sobota, 31 października 2026

"Rząd Zagłady: Przygotowania do końca świata, a nie końca władzy"

 autor: Tyler Durden

Sobota, 31 października 2026 - 02:45

Autorzy: John i Nisha Whitehead, The Rutherford Institute,

"Potwory w filmach to my, zawsze my, w taki czy inny sposób... Potwory to my, niebezpieczne części nas. Część, która chce zniszczyć. Ta część nas z gadim mózgiem. Ta część nas, która jest okrutna i bezwzględna. Wyrażamy je w naszych opowieściach jako te potwory tam na zewnątrz." - John Carpenter

O tej porze roku nie brakuje potworów, które nas przestraszą.

Hollywood dało nam wampiry, zombie, szalonych naukowców, zamaskowanych zabójców i stworzenia wyłaniające się z ciemności, by polować na niczego niepodejrzewanych.

Ale być może najbardziej przerażającym potworem ze wszystkich jest rząd, który tak przyzwyczaił się do dysponowania niezwykłą władzą, że nie potrafi wyobrazić sobie przyszłości, w której ta władza zostanie osłabiona.

Oto Plan Zagłady.

Wyobraź sobie: sieć energetyczna przestaje działać. Łańcuchy dostaw się załamują. Łączność zawodzi. Miasta pogrążają się w ciemności. Zwykli Amerykanie muszą szukać jedzenia, wody, leków i schronienia.

Nie martw się jednak. Rząd ma plan na nadchodzącą apokalipsę.

Niestety, plan wydaje się bardziej polegać na utrzymaniu państwa policyjnego niż na utrzymaniu Amerykanów przy życiu.

W czymś, co brzmi jak fabuła zaczerpnięta prosto z filmu Stanleya Kubricka o Doktorze Strangelove, Pentagon przedstawił inicjatywę mającą na celu utrzymanie maszyny wojennej w ruchu, nawet jeśli katastrofalna wojna zniszczy cywilną infrastrukturę kraju.

W ramach inicjatywy o nazwie FORTRESS wojsko przygotowuje główne instalacje w całych Stanach Zjednoczonych do samodzielnej pracy przez co najmniej 90 dni w przypadku katastrofalnego zakłócenia. Plan obejmuje przenośne reaktory jądrowe, niezależne sieci energetyczne, zapasy paliwa i amunicji, zapasowe systemy komunikacyjne oraz ustalenia dla cywilnych fabryk na produkcję wojenną.

Pentagon nazywa to gotowością.

Reszta z nas mogłaby się słusznie zastanawiać: jaki pożytek ma rząd, który przetrwa koniec świata, jeśli ludzie, którym został stworzony, nie potrafią?

To jest mroczna absurdalność będąca sercem "Dr. Strangelove" czy: Jak nauczyłem się przestać się martwić i kochać bombę, satyry Kubricka z 1964 roku o zbiorze dowódców wojskowych, polityków i biurokratów, którzy doprowadzają świat na skraj nuklearnej zagłady, jednocześnie gratulując sobie swojej strategicznej genialności.

Gdy cywilizacja stoi na krawędzi wyginięcia, mężczyźni na czele zaczynają dyskutować, jak wybrana część społeczeństwa mogłaby przetrwać pod ziemią w szybach kopalnianych, ostatecznie wychodząc na powierzchnię, by odbudować cywilizację.

Naturalnie, planiści wyobrażają sobie siebie wśród ocalałych.

Podobieństwo do współczesności trudno nie zauważyć.

Rzeczywiście, czasem wydaje się, że administracja Trumpa oglądała każdy dystopijny film i zimnowojenny koszmar, myląc złoczyńców z wzorcami do naśladowania.

1984 George'a Orwella dał nam państwo nadzoru, które obserwuje wszystko i wszystkich. "Nowy wspaniały świat" Aldousa Huxleya wyobrażał sobie populację uwarunkowaną do posłuszeństwa. They Live Johna Carpentera ukazał społeczeństwo manipulowane ukrytymi mocami, podczas gdy Escape from New York wyobrażał sobie Amerykę, w której całe populacje mogłyby zostać porzucone na pastwę więzienia i rozkład.

Te dzieła miały służyć jako ostrzeżenie.

Jednak mechanizmy rządowe coraz bardziej przypominają te dystopie, przed którymi ostrzegali: masowy nadzór, zmilitaryzowaną policję, zautomatyzowane systemy kontroli, prezydenturę rościącą sobie coraz większą władzę, a teraz także szczegółowe przygotowania mające na celu utrzymanie działania wojska w przypadku upadku społeczeństwa.

Oczywiście rządy mają obowiązek przygotować się na sytuacje kryzysowe. Żaden rozsądny człowiek nie twierdzi inaczej. Ale jest ogromna różnica między przygotowaniami do ochrony narodu a przygotowaniami do zachowania władzy tych, którzy nim rządzą.

To rozróżnienie ma znaczenie, zwłaszcza gdy ten sam rząd, który przygotowuje się na katastrofalną wojnę, pomaga też tworzyć warunki, w których takie wojny stają się nie tylko prawdopodobne, ale wręcz nieuchronne.

Przez dziesięciolecia prezydenci obu partii politycznych prowadzili politykę ekspansji wojskowej, interwencji zagranicznej, eskalacji konfrontacji oraz trwałego stanu wyjątkowego na szczeblu krajowym. Efektem jest coraz bardziej zmilitaryzowane państwo bezpieczeństwa narodowego, które funkcjonuje z mniejszą liczbą znaczących ograniczeń i wymaga od Amerykanów coraz większych poświęceń.

Powiedziano nam, że te nadzwyczajne uprawnienia są konieczne, by nas chronić.

