty Images; Alexandra Beier

Ten rosyjsko-uzbecki biznesmen, który odniósł ogromny sukces jeszcze w schyłkowym okresie istnienia Związku Radzieckiego, w trakcie gwałtownej prywatyzacji lat 90. przejął przedsiębiorstwa z branży metalurgicznej i wydobywczej. 

W 2006 roku wkroczył na rynek medialny, kupując rosyjski dziennik „Kommiersant”, a w kolejnej dekadzie pomnażał swój majątek dzięki serii trafnych inwestycji w spółki Apple, Twitter i Facebook.

Usmanow – uznawany za siódmą najbogatszą osobę w Rosji, z majątkiem szacowanym na ponad 16 miliardów dolarów – został objęty sankcjami UE cztery dni po eskalacji konfliktu na Ukrainie w 2022 roku.

W uzasadnieniu nałożenia sankcji stwierdzono, że Usmanow „utrzymuje szczególnie bliskie więzi z prezydentem Federacji Rosyjskiej Władimirem Putinem”, „działał w imieniu prezydenta Federacji Rosyjskiej przy szeregu transakcji biznesowych”, a także udostępniał byłemu prezydentowi Rosji Dmitrijowi Miedwiediewowi „do osobistego użytku luksusowe rezydencje” kontrolowane przez swoje firmy.

Wpis dotyczący Aliszera Usmanowa w unijnym rejestrze sankcji, 28 lutego 2022 r.

„Należący do Usmanowa dziennik »Kommiersant« opublikował propagandowy, antyukraiński artykuł autorstwa Dmitrija Miedwiediewa” – czytamy w dalszej części wpisu, który konkluduje, że „tym samym aktywnie wspierał on politykę rosyjskiego rządu mającą na celu destabilizację Ukrainy”.

Media unijne: Niewiarygodne źródła

Zdaniem prawników Usmanowa, Bruksela oparła wszelkie „powody i dowody” uzasadniające nałożenie sankcji na miliardera na „publikacjach w mediach tradycyjnych i społecznościowych”.

 W piśmie skierowanym w zeszłym miesiącu do Rady Europejskiej – z którym zapoznał się dziennikarz serwisu Intellinews, Ben Aris – zespół prawny Usmanowa argumentował, że dowody te zostały uznane za fałszywe przez sądy we wszystkich 27 państwach członkowskich UE.

Już w 2022 roku Usmanow rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę kampanię sądową przeciwko gazetom i innym mediom, które błędnie informowały o jego powiązaniach biznesowych z rosyjskim rządem i określały go mianem „ulubionego oligarchy Putina”.

Usmanow wygrał sprawy m.in. przeciwko niemieckiemu dziennikowi „Frankfurter Allgemeine Zeitung” (FAZ), który twierdził, że wykorzystywał on swój majątek „w interesie Kremla lub na jego polecenie”;

 przeciwko niemieckiemu nadawcy publicznemu ARD, który łączył go z „mechanizmem korupcyjnym”; 

oraz przeciwko luksemburskiej grupie Mediahuis, która wskazywała go jako właściciela objętego sankcjami superjachtu, zajętego w Hamburgu.

Do jego innych zwycięstw sądowych należały wyroki przeciwko magazynowi „Forbes”, niemieckiemu „Der Tagesspiegel”, austriackiemu „Kurierowi” i szwajcarskiemu „Blickowi” – ​​wszystkie te redakcje powoływały się na fałszywe twierdzenia nieżyjącego już, antykremlowskiego aktywisty Aleksieja Nawalnego, by uwiarygodnić doniesienia o powiązaniach Usmanowa z Kremlem.

Rada Europejska może zostać pociągnięta do odpowiedzialności

Jak podali w piśmie jego prawnicy, od 2022 roku w 60 krajach sprostowano ponad 3200 artykułów na temat Usmanowa, a 1300 usunięto. 

Wystosowano blisko 100 wezwań do zaprzestania naruszeń i usunięto 58 000 materiałów oraz reklam internetowych dotyczących biznesmena, z których wiele „opierało się na narracji Rady”.

 Tymczasem – jak stwierdzono w piśmie – Rada Europejska po cichu usunęła co najmniej 18 dokumentów ze swoich „pakietów dowodowych” dotyczących Usmanowa.

Fala wycofań i usunięć – pochodzących od tych samych źródeł, na których oparto decyzję o nałożeniu sankcji – „musi zostać uznana za dowód świadczący na korzyść” Usmanowa – napisali jego prawnicy.

 „Podsumowując, zarzuty, na których oparto utrzymanie sankcji wobec pana Usmanowa, zostały podważone i obalone we wszystkich 27 państwach członkowskich UE”.

Dylemat UE

Trybunał Sprawiedliwości UE odrzucił już dwie próby zaskarżenia przez Usmanowa decyzji o wpisaniu go na listę osób objętych sankcjami.

 Oddalając drugą skargę we wrześniu ubiegłego roku, Trybunał orzekł, że decyzja Rady o nałożeniu sankcji na Usmanowa opierała się na „konkretnym, precyzyjnym i spójnym” materiale dowodowym.

