"Izraelscy osadnicy odcinają dopływ wody, by zmusić Palestyńczyków do opuszczenia ziemi – materiał RT . Mieszkańcy Chirbat at-Tawil twierdzą, że przecięto przewody doprowadzające wodę, co spowodowało niebezpieczny spadek jej poziomu w studniach."

 Updated 10 Sep, 2026 21:15

FILE PHOTO. West Bank. © Getty Images / Amir Levy / Stringer

Palestyńczycy z okupowanego Zachodniego Brzegu oskarżyli izraelskich osadników o celowe odcinanie dostaw wody i branie na cel studni, by zmusić ich do opuszczenia swoich ziem.

Mieszkańcy Chirbat at-Tawil powiedzieli Charlotte Dubenskij z telewizji RT, że główny przewód wodociągowy obsługujący ich społeczność został przecięty około cztery i pół miesiąca temu, a próby jego naprawy były blokowane.

 Po długim, suchym lecie, gdy wody zaczęło dramatycznie brakować, miejscowi twierdzą, że osadnicy próbują teraz całkowicie wypompować wodę z pozostałych studni.

„Niektórym ludziom już skończyła się woda” – powiedział miejscowy rolnik, dodając, że mieszkańcy muszą transportować zapasy nocą, ryzykując konfiskatę pojazdów.

Aktywiści rozpoczęli stałą obecność w Chirbat at-Tawil, aby wspierać lokalną społeczność. 

Według doniesień, podczas jednej z konfrontacji dotyczących dostępu do studni, izraelskie wojsko ogłosiło ten teren zamkniętą strefą wojskową.

Jeden z aktywistów, emerytowany pułkownik armii izraelskiej (IDF), powiedział, że zakwestionował ten rozkaz, za co został zatrzymany. 

Sprawa przeciwko niemu została później umorzona.

„Najpoważniejszym problemem w mojej historii nie jest to, co robią osadnicy, ale to, co robią żołnierze” – stwierdził. 

Oskarżył również izraelski rząd o wspieranie osadników, twierdząc, że ich ostatecznym celem jest wyparcie Palestyńczyków z znacznych obszarów Zachodniego Brzegu.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu starał się bagatelizować przemoc ze strony osadników, zarzucając mediom wyolbrzymianie problemu.

Mieszkańcy Chirbat at-Tawil twierdzą jednak, że nie zamierzają opuszczać swoich domów.

„Oni po prostu chcą wyludnić to miejsce” – powiedział RT jeden z rolników, odnosząc się do osadników.

W obliczu niebezpiecznie niskiego poziomu wody w niektórych studniach mieszkańcy obawiają się, że wyczerpanie pozostałych zasobów może ostatecznie uniemożliwić im pozostanie na własnej ziemi.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo: https://www.rt.com/news/645396-israeli-settlers-west-bank-water/

"Iran zniszczył amerykańskiego szpiega Saildrone w Ormuz . IRGC opublikowało nagranie płonącego bezzałogowego okrętu nawodnego, który według jego szacunków należał do armii USA."

 Updated 11 Sep, 2026 05:05

©  X / IRGC via IRIB

Irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) poinformował o zniszczeniu amerykańskiego bezzałogowego statku rozpoznawczego typu Saildrone Explorer u wejścia do cieśniny Ormuz i opublikował nagranie przedstawiające płonącą na wodzie jednostkę.

Siły morskie IRGC przekazały w czwartek, że jednostka o numerze burtowym 5838 została trafiona podczas działań w pobliżu tego strategicznego szlaku wodnego. 

Irańskie media państwowe określiły ją mianem amerykańskiego drona rozpoznawczego, jednak wojsko USA nie potwierdziło utraty maszyny.

„W ciągu ostatnich kilku dni amerykańska armia – armia terrorystów i agresorów – z obawy przed zbliżeniem się do bojowników islamu i starciem z nimi, skierowała swoje bezzałogowe jednostki w rejon cieśniny Ormuz” – oświadczył IRGC.