Jednak odpowiedzią rządu na niemal każdy kryzys – wojnę, terroryzm, niepokoje społeczne, niestabilność gospodarczą, zagrożenia zdrowia publicznego – była większa władza rządu, większe zaangażowanie wojska, więcej nadzoru i mniej ochrony konstytucyjnej.

Teraz Pentagon planuje świat, w którym cywilna infrastruktura podtrzymująca zwykłych Amerykanów może przestać funkcjonować.

Co się wtedy stanie?

Odpowiedź rządu, przynajmniej w nowo ogłoszonej inicjatywie FORTRESS, polega na zapewnieniu, że wojsko będzie mogło dalej walczyć.

A co z resztą z nas?

Jeśli sieć energetyczna się zawali, kto przywróci prąd społecznościom cywilnym? Jeśli szpitale stracą prąd, kto utrzyma pacjentów przy życiu? Jeśli jedzenie i leki przestaną przemieszczać się przez kraj, kto nakarmi ludność? Jeśli komunikacja zawiodła, jak rodziny odnajdą się nawzajem? A jeśli instytucje cywilne przestaną funkcjonować, kto zapewni, że nadzwyczajna władza wojskowa nie stanie się trwałym substytutem rządów konstytucyjnych?

To właśnie taka przyszłość oczekuje Pentagon.

Weźmy pod uwagę mrożący krew w żyłach film szkoleniowy Pensagonu, "Megacities: Urban Future, the Emerging Complexity", opublikowany w 2016 roku.

Film przedstawia świat rozległych centrów miejskich przytłoczonych przez biedę, choroby, bezrobocie, przeludnienie, nieustępującą infrastrukturę, katastrofy środowiskowe i niepokoje społeczne.

To ponury obraz świata, tak jak planiści wojskowi obawiają się, że może wyglądać do 2030 roku. W tej wizji przyszłości miasta stają się polami bitew, a mieszkańcy postrzegani są jako wróg.

Jak ostrzegaliśmy prawie dekadę temu, wizja przyszłości wojska rodzi niepokojącą możliwość: że ludzie uwięzieni w upadającym miastach mogą być postrzegani raczej jako przeszkody dla operacji wojskowych niż jako obywatele wymagający ochrony.

Jak ostrzega film, będzie konieczne "osuszenie bagien". Tylko w tej dystopijnej przyszłości "my, naród" ryzykujemy, że staną się mieszkańcami bagna, które siły wojskowe przygotowują się do oczyszczenia.

To niebezpieczny sposób postrzegania ludzi, których powinien chronić każdy rząd.

Jest to szczególnie niebezpieczne dla państwa, którego założyciele wyraźnie odrzucili stan wojenny i wprowadzili konstytucyjne zapory, by chronić przed powstaniem państwa policyjnego.

A jednak właśnie w tym kierunku kraj zmierza od lat.

Byliśmy świadkami stopniowej militaryzacji krajowych organów ścigania, rozszerzania sieci nadzoru, rozmieszczania sprzętu wojskowego w amerykańskich społecznościach oraz powtarzających się prób zatarcia granicy między policją a wojną.

Za rządów administracji Trumpa te granice zostały jeszcze bardziej wystawione na próbę poprzez krajowe rozmieszczenia wojska, agresywne egzekwowanie przepisów imigracyjnych oraz szerokie roszczenia do władzy wykonawczej w imię bezpieczeństwa narodowego.

Przekaz staje się coraz bardziej niepodważalny: wojsko coraz częściej przedstawiane jest jako rozwiązanie każdego kryzysu wewnętrznego.

To także powód, dla którego najnowsze przygotowania Pentagonu do Zagłady nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od długoletnich planów rządu dotyczących ciągłości rządu.

Przez dziesięciolecia urzędnicy federalni utrzymywali rozwiązania mające na celu zachowanie kluczowych operacji rządowych podczas katastrofalnego stanu wyjątkowego, w tym zabezpieczone obiekty, alternatywne centra dowodzenia, procedury sukcesji oraz chronione systemy łączności.

Te przygotowania nie ograniczają się do instalacji wojskowych.

Nawet kontrowersyjny projekt balowy Białego Domu Trumpa obejmuje plany umocnienia podziemnych obiektów, schronów przeciwbombowych, zabezpieczonej łączności i placówek medycznych, rzekomo po to, by zapewnić funkcjonowanie prezydentury podczas sytuacji wyjątkowej na szczeblu krajowym.

Rząd podejmuje szczegółowe przygotowania, aby zachować swoje przywództwo i zdolności wojskowe na wypadek katastrofy.

Niektóre z tych działań są praktyczne: sprawny rząd jest niezbędny do koordynacji akcji ratunkowych, utrzymania porządku i odbudowy po katastrofie. Jednak planowanie ciągłości rządów rodzi także pytanie konstytucyjne, które zbyt często jest pomijane: co dokładnie jest zachowywane?

Konstytucja ustanawia rząd ograniczonych, podzielonych uprawnień, odpowiedzialny przed narodem i ograniczony prawem.

Utrzymanie tego rządu oznacza więcej niż tylko zapewnienie, że prezydent może wydawać rozkazy, dowódcy wojskowi mogą się komunikować, a agencje federalne mogą kontynuować działalność. Oznacza zachowanie mechanizmów kontroli i równowagi, które zapobiegają absolutnemu upowszechnianiu władzy. Oznacza to zachowanie Kongresu, sądów, należytego procesu, wolności słowa, wolności prasy oraz prawa ludzi do kwestionowania nadużyć rządowych.

Oznacza zapewnienie, że sytuacja wyjątkowa nie stanie się wymówką do zniesienia konstytucyjnych ograniczeń, które odróżniają republikę od dyktatury.