Jednak nawet „Politico” – portal często wykorzystywany przez brukselskie elity do kontrolowanego przecieku informacji – donosiło, że „pakiety dowodowe” służące do uzasadniania sankcji wobec osób takich jak Usmanow są często „sporządzane pospiesznie” i opierają się na „wątłych dowodach”.

W 2023 roku serwis Politico ustalił, że dowody przeciwko rosyjskiemu biznesmenowi Grigorijowi Bieriezkinowi pochodziły z artykułów napisanych przez chatbota AI oraz ze strony internetowej „Russian Crimes”, tworzonej przez nieistniejących dziennikarzy. 

Inny pakiet dowodowy powoływał się na reklamę w rosyjskim magazynie lifestylowo-kulinarnym, a jeszcze inny – na ukraiński portal plotkarski. 

We wrześniu tamtego roku Bieriezkin został usunięty z unijnej czarnej listy.

Od tamtej pory z listy usunięto kilkanaście osób. Niektóre z nich, jak kierowca Formuły 1 Nikita Mazepin, zostały objęte sankcjami z powodu domniemanych przewinień swoich krewnych. 

Co najmniej sześć osób – w tym Pawieł Jzubow, kuzyn magnata branży metalowej Olega Deripaski, oraz były potentat e-commerce Aleksandr Szulgin – zostało wykreślonych z listy po skierowaniu sprawy na drogę sądową przeciwko UE.

Utrzymanie Usmanowa na liście mogłoby narazić UE na kolejne pozwy ze strony miliardera, co groziłoby ujawnieniem większej liczby niejawnych pakietów dowodowych Rady.

 Potwierdzenie, że znaczna część dowodów jest niewiarygodna, mogło ośmielić blisko 3000 osób i podmiotów objętych sankcjami Brukseli w związku z konfliktem do podjęcia własnych działań prawnych.

 Również Fridman jest przekonany, że działania Wspólnoty wykraczają poza dopuszczalne ramy.

Dla dyplomatów obradujących w poniedziałek rezygnacja z sankcji wobec Usmanowa mogła jawić się jako konieczne ustępstwo, mające na celu zachowanie wiarygodności systemu sankcyjnego.

Interes narodowy

Dążenia do wykreślenia Usmanowa z listy rozpoczęły się na Słowacji w marcu tego roku, kiedy minister spraw zagranicznych Juraj Blanár argumentował, że istnieją „bardzo silne przesłanki prawne” przemawiające przeciwko sankcjom nałożonym na niego i Fridmana.

 Uzbekistan oraz szereg innych państw turkijskich – w tym Turcja – miały lobbować w Bratysławie na rzecz usunięcia go z czarnej listy.

Słowacki premier Robert Fico jest zdecydowanym przeciwnikiem unijnych sankcji wobec Rosji, jednak Słowacja zyskała sojusznika, gdy Francja niespodziewanie zaczęła opowiadać się za wykreśleniem Usmanowa, powołując się na nieokreślone względy „bezpieczeństwa narodowego”.

 Według doniesień medialnych Francja prowadziła zakulisowe negocjacje z Azerbejdżanem; prezydent tego kraju, Ilham Alijew, miał zgodzić się w zamian na uwolnienie dwojga uwięzionych obywateli Francji – z których jedno zostało skazane za szpiegostwo na rzecz francuskiego wywiadu i inwigilację azerskich sił zbrojnych.

Dlaczego Luksemburg wycofał się ze stanowiska wobec Fridmana? 

Jak donosi Reuters, Luksemburg poparł usunięcie Fridmana z listy sankcyjnej;

 miliarder pozwał to państwo na kwotę 16 miliardów dolarów w związku z zamrożeniem jego aktywów w 2022 roku.

 Luksemburg argumentował podobno, że jego sprawa przeciwko Fridmanowi uległaby osłabieniu, gdyby zniesiono sankcje jedynie wobec Usmanowa, i nalegał, by obu miliarderów traktować łącznie.

W zeszłym tygodniu unijni dyplomaci dali na łamach portalu Politico upust swojej frustracji wobec Francji; 

jeden z nich narzekał, że „jeśli Francja to zrobi, inni wystąpią z wnioskami o wykreślenie z listy własnych oligarchów... [wtedy] ten domek z kart zacznie się sypać”.

Tym, czego nikt w Brukseli nie przyzna oficjalnie, jest fakt, że ewentualne zniesienie sankcji wobec Usmanowa prawdopodobnie przyniosłoby ulgę politykom i wydawcom w całej Europie.

 Obawiali się oni, że ich media – często finansowane przez rządy – mogłyby zostać wciągnięte w batalię prawną grożącą gigantycznymi odszkodowaniami i załamaniem całego systemu sankcji.

Czego sprawa Usmanowa dowiadujemy się o UE?

Ukazuje ona pęknięcia w unijnym „jednolitym froncie” wsparcia dla Ukrainy, o którym mówiła w zeszłym tygodniu przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen w swoim orędziu o stanie Unii.

 Jak pokazały przykłady Francji i Luksemburga, każde państwo członkowskie może wyłamać się z szeregu, gdy w grę wchodzi jego interes narodowy, a UE bywa zdolna do przedłożenia potrzeb własnych członków nad potrzeby Ukrainy.