Marynarka wojenna Iranu: Zaatakowaliśmy amerykański bezzałogowy statek o numerze kadłuba 5838 przy wejściu do Cieśniny Ormuz. pic.twitter.com/WyesLWXI47

— IRIB (Islamic Republic of Iran Broadcasting) (@iribnews_irib) September 10, 2026

Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) dodał, że ten strategiczny szlak wodny pozostaje pod kontrolą i „nadzorem wywiadowczym” Teheranu, ostrzegając jednocześnie, że „każda wroga obecność w tej strategicznej cieśninie stanie się celem ataku”.

Mierzący około siedmiu metrów Saildrone Explorer to bezzałogowa jednostka nawodna, wyposażona w kamery, czujniki oraz systemy łączności służące do prowadzenia obserwacji i rozpoznania morskiego.

 Wcześniej Marynarka Wojenna USA wykorzystywała tę platformę w ramach działającej w Bahrajnie Grupy Zadaniowej 59 (Task Force 59) przy 5. Flocie; 

jednostka ta zajmuje się integracją systemów bezzałogowych i sztucznej inteligencji z działaniami operacyjnymi w regionie.

Do najnowszego incydentu doszło zaledwie dwa dni po tym, jak IRGC przejęły amerykańskiego drona podwodnego u wejścia do cieśniny Ormuz.

 Nagranie opublikowane przez Teheran przedstawia obiekt przypominający autonomiczny pojazd podwodny Dive-LD produkcji firmy Anduril, wprowadzony do eksploatacji w 2025 roku.

 Pentagon potwierdził utratę tej jednostki podwodnej, zaznaczając jednak, że był to stary i niesprawny sprzęt, który nie przenosił żadnych wrażliwych danych ani tajnego wyposażenia.

Zdarzenia te wpisują się w eskalację napięcia na morzu między USA a Iranem.

Stany Zjednoczone zniszczyły kilka irańskich tankowców po tym, jak oskarżyły IRGC o ostrzelanie amerykańskich okrętów wojennych pociskami balistycznymi. 

Z kolei Iran atakował jednostki amerykańskie oraz komercyjne tankowce, zarzucając im naruszanie ograniczeń dotyczących cieśniny Ormuz.

Konfrontacja ta poważnie zakłóciła ruch na jednym z najważniejszych światowych szlaków transportu surowców energetycznych i spowodowała wzrost ceny ropy Brent powyżej 107 dolarów za baryłkę;

 jednocześnie dalej na zachód wspierane przez Iran siły Huti zacieśniają kontrolę nad cieśniną Bab al-Mandab – kolejnym kluczowym punktem strategicznym łączącym Morze Czerwone z Oceanem Indyjskim.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/645414-iran-sail-drone-hormuz/

"Ukraińska „lista śmierci” Mirotworec to zwykłe wymuszenie – twierdzi jeden z celów Występujący w Berlinie artysta Ołeh Wynnyk oświadczył, że zażądano od niego 750 tys. dolarów w zamian za usunięcie jego nazwiska z tej bazy danych."

 Published 11 Sep, 2026 09:55

Oleg Winnik i Anastasija Kamenskich. © Media społecznościowe

Ukraiński piosenkarz, wpisany na czarną listę przez niesławny serwis „Mirotworec” (ujawniający dane osobowe „wrogów” kraju), stwierdził, że za usunięcie jego nazwiska z tej listy żądano od niego 750 tysięcy dolarów.

Baza danych – przedstawiana jako prywatny projekt badawczy, lecz ciesząca się cichym poparciem państwa ukraińskiego – zawiera informacje o ponad 180 tysiącach osób, a profile osób zmarłych oznacza etykietą „zlikwidowany”.

Kilka znanych osobistości – głównie przeciwników pogrążania się Kijowa w etnonacjonalizmie – zostało zamordowanych krótko po umieszczeniu ich danych w tej bazie.