W przeciwnym razie ciągłość rządów staje się niewiele więcej niż ciągłością władzy.

To niebezpieczeństwo jest raczej teoretyczne.

Rząd spędził już większą część ostatniego ćwierć wieku na normalizowaniu uprawnień, które kiedyś uważano za nadzwyczajne. Na przykład ataki z 11 września dały początek Patriot Act, nadzorowi bez nakazu, tajnym sądom, nieograniczonemu zatrzymaniu, rozszerzeniu władzy wykonawczej oraz rozległemu aparatowi bezpieczeństwa wewnętrznego.

Nagły stan miał być tymczasowy. Zamiast tego mechanizmy stworzone w odpowiedzi na tę sytuację stały się stałym elementem amerykańskiego życia.

Kolejni prezydenci dziedziczyli te uprawnienia, bronili ich i rozszerzali. Ten sam schemat powtarzał się w innych kryzysach, zarówno uzasadnionych, jak i wymyślonych.

To, co zaczyna się jako wyjątkowa miara, staje się normą. To, co jest usprawiedliwiane jako tymczasowe, staje się trwałe. To, co jest wprowadzane jako zabezpieczenie przed niebezpieczeństwem, staje się kolejnym narzędziem kontroli rządowej.

Społeczeństwo jest pouczane, by ufać rządowi, że będzie odpowiedzialny za korzystanie z tych nadzwyczajnych uprawnień. Jednak Konstytucja nie została napisana z założeniem, że osoby u władzy zawsze mogą być godne zaufania. Została napisana, ponieważ nie można im ufać.

To lekcja, którą urzędnicy państwowi, niezależnie od przynależności politycznej, zdają się zdeterminowani ignorować.

Założyciele rozumieli, że skoncentrowana władza jest niebezpieczna nawet wtedy, gdy jest wykorzystywana przez osoby deklarujące najlepsze intencje. Rozumieli też, że siła militarna, jeśli nie zostanie ściśle ograniczona, może stać się narzędziem wewnętrznej tyranii.

Dlatego cywilna kontrola nad wojskiem, podział władz, należyty proces i zabezpieczenia zawarte w Karcie Praw nie są niedogodnościami, które można odrzucać za każdym razem, gdy rząd ogłasza stan wyjątkowy.

Są one zabezpieczeniami przed nadużyciami, które umożliwiają sytuacje awaryjne.

Co jednak stanie się z tymi zabezpieczeniami w katastrofalnym scenariuszu, na który Pentagon się przygotowuje? Gdy infrastruktura się zawali. Komunikacja jest poważnie zakłócona. Agencje cywilne są przytłoczone. Sądy mogą być niezdolne do normalnego funkcjonowania. Kongres może mieć trudności z zebraniem. Samorządy lokalne mogą nie mieć wystarczających zasobów na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Tymczasem wojsko zachowuje niezależną władzę, łączność, zaopatrzenie i dowodzenie operacyjne.

W takich warunkach, kto podejmuje decyzje?

Kto decyduje, które społeczności otrzymują pomoc, które obszary są zabezpieczone, które ruchy są ograniczone, a które rozkazy muszą być wykonywane? Kto decyduje, kiedy sytuacja się kończy? A kto ma władzę, by powiedzieć nie?

Im większy kryzys, tym większa pokusa porzucenia konstytucyjnych ograniczeń w imię przetrwania. Im więcej władzy rząd zdobywa podczas sytuacji kryzysowej, tym mniej skłonny jest jej później oddać.

Rząd tak bardzo pochłonął się zachowaniem swojej władzy, że może planować niemal wszystko oprócz własnej odpowiedzialności i powściągliwości.

To właśnie sprawia, że planowanie Pentagonu na koniec świata jest tak niepokojące.

Problem nie polega na tym, że wojsko chce utrzymać światła włączone podczas katastrofy narodowej. Problem pojawia się, gdy utrzymanie sprawności maszynerii wojennej staje się nadrzędnym miarą przetrwania narodu.

Naród to znacznie więcej niż jego instalacje wojskowe, centra dowodzenia, systemy uzbrojenia czy przywództwo polityczne. Naród to jego ludzie. To rodziny, sąsiedztwa, społeczności, szkoły, kościoły, szpitale i niezliczone instytucje społeczeństwa obywatelskiego umożliwiają wolność.

To także zasady konstytucyjne uniemożliwiają tym, którym powierzono władzę, zostania panami nad tymi, którym mianowano ich służbę.

Bez tych rzeczy może nadal istnieć rząd. Może wciąż istnieje wojsko. Może nawet prezydent wydaje rozkazy z jakiegoś umocnionego centrum dowodzenia. Ale z republiki, którą miała ustanowić Konstytucja, niewiele pozostanie.

Gdzie więc zostajemy my?

Prezydent Trump i jego egoistyczna administracja jastrzębi wojennych zmarnowali tak wiele naszych zasobów, naszej dobrej woli na arenie międzynarodowej oraz naszej roli jako orędownika wolności i sprawiedliwości. Teraz, gdy doprowadzili nas na apokaliptyczny skraj zniszczenia, budują bunkry, by ratować własne karki, podczas gdy reszta z nas zostaje sama.

Dość tego.

"My, naród" powinniśmy domagać się rządu, który działa na rzecz zapobiegania katastrofom, chroni życie cywilne, szanuje granice konstytucyjne i pamięta, że jego dalsze istnienie nie jest celem samym w sobie. A jeśli nie będą maszerować zgodnie z naszymi oczekiwaniami, wyrzuć ich wszystkich.

Bo jak jasno podkreślam w mojej książce Battlefield America: The War on the American People oraz w jej fikcyjnym odpowiedniku The Erik Blair Diaries, zagrożenie pojawia się, gdy rząd zapomina, że istnieje, by służyć ludziom, a nie odwrotnie.