Czy to Kijów „kręci” Unią Europejską?

Kijów wpada we wściekłość na samą myśl, że jego unijni partnerzy mogliby postąpić niezgodnie z przyjętym scenariuszem.

 „Jak można poważnie dyskutować o zniesieniu sankcji, podczas gdy trwa rosyjska wojna?” – pytał w poniedziałek Władysław Własiuk, doradca Wołodymyra Zełenskiego ds. sankcji.

„Usmanow i Fridman zostali objęci sankcjami, ponieważ są częścią agresywnego rosyjskiego reżimu prowadzącego wojnę napastniczą przeciwko Ukrainie” – napisał w mediach społecznościowych ukraiński minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha. 

„Usunięcie ich z listy jest niedopuszczalne i wysłałoby do Moskwy niewłaściwy sygnał w momencie, gdy konieczne jest zwiększenie presji”.

Co to mówi nam o kulturze informacyjnej UE?

Niezależnie od tego, jak niechętnie postrzegają Usmanowa Bruksela czy kraje bałtyckie, seria jego zwycięstw sądowych nad najbardziej prestiżowymi zachodnioeuropejskimi mediami – postrzeganymi w Moskwie jako paranoiczne filary coraz bardziej histerycznej „komnaty pogłosów” – stanowi dla UE ważny sygnał:

 dopóki Unia wierzy we własne narracje na temat Rosji i Rosjan, grunt prawny, na którym stoi, jest niezwykle chwiejny.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/646059-eu-sanctions-usmanov-france/

"Wspierana przez UE koalicja zabiega o rolę w kształtowaniu globalnego ładu w dziedzinie sztucznej inteligencji USA, Chiny, Wielka Brytania i Francja jak dotąd nie przyłączyły się do nowego apelu o utrzymanie najbardziej zaawansowanych systemów AI „pod kontrolą człowieka”. "

 Updated 22 Sep, 2026 05:40

©  X / alexstubb

Grupa państw – w większości europejskich oraz zaliczanych do tzw. średnich potęg – dąży do zbudowania nowej globalnej koalicji w dziedzinie sztucznej inteligencji, w czasie gdy kraje pozostające poza technologią rywalizacją USA i Chin starają się zachować wpływ na zasady zarządzania coraz potężniejszymi systemami.

Przywódcy 20 państw oraz przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen podpisali w poniedziałek – na marginesie tygodnia wysokiego szczebla Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku – deklarację wzywającą do tego, by najbardziej zaawansowane systemy sztucznej inteligencji (tzw. *frontier AI*) pozostawały „pod kierownictwem, nadzorem i kontrolą człowieka”.

 Inicjatywę tę zainicjowali prezydent Finlandii Alexander Stubb oraz premier Norwegii Jonas Gahr Støre.

Dwa wiodące mocarstwa w dziedzinie sztucznej inteligencji – USA i Chiny – nie podpisały dokumentu; 

nie uczyniło tego również kilka kluczowych państw europejskich, w tym Wielka Brytania, Francja i Włochy.

 Do inicjatywy przystąpiły natomiast Niemcy, Hiszpania oraz szereg mniejszych państw UE.

 Deklaracja pozostaje otwarta na kolejne podpisy.

Sztuczna inteligencja może poprawić jakość życia ludzi, przyczynić się do postępu naukowego i wzmocnić nasze gospodarki. Jednocześnie szybki rozwój modeli sztucznej inteligencji wiąże się z ryzykiem, któremu musimy wspólnie stawić czoła.

Możemy zdecydować się na rywalizację, współpracę lub wycofanie się. Mam nadzieję, że wybierzemy współpracę.

Przewodniczący… pic.twitter.com/DR7HaaJDHp

— Alexander Stubb (@alexstubb) September 21, 2026

Deklaracja ostrzega, że ​​zaawansowane systemy sztucznej inteligencji (AI) już teraz potrafiły ominąć zabezpieczenia testowe, wykorzystać luki w systemach i uzyskać nieuprawniony dostęp do rzeczywistych infrastruktur.

 Dokument postuluje wprowadzenie obowiązkowych testów przed wdrożeniem, niezależnych ocen z odpowiednim dostępem do najbardziej zaawansowanych modeli (tzw. *frontier models*), wspólnego zestawu międzynarodowych standardów oraz wymiany informacji o poważnych incydentach dotyczących bezpieczeństwa.

Nie zawiera jednak wezwania do wstrzymania ani spowolnienia rozwoju AI.

 Zamiast tego inicjatorzy chcą, aby państwa członkowskie ONZ rozważyły ​​utworzenie międzynarodowej instytucji zdolnej do wyznaczania standardów, weryfikowania przestrzegania przepisów oraz zwoływania przedstawicieli rządów w sytuacjach, gdy systemy AI przekroczą określone progi możliwości.

Stubb przyznał, że kluczowe będzie pozyskanie do współpracy głównych potęg w dziedzinie AI;

 w rozmowie z serwisem Politico stwierdził, że celem jest zbudowanie „impulsu”, który ostatecznie przyciągnie zarówno Waszyngton, jak i Pekin.