Rząd, który przetrwał, porzucając ludzi i Konstytucję, nie uratował kraju.

Tylko się uratował.

Konstytucja nie została napisana tak, by zapewnić, że rząd przetrwa za wszelką cenę.

Został napisany, aby zapewnić, że wolność przetrwa tyraniczny rząd.

Publikujemy różnorodne perspektywy. Nic z tego nie powinno być interpretowane jako odzwierciedlenie poglądów ZeroHedge.



Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.zerohedge.com/

"Chiny zyskują ogromny rabat na rosyjski gaz, podczas gdy dźwignia Moskwy słabnie"

 autor: Tyler Durden

Sobota, 31 października 2026 - 03:35

Autor: Eurasianet za pośrednictwem OilPrice,

  • Prognozy rządu rosyjskiego pokazują, że Chiny płacą około 56% mniej za rosyjski gaz ziemny niż inni zagraniczni odbiorcy spoza byłego Związku Radzieckiego w 2026 roku.
  • Chińskie firmy realizują kluczowe inicjatywy związane z przemysłem miedzi, infrastrukturą portową, energetyką i technologią w całej Azji Centralnej.
  • Pekin wzmacnia swój wpływ regionalny poprzez inwestycje, łączność cyfrową oraz partnerstwa z rządami Azji Centralnej.

Rosja daje Chinom ogromną zniżkę na zakup gazu ziemnego, podkreślając uzależnienie Kremla od Pekinu w zakresie fiskalności. The Moscow Times (MT), powołując się na dokumentację rosyjskiej Dumy, pokazuje, że Chiny zapłacą średnio około 248 dolarów za tysiąc metrów sześciennych gazu gazowociągu w 2026 roku, w porównaniu do 562 dolarów dla innych zagranicznych klientów Gazpromu poza byłym Związkiem Radzieckim.

Oznacza to, że Pekin otrzymuje nawet 56-procentową zniżkę od ceny zakupu. Wysoka zniżka wydaje się być kosztem ciągłego politycznego wsparcia Pekinu dla wysiłku wojennego Kremla na Ukrainie.

Biorąc pod uwagę zachodni reżim sankcji i wysiłki Unii Europejskiej na rzecz ograniczenia zależności od rosyjskiego gazu, zakupy Chin są kluczowym źródłem środków potrzebnych do utrzymania rosyjskiej machiny wojennej. Rosja ma nadzieję zmniejszyć rabaty w nadchodzących latach, według raportu MT. Aby umieścić słabą pozycję Rosji w negocjacjach w kontekście, szacunki opublikowane przez Carnegie Russia Eurasia Center pokazują, że Chiny płacą Turkmenistanowi do 60 dolarów za kubek więcej niż cena zakupu Rosji.

Tymczasem rozmowy o utworzeniu rurociągu "Siła Syberii 2" utknęły w martwym punkcie z powodu sporu cenowego, według doniesień medialnych powiązanych z Pekinem. "Dziś rosyjskim negocjatorom jest znacznie trudniej," Siergiej Wakulenko, starszy współpracownik Carnegie, napisał w szacunku. "Z jednej strony narastający konflikt między Stanami Zjednoczonymi a Chinami oraz niestabilność na Bliskim Wschodzie powinny skłonić Chiny do ograniczenia importu LNG na rzecz gazu rurociągowego, co prawdopodobnie byłoby korzystne dla Moskwy," stwierdził Vakulenko. "Z drugiej strony, zerwanie z Europą pozostawiło Gazpromowi ogromne złoża gazu na Półwyspie Jamal na Syberii, gotowe do eksploatacji, ale nie mają klientów, co znacząco wzmacnia pozycję Chin."

Azja Środkowa



Chiński premier Li Qiang podróżował do Azji Centralnej w dniach 17-19 października, odwiedzając Uzbekistan i Tadżykistan. Trasa ta przyniosła umowy zarówno z Uzbekistanem, jak i Tadżykistanem, w tym dla klastra przemysłowego metalurgii nieżelaznej w regionie Sughd. Więcej o wizycie Li można znaleźć w tym raporcie Eurasianet.

Chiński Instytut Studiów Wschodnioeuropejskich, rosyjskich i Azji Środkowej (IREECAS), główny rządowy think tank wspierający regionalne decyzje Pekinu, współorganizował forum China-Azja Środkowa w stolicy Kirgistanu, Biszkeku, dla regionalnych uczonych i ekspertów. Spotkanie koncentrowało się na "przygotowaniu praktycznych rekomendacji" dla rządów regionalnych w zakresie szerokiego zakresu polityk krajowych i międzynarodowych. IREECAS zorganizowało także wspólne wydarzenie z uzbeckim prezydenckim think tankiem ISRS w Taszkencie, koncentrując się na wysiłkach rządu na rzecz promowania sztucznej inteligencji i transformacji cyfrowej. Na zakończenie spotkania IREECAS i ISRS ogłosiły podpisanie programu wspólnych wydarzeń i inicjatyw na rok 2027. Działalność IREECAS wpisuje się w rosnące wysiłki Chin na wywieranie wpływu na kierunek krajowych i międzynarodowych kształtowania polityki państw Azji Centralnej.