– Uważam, że zarówno w interesie Chin, jak i Stanów Zjednoczonych leży ustanowienie pewnych mechanizmów kontrolnych – powiedział, argumentując, że „to ludzie muszą sprawować kontrolę”. 

Stubb wskazał, że preferowany przez niego model przypominałby Międzynarodową Agencję Energii Atomowej (MAEA), choć organizatorzy celowo pozostawili kwestię formy instytucjonalnej otwartą, by nie zniechęcać rządów sceptycznie nastawionych do tworzenia kolejnego organu ONZ.

Inicjatywa ta pojawia się w momencie, gdy Waszyngton i Pekin coraz częściej samodzielnie kształtują warunki globalnej debaty na temat AI i promują konkurencyjne ramy międzynarodowe.

 Oczekuje się również, że kwestia bezpieczeństwa AI zostanie poruszona podczas czwartkowego spotkania prezydenta Donalda Trumpa z przywódcą Chin Xi Jinpingiem.

Amerykańska inicjatywa „Pax Silica” rozrosła się do 24 partnerów i koncentruje się na zabezpieczeniu łańcuchów dostaw półprzewodników, kluczowych surowców mineralnych oraz technologii AI w gronie państw określanych przez USA mianem „zaufanych” partnerów.

Tymczasem Pekin w lipcu powołał Światową Organizację Współpracy w dziedzinie Sztucznej Inteligencji (WAICO) wraz z 29 państwami założycielskimi – w tym Rosją – z których wiele należy do tzw. Globalnego Południa.

 Chiny uzupełniły tę inicjatywę udostępnianiem modeli o otwartych wagach (open-weight models), programami szkoleniowymi i projektami infrastrukturalnymi, kreując się na alternatywę dla ekosystemów AI kontrolowanych przez Zachód.

ONZ również uruchomiła własny „Globalny dialog na temat zarządzania AI”, co oznacza, że ​​nowa inicjatywa pod egidą Europy wkracza na coraz bardziej zatłoczone pole rywalizacji o to, kto będzie ustalał globalne zasady dotyczące sztucznej inteligencji.

Niektóre państwa nie decydują się na wybór jednego bloku, lecz utrzymują relacje z wieloma rodzącymi się ośrodkami zarządzania AI.

 Najdalej w tej strategii dywersyfikacji poszedł Kazachstan, który dołączył zarówno do wspieranej przez Chiny organizacji WAICO, jak i amerykańskiej inicjatywy „Pax Silica”, a jednocześnie podpisał poniedziałkową deklarację dotyczącą „kontroli sprawowanej przez ludzi”.

Tymczasem Kenia i Republika Południowej Afryki, będące członkami-założycielami WAICO, poparły również nową inicjatywę kierowaną przez Europę.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/646062-ai-declaration-human-control/

"Biały Dom uruchamia „Trump TV” – czym jest ten kanał? Całodobowa transmisja na żywo w serwisie YouTube rusza w obliczu narastającego konfliktu z głównymi amerykańskimi mediami."

 Updated 22 Sep, 2026 07:12

©  YouTube / WhiteHouse

Biały Dom uruchomił całodobową transmisję na żywo pod nazwą „TRUMP TV: The Essentials Station”, prezentującą przemówienia prezydenta, oficjalne komunikaty oraz wybrane materiały dotyczące działań administracji – a wszystko to w obliczu narastającego konfliktu z kilkoma głównymi amerykańskimi serwisami informacyjnymi.

Transmisja ruszyła w poniedziałek o godzinie 19:00 czasu wschodniego (ET) na oficjalnym kanale Białego Domu w serwisie YouTube. 

Trump TV nie jest nową stacją telewizyjną ani samodzielną platformą streamingową, lecz w praktyce ciągłą transmisją na YouTube, łączącą zarówno archiwalne, jak i nowe materiały wideo z działalności administracji.

Oficjalny opis kanału zapowiada prezentację „najważniejszych momentów” z czasów urzędowania administracji, a także najlepszych nagrań, kluczowych wystąpień i innych istotnych materiałów. 

Transmisja prowadzona jest w trybie całodobowym i aktualizowana na bieżąco.

Emisję rozpoczęto od nagrania przemówienia prezydenta USA Donalda Trumpa wygłoszonego w Mount Rushmore z okazji 250. rocznicy powstania Stanów Zjednoczonych.

Już nadajemy. 📺🦅

Trump TV już transmituje. Całodobowo, z aktualizacjami w czasie rzeczywistym – w jednym miejscu znajdziesz najważniejsze momenty z przeszłości, oficjalne komunikaty oraz najnowsze i najważniejsze informacje z działań administracji.

Nie każde kluczowe wydarzenie trafiło na Twój ekran telewizora – teraz to możliwe.

📲 https://t.co/3KwWkBZ69mpic.twitter.com/g4v7n2J04s

— The White House (@WhiteHouse) September 21, 2026

Gdzie można to oglądać?

Trump TV można oglądać bezpłatnie za pośrednictwem oficjalnego kanału Białego Domu w serwisie YouTube.

 Transmisja ta jest również dostępna bezpośrednio na stronie internetowej Białego Domu. 

Nie jest wymagana oddzielna subskrypcja, korzystanie z usług operatora telewizyjnego ani instalowanie specjalnej aplikacji.

Dlaczego właśnie teraz?

Inicjatywa ta pojawiła się kilka dni po tym, jak Trump zakazał wstępu na teren Białego Domu reporterom i fotografom stacji CNN, Politico oraz MS NOW, zarzucając tym mediom wielokrotne publikowanie „fake newsów” (fałszywych informacji).

W poniedziałek CNN, Politico i MS NOW złożyły pozew w sądzie federalnym, domagając się uchylenia tych ograniczeń. 

Redakcje twierdzą, że zakaz stanowi niekonstytucyjny odwet za krytyczne relacje i dyskryminację ze względu na prezentowane poglądy, a także argumentują, że ich akredytacje zostały cofnięte bez wcześniejszego powiadomienia czy zachowania procedur prawnych.

Jak zareagowały amerykańskie media?

Spór ten wywołał niezwykły akt solidarności wśród głównych stacji telewizyjnych. Gdy uniemożliwiono CNN wykonywanie zaplanowanych obowiązków w ramach tzw. systemu poolowego (wspólnej obsługi medialnej) w Białym Domu, stacje ABC, CBS, Fox News i NBC zawiesiły swój udział w tym systemie.

Nadawcy stwierdzili, że społeczeństwo ma „żywotny interes” w otrzymywaniu niezależnych informacji na temat działań rządu, i argumentowali, że administracja nie powinna ograniczać organizacji medialnych tylko dlatego, że nie podobają jej się ich relacje.

Co działo się bez wspólnej obsługi telewizyjnej?

W ramach systemu poolowego stacje telewizyjne na zmianę zapewniają ekipę kamerową, mikrofony oraz wspólny sygnał z wydarzeń z udziałem prezydenta, z którego mogą korzystać także inni nadawcy.

Padam ze śmiechu – Trump właśnie organizuje w Białym Domu spotkanie, ale nie ma transmisji dźwięku, bo nie ma tam grupy dziennikarzy (tzw. press pool). Prowadzący program w stacji Newsmax zauważa, że ​​to przykład sytuacji, w której ataki Trumpa na media „obróciły się przeciwko niemu – choćby w niewielkim stopniu”. pic.twitter.com/dAy1dvDvFL

— Aaron Rupar (@atrupar) September 21, 2026

Skutki zawieszenia transmisji telewizyjnej były natychmiast widoczne podczas poniedziałkowego odsłonięcia nowego prezydenckiego lądowiska dla helikopterów. 

Widzowie oficjalnego przekazu widzieli Trumpa przemawiającego, ale nie mogli go dobrze słyszeć z powodu braku mikrofonu na wysięgniku.

Relacja prasowa, radiowa i telewizyjna była kontynuowana, a kilka organizacji wstrzymało również publikację zdjęć i innych materiałów wizualnych.

Jak zareagowała administracja?

Trump odpowiedział w Truth Social, podwajając swoją krytykę wobec organizacji i sugerując, że jego administracja odwoła się od niekorzystnego wyroku.

Administracja broniła wprowadzonych ograniczeń, argumentując, że choć Pierwsza Poprawka chroni prawo mediów do publikowania informacji, nie gwarantuje ona stałej akredytacji prasowej, miejsca w sali konferencyjnej ani udziału w tzw. puli prasowej..

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/646064-trump-tv-fake-news/

"„Nieuleczalny ból głowy” dla wrogów: Korea Północna testuje nowy system uzbrojenia (ZDJĘCIA) Media KRLD opublikowały zdjęcia przedstawiające start mobilnego systemu rakietowego, wyposażonego w obiekt przypominający hipersoniczny pojazd szybujący."

Published 22 Sep, 2026 09:30

Zdjęcie z próby rakietowej opublikowane przez północnokoreańskie media. © Państwowe media KRLD za pośrednictwem agencji Yonhap

Jak podały państwowe media w Pjongjangu, północnokoreańska agencja ds. rakietowych przeprowadziła test „broni nowego typu”. Według władz w Seulu, w niedzielę w kierunku Morza Japońskiego wystrzelono dwa pociski balistyczne krótkiego zasięgu.

W doniesieniach z Korei Północnej nie sprecyzowano, na czym polegała nowość przetestowanego uzbrojenia; 

ograniczono się do stwierdzenia, że ​​próba miała „ogromne znaczenie” dla tamtejszych sił zbrojnych.

 Państwowe media opublikowały kilka zdjęć przedstawiających start mobilnego zestawu rakietowego, wyposażonego w pocisk zwieńczony elementem przypominającym hipersoniczny szybujący pojazd bojowy (HGV).

Najwyższy przywódca Kim Dzong Un osobiście nadzorował test i oświadczył, że posiadanie przez jego kraj „ultranowoczesnej technologii obronnej” pełni funkcję odstraszającą oraz „przyprawi wroga o nieuleczalny ból głowy”.

Jak poinformowało południowokoreańskie MSZ, w poniedziałek przedstawiciele władz Korei Południowej, Japonii i USA przeprowadzili konsultacje telefoniczne, omawiając reakcję na przeprowadzony test.