Kazachstan

Prezydent Kazachstanu Kassym-Żomart Tokajew rozpoczął budowę huty miedzi o wartości 1,8 miliarda dolarów na złożu Aktogay w regionie Abai w Kazachstanie. Projekt opracowany przez kazachską firmę wydobywczą KAZ Minerals we współpracy z NFC, spółką zależną China Nonferrous Metal Mining Group (CNMC), ma na celu produkcję 300 000 ton katod miedzianych rocznie, obok złota i kwasu siarkowego, i ma stworzyć ponad 1 000 miejsc pracy. Pierwsza produkcja zaplanowana jest na 2030 rok. Tokajew osobno spotkał się z przewodniczącym CNMC, Wen Gangiem, który zobowiązał się do realizacji budowy zgodnie z harmonogramem i rozszerzenia współpracy w zakresie szkoleń kadrowych. Jednak chińskie ujawnienie korporacyjne z 21 października wskazuje, że kazachska jednostka NFC podpisała jedynie umowę o pracach przygotowawczych, ograniczoną do 4,52 miliarda tenge (około 10 milionów dolarów), a pełny kontrakt budowlany pozostaje niepodpisany. KAZ Minerals i NFC podpisały również memorandum o porozumieniu dotyczącym eksploracji geologicznej i oceny zasobów mineralnych w Kazachstanie, według oficjalnej państwowej agencji informacyjnej Kazinform. Firmy planują wykorzystać teledetekcję, badania geofizyczne i geochemiczne, sztuczną inteligencję oraz trójwymiarowe modelowanie geologiczne do ponownej oceny historycznych danych geologicznych i identyfikacji potencjalnych miejsc wiercenia. Memorandum przewiduje również możliwe szkolenia specjalistyczne, wspólne programy badawcze i edukacyjne, z planem rozwoju ścieżki współpracy. Nie ujawniono żadnych zobowiązań finansowych, konkretnych miejsc eksploracyjnych ani terminów wdrożenia.

Kazachski krajowy holding inwestycyjny Baiterek JSC ogłosił podpisanie memorandum z chińską firmą Guoyou Materials Group, obejmującego inwestycję wartą 1 miliarda dolarów w rozwój portu Kuryk, ważnego węzła Środkowego Korytarza na kazachskim wybrzeżu Morza Kaspijskiego. Pierwsza faza projektu zakłada utworzenie terminalu wielofunkcyjnego o pojemności 15 milionów ton ładunków rocznie.

Ministerstwo Zasobów Wodnych i Nawadniania Kazachstanu poinformowało, że 25 kazachskich specjalistów sektora wodnego obecnie uczestniczy w programach szkoleniowych w Chinach, koncentrujących się na modernizacji nawadniania, technologiach oszczędzania wody, cyfrowym zarządzaniu wodą oraz małych elektrowniach wodnych.

Kazachski Komitet Bezpieczeństwa Narodowego (KNB) poinformował, że zatrzymał 13 obywateli Chin, którzy rzekomo prowadzili międzynarodowy schemat oszustw internetowych w Kazachstanie, wymierzony w osoby z innych krajów. Przedstawiciele KNB zaznaczyli, że prowadzili śledztwo wspólnie z chińskim Ministerstwem Bezpieczeństwa Publicznego, które zidentyfikowało niektórych podejrzanych jako poszukiwanych za podobne przestępstwa w Chinach. Wszyscy 13 podejrzanych zostało przekazanych do chińskiej opiechoty na czas oczekiwania na postępowanie sądowe.

Kazachstan uzyskał status obserwatora w zainicjowanym przez Chiny Sojuszu na rzecz Dziedzictwa Kulturowego w Azji, według Kazinform. Niektórzy obserwatorzy postrzegają organizację jako zaprojektowaną jako mającą na celu promowanie narracji historycznych prowadzonych przez państwo oraz promowanie strategicznego wykorzystania dziedzictwa kulturowego jako narzędzia dyplomatycznego. Kazachstan zaproponował rozszerzenie współpracy w zakresie specjalistycznego szkolenia, monitorowania miejsc dziedzictwa kulturowego wspomaganego przez AI oraz wspólnych badań archeologicznych wzdłuż Jedwabnego Szlaku. Nie ogłoszono żadnych konkretnych zobowiązań finansowych ani projektów.

Uzbekistan

Izba Handlowo-Przemysłowa Uzbekistanu zorganizowała konferencję gospodarczą w Taszkencie z delegacją z chińskiego miasta Shihezi w prowincji Xinjiang, aby omówić rozszerzenie współpracy dwustronnej, inwestycji i wspólnych projektów. Konferencja przyniosła kilka porozumień dotyczących logistyki, budownictwa, energii i technologii. Szczegóły nie zostały natychmiast ujawnione.

Chiny próbują odebrać Rosji część biznesu energetycznego. Szefowie największej państwowej firmy naftowej i gazowej Uzbekistanu, Uzbekneftegaz, oraz największego chińskiego producenta ropy i gazu, CNPC, odbyli rozmowy w Taszkencie, aby omówić rozszerzenie współpracy sektora energetycznego. CNPC wyraziło gotowość do pomocy Uzbekneftegaz w dywersyfikacji dostaw produktów naftowych oraz utworzeniu stałego przedstawicielstwa w Taszkencie. Rosja w ostatnich miesiącach ograniczyła dostawy produktów na bazie ropy do państw Azji Środkowej z powodu zniszczenia infrastruktury energetycznej przez ukraińskie drony.

Tadżykistan

Krajowy operator telekomunikacyjny Tadżykistanu, Tajiktelecom, oraz największy operator telekomunikacyjny ChRL, China Mobile, uruchomili Międzynarodowy Korytarz Cyfrowy Tadżykistan-Chiny, linię światłowodową biegnącą na długości 1 010 km od Duszanbe przez Chorog do Przełęczy Kulma, gdzie łączy się z 6 100 km siecią China Mobile do Pekinu, informują władze Tadżykistanu. Początkowa pojemność wynosi 1 Tbps, ale przewiduje się, że w najbliższych latach wzrośnie do 10 Tbps. Tadżykistan postrzega go jako krok w kierunku swojej ambicji, by stać się centrum Cyfrowego Jedwabnego Szlaku i wiodącym regionalnym graczem w AI.