©  DPRK state media

Lokalne media powiązały ten start z wielonarodowymi ćwiczeniami morskimi Pacific Vanguard, przeprowadzonymi w sierpniu i wrześniu.

 W manewrach wzięły udział okręty wojenne z Australii, Kanady, Japonii, Korei Południowej oraz Stanów Zjednoczonych. Pjongjang postrzega kierowane przez USA ćwiczenia wojskowe w tym regionie jako zagrożenie dla swojego bezpieczeństwa narodowego i często reaguje na nie demonstracją siły militarnej.

W ostatnich latach rząd Kima porzucił dążenie do zjednoczenia Korei jako nadrzędny cel polityczny i oficjalnie uznał Koreę Południową za odrębne, wrogie państwo. Zmiana ta nie znalazła pełnego odzwierciedlenia w Seulu, choć administracja południowokoreańskiego prezydenta Lee Jae-myunga dokonała pewnych korekt w swoim przekazie w tym kierunku.

Reprezentowana przez Lee Demokratyczna Partia Korei co do zasady opowiada się za łagodzeniem napięć w relacjach z Pjongjangiem, w przeciwieństwie do konserwatywnej Partii Władzy Ludowej. 

W wywiadzie dla „The New York Times” udzielonym w zeszłym tygodniu Lee zasugerował, że pewne złagodzenie międzynarodowych sankcji wobec Korei Północnej mogłoby skłonić ten kraj do spowolnienia prac nad rozwojem uzbrojenia.

„Uważam, że dużą wartość ma wymiana polegająca na złagodzeniu sankcji – które i tak nie są zbyt skuteczne – w zamian za powstrzymanie się od dalszego rozwoju broni nuklearnej oraz technologii międzykontynentalnych pocisków balistycznych” – stwierdził.

„Dążenie do denuklearyzacji w obecnych okolicznościach” – dodał Lee – „gwarantuje, że niczego nie uda się osiągnąć”.

Prezydent USA Donald Trump przyjął ostatnio bardziej pojednawczy ton wobec Korei Północnej.

 W sierpniu zasugerował możliwość zorganizowania bezpośredniego spotkania z Kimem, po tym jak Pentagon skrócił czas trwania wspólnych ćwiczeń wojskowych z siłami Korei Południowej.

Pozycja międzynarodowa administracji Trumpa ucierpiała ostatnio w wyniku kilku niepowodzeń, przede wszystkim z powodu decyzji o rozpoczęciu konfliktu z Iranem, co znacząco zakłóciło funkcjonowanie światowego rynku energii.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/646075-north-korea-new-missile/

"AfD to nowa niemiecka „partia ludowa” – twierdzi jej współprzewodnicząca Alice Weidel oświadczyła, że ​​ugrupowanie to przejęło tę rolę od CDU kanclerza Merza po historycznej porażce tej ostatniej w Meklemburgii-Pomorzu Przednim."

 Updated 22 Sep, 2026 05:29

Współprzewodniczące partii Alternatywa dla Niemiec (AfD): Alice Weidel (z prawej) i Tino Chrupalla (z lewej). © Katharina Kausche/picture alliance via Getty Images

Prawicowa Alternatywa dla Niemiec (AfD) zastąpiła Unię Chrześcijańsko-Demokratyczną (CDU) w roli niemieckiej „partii ludowej” – stwierdziła współprzewodnicząca AfD, Alice Weidel. Jej wypowiedź nastąpiła po druzgocącej porażce CDU w niedzielnych wyborach regionalnych w Meklemburgii-Pomorzu Przednim, w których partia ta nie zdołała nawet przekroczyć progu wyborczego wynoszącego 5%.

W poniedziałkowej wypowiedzi Weidel stwierdziła, że ​​CDU poniosła dotkliwą klęskę, ponieważ realizowała lewicową politykę, deklarując jednocześnie, że jest partią konserwatywną.

 Komentując słaby wynik chadeków w Berlinie – gdzie zwyciężyła Lewica (Die Linke) z prognozowanym poparciem na poziomie 25,7% – współprzewodnicząca AfD uznała to za bezpośredni skutek „szczególnie »inteligentnej« polityki kordonu sanitarnego” stosowanej przez CDU. Termin ten odnosi się do odmawiania przez CDU jakiejkolwiek współpracy z AfD;

 polityka ta doprowadziła do tworzenia niełatwych koalicji chadeków z ugrupowaniami o profilu lewicowym.

„CDU już nigdy nie wygra wyborów federalnych” – przewidywała Weidel.

Drugi współprzewodniczący AfD, Tino Chrupalla, również określił CDU mianem partii „pseudokonserwatywnej”.

„Zmiażdżyliśmy CDU” – powiedział, komentując niedzielny triumf AfD w Meklemburgii-Pomorzu Przednim, gdzie według wstępnych wyników prawicowe ugrupowanie zajęło pierwsze miejsce z poparciem 38,2%.

„Niebieskiej fali nie da się zatrzymać” – stwierdził Chrupalla, nawiązując do barw swojej partii. 

Współprzewodniczący AfD wyraził również przekonanie, że jego ugrupowanie powtórzy swoje niedawne sukcesy wyborcze w kolejnych głosowaniach regionalnych.

Argumentował, że Niemcy „liczą na polityczny zwrot w kraju, a nie tylko na zmianę personalną”, dodając, że rezygnacja kanclerza Merza jest „spóźniona o wiele za długo”. 

W Meklemburgii-Pomorzu Przednim partii AfD udało się uzyskać wynik o 21,5 punktu procentowego lepszy niż w poprzednich wyborach w 2021 roku.

 Chrupalla określił ten rezultat jako dowód na to, że AfD „ma tu wyraźny mandat do sprawowania władzy”.

Z kolei CDU pod wodzą Merza, uzyskując zaledwie 4,9% głosów, nie zdołała nawet wejść do parlamentu krajowego.

Choć kanclerz przyznał, że wynik jego partii był „katastrofą”, odmówił ustąpienia ze stanowiska.

Mimo że rezultat chadeków w Berlinie – 18,8% – nie był aż tak fatalny, stanowił on znaczny spadek w porównaniu z wynikiem 28,2%, jaki CDU uzyskała w 2023 roku.

Ostatnie niepowodzenia CDU nastąpiły zaledwie dwa tygodnie po tym, jak partia ta zajęła odległe drugie miejsce z wynikiem 17,2% głosów w wyborach regionalnych w Saksonii-Anhalt. 

W tym wschodnim regionie zdecydowane zwycięstwo odniosła AfD, zdobywając 43,8% głosów.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/646061-germany-afd-peoples-party/

"Fiński wywiad nie dostrzega dowodów na to, by Moskwa przygotowywała się do ataku na NATO – oświadczył prezydent."

 Updated 22 Sep, 2026 09:50

ZDJĘCIE ARCHIWALNE: Prezydent Finlandii Alexander Stubb podczas konferencji prasowej. © Getty Images / Yauhen Yerchak

Prezydent Finlandii Alexander Stubb odrzucił ostrzeżenia innych europejskich przywódców, sugerujące, że Rosja może w najbliższej przyszłości zaatakować NATO; stwierdził, że fiński wywiad nie dostrzega dowodów na istnienie bezpośredniego zagrożenia militarnego.

Moskwa wielokrotnie odrzucała twierdzenia, jakoby zamierzała zaatakować NATO.

 Przedstawiciele rosyjskich władz argumentują, że rządy państw zachodnich wyolbrzymiają ryzyko konfrontacji z Moskwą, aby uzasadnić zwiększone wydatki na zbrojenia i dalsze wsparcie dla Ukrainy.

Stubb wypowiedział się na ten temat w poniedziałek w wywiadzie dla portalu Politico, udzielonym na marginesie sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku.

 Jego słowa padły po tym, jak kilku europejskich urzędników zasugerowało, że Moskwa może w ciągu kilku miesięcy obrać za cel członków sojuszu wojskowego pod wodzą USA.

„Nie widzimy na to dowodów” – powiedział Stubb. 

„Według danych naszego wywiadu odnotowujemy pewną aktywność, ale obecnie nie ma bezpośredniego zagrożenia militarnego”.

„Rozpoczęcie działań na pełną skalę nie leży w interesie Rosji ani nie mieści się w jej możliwościach” – dodał.

Ocena Stubba kontrastuje z coraz bardziej alarmującymi ostrzeżeniami płynącymi od innych europejskich polityków.

W zeszłym tygodniu premier Polski Donald Tusk stwierdził, że w „ciągu najbliższych miesięcy” Rosja może skierować drony lub pociski rakietowe w stronę państw NATO wspierających Ukrainę.

 Prezydent Francji Emmanuel Macron określił ostrzeżenie Tuska jako „trafne i dobrze udokumentowane”.

Szef czeskich służb specjalnych BIS, Michal Koudelka, również zasugerował, że ewentualne działania Rosji mogą obejmować „ograniczoną inwazję, prowokacje typu »fałszywa flaga« [lub] zakrojoną na szeroką skalę kampanię wpływu”, dodając, że scenariusze te mogą ziścić się w perspektywie „miesięcy, a nie lat”.

Stubb, którego kraj dzieli z Rosją granicę o długości 1340 km, określił przewidywania dotyczące możliwego ataku na państwa NATO mianem „przesadnej reakcji” i wezwał europejskich partnerów do zachowania spokoju i opanowania.

Prezydent Rosji Władimir Putin powiedział w zeszłym tygodniu, że „niektórzy europejscy przywódcy otwarcie deklarują, iż przygotowują się do wojny z Rosją”, zarzucając im próbę „ratowania spadających notowań poprzez tuszowanie błędów w polityce gospodarczej i społecznej”. 

„Zamiast zatrzymać się i wsłuchać w głos obywateli, którzy podczas wyborów jasno dali do zrozumienia, że ​​nie chcą wojny z Rosją, przywódcy ci nadal eskalują sytuację” – powiedział Putin.

Finlandia porzuciła swoją wieloletnią politykę nieangażowania się w sojusze wojskowe i w 2023 roku przystąpiła do NATO, co nastąpiło po eskalacji konfliktu na Ukrainie w roku poprzednim.