Ministerstwo Energii i Zasobów Wodnych Tadżykistanu podpisało memorandum o współpracy z chińską firmą energetyczną Xinjiang Shouhai Power Development, aby zbadać potencjał hydroenergetyczny rzeki Obihingou, informuje oficjalna agencja informacyjna Tadżykistanu, Khovar. Według oceny z czasów ZSRR rzeka ma szacowaną roczną moc wytwarzania energii wodnej na poziomie 2,6 gigawata.

Turkmenistan

Aszchabad zorganizował forum handlowo-ekonomiczne z udziałem firm z prowincji Shanxi w ChRL, informuje Orient.tm. Forum zaowocowało podpisaniem dwóch stosunkowo niewielkich umów między turkmeńskimi a chińskimi firmami.



Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.zerohedge.com/

"USA ostrzegają sojuszników z NATO o "łagodzeniu" antyrosyjskiej retoryki"

 autor: Tyler Durden

Sobota, 31 października 2026 - 04:25

Za pośrednictwem The Cradle

Amerykańscy urzędnicy poprosili kilka krajów NATO o "złagodzenie retoryki" w sprawie rzekomego zagrożenia ze strony Rosji, twierdząc, że ostatnie wypowiedzi europejskich przywódców i urzędników podważyły bezpieczeństwo kontynentu, podał w piątek Reuters.

Powołując się na trzech europejskich urzędników oraz amerykańskiego urzędnika zaznajomionego ze sprawą, agencja informacyjna napisała, że Litwa, Łotwa i Estonia otrzymały te wiadomości podczas spotkań dwustronnych.

za pośrednictwem AFP/Getty Images

Nie jest jasne, czy przywódcy i dyplomaci innych państw europejskich otrzymali ten sam przekaz.

Chociaż państwa bałtyckie należą do najmniejszych członków NATO, ich przywódcy przyjęli jedne z najbardziej wrogich stanowisk wobec Rosji od czasu, gdy Moskwa wysłała wojska do inwazji na Ukrainę w 2022 roku.

Wnioski USA pojawiają się w trakcie negocjacji między Waszyngtonem a Moskwą, które miały podobno przynieść Moskwie ulgę od amerykańskich sankcji w zamian za zakończenie ataków Ukrainy na rosyjską infrastrukturę energetyczną, w tym rafinerie ropy.

Jednocześnie zięć i doradca prezydenta USA Donalda Trumpa, Jared Kushner, oraz amerykański wysłannik Steve Witkoff rozmawiają o potencjalnych umowach biznesowych z Rosją pod pretekstem negocjacji pokojowych. Pentagon odmówił komentarza na temat raportu Reutersa.

Amerykańska wiadomość pojawiła się w odpowiedzi na komentarze twierdzące, że "Rosja jest osaczona" i sięgały po "desperackie środki" przeciwko Ukrainie, ponieważ postępy Moskwy w wojnie utknęły w miejscu, podali jedno ze źródeł.

Szef polityki Pentagonu, Elbridge Colby, był jednym z amerykańskich urzędników przekazujących tę wiadomość. Podobno niedawno powiedział bałtyckiemu urzędnikowi, że nie powinno się "szturchać" Rosjan.

We wrześniu estońska premier Kristen Michal nazwała prezydenta Rosji Władimira Putina "szczurem w rogu", twierdząc, że stosuje on kampanie sabotażowe w Europie, by zrekompensować porażki na polu bitwy na Ukrainie.

"Pomagamy ci. Amerykanie tam są" – stwierdził inny europejski urzędnik odnoszący się do wiadomości Colby'ego. "Tylko nie bądź głośny. Nie rób hałasu. "

Planiści Pentagonu analizują liczebność amerykańskich wojsk w Europie w "procesie, który może doprowadzić do gwałtownego zmniejszenia obecności amerykańskich wojsk na kontynencie", dodał Reuters.

Urzędnicy USA stwierdzili, że europejscy członkowie NATO powinni wziąć na siebie większą odpowiedzialność za wspieranie Ukrainy w wojnie z Rosją, co pozwoli Waszyngtonowi zwiększyć koncentrację na Azji Zachodniej, Ameryce Łacińskiej i Azji Wschodniej. Tymczasem Rosja i Ukraina nadal atakują się nawzajem rakietami i dronami.

Rosja zaatakowała Kijów ośmioma rakietami balistycznymi i wieloma dronami w nocy i rano w czwartek. Ataki zabiły jedną osobę i raniły inną w dzielnicy Dnieprowskim stolicy Ukrainy.

Tymczasem ukraińskie drony uderzyły w rafinerię ropy naftowej w Nowokujbyszewsku w obwodzie samarskim w Rosji w czwartek rano, wywołując pożar w tym obiekcie. Kijowskie ataki na rosyjską infrastrukturę energetyczną nie ustały, mimo próśb Trumpa, by prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski zakończył ich istnienie.



Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.zerohedge.com/

"Prezydent Polski wkracza do oblężonego gmachu sądu w obliczu kryzysu konstytucyjnego (WIDEO): Relacja z wydarzeń Walka o władzę między eurosceptycznym prezydentem a proeuropejskim rządem zaostrzyła się, gdy oddziały prewencji policji otoczyły budynek Trybunału Konstytucyjnego w Warszawie."

 Updated 31 Oct, 2026 08:26

Polish president storms into besieged court amid constitutional crisis (VIDEOS): As it happened

„Jesteśmy głęboko zasmuceni tym, że Donald Tusk cofa nas o kilkadziesiąt lat, sprowadzając nas do roli kraju drugiej kategorii” – powiedział Patryk Jaki, europoseł Prawa i Sprawiedliwości (PiS).