Mimo oceny Stubba, iż nie istnieje bezpośrednie zagrożenie militarne, Helsinki kontynuują rozbudowę systemu obronnego oraz przygotowania w zakresie obrony cywilnej.

 Na początku tego miesiąca Finlandia przeprowadziła – jak określiła to agencja AP – największe w Europie od czasów II wojny światowej ćwiczenia z zakresu obrony cywilnej, w których wzięło udział ponad 2000 osób.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/646067-eu-stubb-finland-ukraine/

"USA szykują się do znacznej rozbudowy potencjału wojskowego na Grenlandii – Reuters Prezydent Trump dąży do uzyskania „stałej kontroli” nad bezpieczeństwem tego autonomicznego terytorium duńskiego na mocy porozumienia, które ma zostać podpisane we wtorek."

 Updated 22 Sep, 2026 06:07

ZDJĘCIE ARCHIWALNE: Baza kosmiczna Pituffik (dawniej baza lotnicza Thule) – instalacja Sił Kosmicznych USA na północno-zachodnim wybrzeżu Grenlandii, 10 lipca 2026 r. © Gallo Images / Orbital Horizon / Copernicus Sentinel Data.

Według doniesień medialnych Stany Zjednoczone zamierzają ustanowić obecność wojskową w dwóch kolejnych lokalizacjach na Grenlandii w ramach porozumienia o bezpieczeństwie zawartego z Danią i tym autonomicznym terytorium arktycznym; Kopenhaga podkreśla przy tym, że umowa ta nie oznacza zrzeczenia się duńskiej suwerenności.

Oczekuje się, że we wtorek w siedzibie ONZ w Nowym Jorku – na marginesie obrad Zgromadzenia Ogólnego – prezydent USA Donald Trump, premier Danii Mette Frederiksen oraz premier Grenlandii Jens-Frederik Nielsen podpiszą wspomniane porozumienie. 

Pełna treść dokumentu nie została jeszcze upubliczniona, jednak doniesienia medialne wskazują, że USA dążą do szybkiego rozszerzenia swojej obecności wojskowej w tym regionie.

Jak poinformowała w poniedziałek agencja Reuters, powołując się na osoby zaznajomione z negocjacjami, Waszyngton planuje ponownie uruchomić dawną bazę z czasów zimnej wojny – Bluie West One w Narsarsuaq na południu Grenlandii – oraz ustanowić obecność w Mestersvig na wschodnim wybrzeżu wyspy.

Z Mestersvig korzysta obecnie duński Patrol Psich Zaprzęgów „Sirius” – elitarna jednostka wojskowa zajmująca się rozpoznaniem i egzekwowaniem duńskiej suwerenności w tym odległym regionie Arktyki. 

Trump wielokrotnie wyśmiewał poleganie królestwa na takich zespołach rozpoznawczych, uznając to za dowód na to, że Kopenhaga nie zapewnia Grenlandii odpowiedniej ochrony.

Trump przedstawiał porozumienie w szerokim kontekście, twierdząc w zeszłym tygodniu, że zapewnia ono USA „stałą kontrolę nad bezpieczeństwem i wszelkimi innymi kwestiami na Grenlandii”.

Oświadczył również, że żadnemu przeciwnikowi USA nie wolno będzie zakładać bazy ani utrzymywać obecności wojskowej, a także dokonywać inwestycji o znaczeniu strategicznym na wyspie bez zgody Waszyngtonu.

Dania podkreśla, że ​​porozumienie to nie przenosi suwerenności nad Grenlandią na Stany Zjednoczone.

Frederiksen stwierdziła, że ​​umowa wyraźnie uznaje „suwerenność i integralność terytorialną Królestwa Danii”, a także prawo ludności Grenlandii do samostanowienia. 

Kopenhaga przedstawia to porozumienie jako sposób na przeniesienie większej odpowiedzialności za bezpieczeństwo w Arktyce na poziom NATO, zamiast przekazywania kontroli wyłącznie w ręce Waszyngtonu.

Duński minister spraw zagranicznych Lars Løkke Rasmussen oświadczył, że Kopenhaga pozostaje otwarta na uwzględnienie uzasadnionych interesów bezpieczeństwa USA w Arktyce, przy jednoczesnym zachowaniu wyznaczonych przez siebie „czerwonych linii”.

Porozumienie to jest następstwem wielomiesięcznych napięć wywołanych powtarzającymi się żądaniami Trumpa dotyczącymi przejęcia przez USA kontroli nad Grenlandią – żądaniami, w przypadku których nie wykluczał on niekiedy wywierania presji militarnej lub gospodarczej. 

Kopenhaga i Nuuk stanowczo odrzuciły możliwość przekazania tego terytorium.

Waszyngton już teraz dysponuje szerokim dostępem do obiektów wojskowych na mocy umowy obronnej z 1951 roku, znowelizowanej w 2004 roku.

 W okresie zimnej wojny USA utrzymywały na Grenlandii 17 instalacji i ponad 10 tysięcy żołnierzy oraz pracowników personelu.

 Obecnie amerykańska obecność ogranicza się do bazy kosmicznej Pituffik, gdzie stacjonuje około 150 przedstawicieli amerykańskich sił zbrojnych.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/646063-greenland-us-military-bases/