„Dlaczego Donald Tusk to robi? Głównym powodem jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którym polskie prawo ma pierwszeństwo przed prawem europejskim” – dodał, jak podaje portal Onet.


Według Polskiej Agencji Prasowej (PAP), Świeczkowski wszedł na teren Trybunału po tym, jak jego zwolennicy przecięli kłódkę na bramie za pomocą piły tarczowej.

 Następnie opuścił teren obiektu i zaapelował o spokój.


Policja utworzyła tymczasem dodatkowy kordon bezpieczeństwa wokół budynku. 

Trzy osoby zostały zatrzymane za próbę przedostania się przez ogrodzenie.

Policja poinformowała, że ​​skierowała funkcjonariuszy na miejsce na wniosek prokuratora generalnego oraz Korwin-Piotrowskiej. 

We wnioskach wskazano na potencjalne zagrożenia dla sędziów i personelu, a także na ryzyko zakłócenia porządku publicznego.

 Policja zaprzeczyła, jakoby weszła do budynku sądu, wyjaśniając, że działania ograniczyły się do terenu wokół obiektu oraz przyległych przestrzeni publicznych.


Tusk bronił działań, które określił jako próbę przywrócenia rządów prawa po rządach poprzedniej ekipy – konserwatywnego Prawa i Sprawiedliwości (PiS). 

„Po latach bezprawia za czasów PiS jest to trudny, momentami bolesny proces, który wymaga zdecydowanych działań. Nie ma innej drogi” – napisał w serwisie X.


W obliczu eskalującego kryzysu Karol Nawrocki przerwał zaplanowaną podróż do Senegalu i zawrócił samolot do Polski.


Po wylądowaniu w Warszawie Nawrocki odbył pilne spotkanie ze Zbigniewem Kapińskim, sędzią Sądu Najwyższego. 

Jak wynika z nagrań w mediach społecznościowych, tuż po północy Nawrocki przybył do Trybunału i – przepychając się przez stojących w drzwiach sędziów – wszedł do środka.

 Tam skonfrontował się z Korwin-Piotrowską oraz innymi osobami powołanymi przy wsparciu obecnej koalicji – Krystianem Markiewiczem i Maciejem Berkiem – mówiąc im: „nie jesteście sędziami Trybunału Konstytucyjnego”.


W późniejszym oświadczeniu stwierdził, że „doszło do naruszenia porządku konstytucyjnego Rzeczypospolitej Polskiej oraz siłowego przejęcia konstytucyjnego organu państwa”, jednocześnie apelując o konsultacje parlamentarne w celu przywrócenia porządku.


Tuż po północy w sobotę ambasador USA Tom Rose wydał ostrożnie sformułowane oświadczenie, zauważając, że „obie strony przedstawiają skrajnie odmienne wersje wydarzeń i ich przyczyn”. 

Wezwał wszystkie strony do powstrzymania się od przemocy, ostrzegając, że „ostatnią rzeczą, jakiej Polska potrzebuje, jest konfrontacja, która może przerodzić się w coś znacznie gorszego”.


Co doprowadziło do kryzysu konstytucyjnego w Polsce?

Spór sięga 2015 roku, kiedy to ustępujący parlament, kontrolowany przez proeuropejską Platformę Obywatelską (PO), tuż przed utratą władzy powołał pięciu sędziów Trybunału Konstytucyjnego. 

Choć później Trybunał orzekł, że tylko dwie z tych pięciu nominacji były nieważne, rząd PiS – partii sceptycznej wobec UE – wymienił wszystkich pięciu sędziów. 

W trakcie swoich ośmiu lat u władzy Prawo i Sprawiedliwość (PiS) wprowadziło daleko idące reformy sądownictwa oraz objęło media publiczne ściślejszą kontrolą rządową, co wywołało masowe protesty.

 Unia Europejska również wielokrotnie krytykowała reformy sądownictwa przeprowadzane przez tę partię, zarzucając jej podważanie niezależności wymiaru sprawiedliwości;

 PiS natomiast broniło tych zmian, argumentując, że są one niezbędne dla wzmocnienia suwerenności Polski, a Brukselę oskarżało o ingerencję w sprawy wewnętrzne kraju.

Po powrocie do władzy w 2023 roku Tusk zapowiedział wycofanie reform wprowadzonych za rządów PiS, a jego koalicja odmówiła uznania legitymacji Trybunału Konstytucyjnego.

 Konflikt zaostrzył się, gdy wspierany przez PiS Karol Nawrocki objął urząd prezydenta w 2025 roku i odmówił przyjęcia przysięgi od pięciu z ośmiu sędziów Trybunału, wybranych przez parlament w 2026 roku.


Czym różnią się rywalizujące obozy w Polsce?

Prawo i Sprawiedliwość (PiS), któremu przewodzi Jarosław Kaczyński i które popiera Nawrockiego, to partia narodowo-konserwatywna, kładąca nacisk na tradycje katolickie, wartości rodzinne oraz suwerenność narodową. Jej elektorat koncentruje się głównie na obszarach wiejskich i w mniejszych miastach. Ugrupowanie to podchodzi sceptycznie do pogłębiania integracji z UE i często popada w spory z Brukselą, choć formalnie nie dążyło do wystąpienia z Unii.


Koalicja Obywatelska, na której czele stoi Tusk, to sojusz centrowy, liberalno-konserwatywny i zdecydowanie proeuropejski, którego baza wyborcza skupia się w dużych miastach. W latach 2014–2019 Tusk pełnił funkcję przewodniczącego Rady Europejskiej. W skład jego obecnego rządu wchodzą również sojusznicy z nurtów centrowych i lewicowych.


Oba obozy są zdecydowanie proatlantyckie (NATO) i proamerykańskie, jednak Nawrocki jest blisko związany z prezydentem USA Donaldem Trumpem, który poparł jego kandydaturę na urząd prezydenta, podczas gdy Tusk utrzymuje silne relacje z unijnymi strukturami.


Obie strony wspierają Ukrainę w walce z Rosją, lecz Nawrocki zajmuje bardziej stanowcze stanowisko w kwestii świadczeń socjalnych dla ukraińskich uchodźców. Domaga się również, aby Kijów przestał honorować nacjonalistyczne formacje paramilitarne, które w początkowej fazie inwazji na Związek Radziecki współpracowały z nazistowskimi Niemcami i brały udział w masakrach polskiej ludności cywilnej na terenach dzisiejszej zachodniej Ukrainy.


Tusk natomiast przyjmuje bardziej ugodowe podejście, podkreślając znaczenie dalszego wspierania Ukrainy w jej konflikcie z Rosją.


Na tym kończymy naszą relację na żywo z wydarzeń w Warszawie.


31 października 2026 r.


04:37 GMT

Około godziny 4:00 czasu lokalnego prezydent Polski Karol Nawrocki wydał oświadczenie, w którym potępił „osoby uzurpujące sobie władzę w Trybunale Konstytucyjnym”. „Dziś wieczorem naruszono porządek konstytucyjny Polski, a konstytucyjny organ państwowy został przejęty siłą” – powiedział Nawrocki, odnosząc się do prób usunięcia Bogdana Święczkowskiego i Bartłomieja Sochańskiego, dwóch sędziów wybranych do Trybunału za rządów poprzedniej ekipy z PiS.


Nawrocki, który wcześniej wszedł do budynku sądu i spotkał się z sędziami w obliczu zaistniałego konfliktu, podziękował protestującym zgromadzonym na zewnątrz i zapowiedział pilne konsultacje z przedstawicielami parlamentu, mające na celu „ustabilizowanie sytuacji politycznej oraz przywrócenie porządku konstytucyjnego”.


02:42 GMT

Przed budynkiem Trybunału Konstytucyjnego trwały protesty; niektórzy demonstranci trzymali polskie flagi i modlili się.

  • 02:40 GMT

    Rzecznik prezesa, Rafał Leśkiewicz, odrzucił relację Bereka, oskarżając kwestionowanych sędziów o próbę zablokowania Nawrockiemu wstępu do trybunału oraz o fizyczną napaść na niego. Stwierdził, że nagranie zarejestrowane przez Bereka stanowi dowód popełnienia przestępstwa.

  • 01:53 GMT

    Były członek rządu Maciej Berek zarzucił Karolowi Nawrockiemu – w kontekście jego przybycia do siedziby Trybunału Konstytucyjnego – atak na sędzię Annę Korwin-Piotrowską oraz innych sędziów.


    Jak stwierdził Berek, sędzia Korwin-Piotrowska „wielokrotnie proponowała dzisiaj spotkanie z Nawrockim w bezpiecznych i godnych warunkach”, jednak ten wybrał konfrontację.


    Maciej Berek znajduje się w grupie sędziów wybranych do Trybunału przez parlament, których status sędziowski jest kwestionowany przez obecne kierownictwo tej instytucji.

  • 01:12 GMT

    W budynku sądu Nawrocki skonfrontował się z Anną Korwin-Piotrowską, która ogłosiła się pełniącą obowiązki prezesa Trybunału Konstytucyjnego po tym, jak podjęła próbę odsunięcia od władzy jego prezesa, Bogdana Święczkowskiego.


    „Jesteśmy sędziami Trybunału Konstytucyjnego” – stwierdziła, jak podaje serwis WP Wiadomości.


    „Nie jesteście sędziami Trybunału Konstytucyjnego” – odparł Nawrocki.

  • 01:01 GMT

    Journalist Dominik Serwacki reported that additional police officers had arrived at the Constitutional Tribunal headquarters.

  • 00:51 GMT

    Paweł Soloch, ambasador Polski w Rumunii, ogłosił swoją rezygnację w ramach protestu przeciwko „próbie bezprawnego przejęcia Trybunału Konstytucyjnego”. Jest on drugim wysokiej rangi dyplomatą, który ustąpił ze stanowiska od czasu, gdy w piątek wieczorem przed budynkiem Trybunału rozmieszczono policję.


    00:47 GMT

    Paweł Szefernaker, szef Kancelarii Prezydenta, potwierdził, że Nawrocki wszedł do budynku Trybunału Konstytucyjnego.


    Wcześniej polskie media informowały, że członkowie ochrony prezydenta wdali się w przepychankę z funkcjonariuszami policji pilnującymi budynku Trybunału.


    00:28 GMT

    Na innym nagraniu widać Nawrockiego uczestniczącego w przepychance przed budynkiem Trybunału, który pozostaje odgrodzony przez policję.

  • 00:24 GMT

    Jakub Kumoch, ambasador Polski w Chinach, poinformował, że złożył rezygnację i wystąpił o odwołanie ze stanowiska „w obliczu wydarzeń w kraju”.


    Minister spraw zagranicznych Polski Radosław Sikorski, sojusznik Tuska, ostro skrytykował dyplomatę za „nieprofesjonalny sposób”, w jaki zakończył swoją misję.


    „Nie reprezentuje Pan już Rzeczypospolitej Polskiej” – napisał Sikorski w serwisie X.


    31 października 2026 r.


    00:20 GMT

    Nawrocki przybył pod budynek trybunału, gdzie zwolennicy powitali go oklaskami i skandowaniem jego nazwiska. Przeszedł przez kordon policji, podczas gdy funkcjonariusze odsuwali część zgromadzonego tłumu.