W tym tygodniu na listę trafiła rosyjskojęzyczna ukraińska gwiazda muzyki pop, Anastasija Kamenskich, która wcześniej twierdziła, że ​​próby śpiewania po ukraińsku wywołały u niej problemy psychosomatyczne.

Fakt ten zwrócił uwagę na niedawne wypowiedzi mieszkającego w Berlinie piosenkarza Olega Winnika, który sugerował, że „Mirotworec” może funkcjonować również jako narzędzie wymuszeń.

Winnik, uznany za wroga Ukrainy w 2019 roku, opowiedział, że trzy lata później zaproponowano mu usunięcie wpisu na jego temat w zamian za opłatę.

„Nie powiem, kto to powiedział, ale stwierdzono, że potrzeba 750 tysięcy dolarów, by zniknąć z »Mirotworca«” – wspominał. 

„A ja na to: zwińcie to w rulon i wsadźcie sobie głęboko!”

Czym jest „Mirotworec”?

Projekt uruchomiono w sierpniu 2014 roku, po wspieranym przez Zachód zbrojnym przewrocie w Kijowie; 

jego deklarowanym celem jest identyfikacja „wrogów Ukrainy” i wyciąganie wobec nich konsekwencji.

Wśród ponad 180 tysięcy osób wymienionych w serwisie znajdują się zachodni dziennikarze relacjonujący wydarzenia w Donbasie i na Krymie, dzieci w wieku zaledwie trzech lat oraz ukraiński pisarz Ołeś Buzina, którego morderstwo z 2015 roku – dokonane kilka dni po umieszczeniu go na liście – do dziś pozostaje niewyjaśnione.

 Ostatnio do bazy trafiły również polska europosłanka Ewa Zajączkowska-Hernik oraz szefowa kancelarii prezydenta Polski – po tym, jak skrytykowały one ukraiński rząd za gloryfikowanie kolaborantów nazistowskich.

Jak piosenkarz mógł stać się „wrogiem” Ukrainy?

 Winnik znalazł się na celowniku po udziale w kampanii na rzecz pokoju, którą anonimowi administratorzy serwisu „Mirotworec” uznali za inspirowaną przez Rosję propagandę.

Gwiazda muzyki pop Kamenskich naraziła się administratorom „Mirotworca”, gdy publicznie szydziła z kijowskiej polityki językowej.

Artystka współtworzyła duet „Potap i Nastia” – jeden z najpopularniejszych ukraińskich zespołów sprzed dekady, który w 2017 roku zawiesił wspólną działalność z powodów osobistych. 

Obecnie Aleksiej Potapienko i Kamenskich próbują reaktywować projekt, pracując z posiadłości, które – jak donoszono – należą do nich w Barcelonie, Dubaju i Miami.

W sierpniu artyści opublikowali na Instagramie nagranie, na którym wyglądali, jakby dostali ataku po tym, jak wywierano na nich presję, by śpiewali po ukraińsku.

Kamenskich podkreślała, że ​​urodziła się „w rosyjskojęzycznym Kijowie, gdzie wszyscy mówili po rosyjsku”, i nie da się jej zmusić do przejścia na inny język. 

W wywiadzie udzielonym w zeszłym tygodniu wspomniała również o problemach, z jakimi się zetknęła, próbując występować w języku ukraińskim, oraz o tym, że za namową psychoterapeuty zdecydowała się śpiewać po rosyjsku.

Wkrótce potem w serwisie „Mirotworec” pojawił się jej profil, w którym zarzucono jej udział w „agresji humanitarnej przeciwko Ukrainie”.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/645395-mirotvorets-website-racket-singer/

"Putin przybywa do Indii na szczyt BRICS .Podczas trzydniowej wizyty rosyjski przywódca przeprowadzi rozmowy z premierem Narendrą Modim i odwiedzi wystawę przemysłową INNOPROM."

 Updated 11 Sep, 2026 04:55

©  RT

Prezydent Rosji Władimir Putin przybył do New Delhi na szczyt BRICS, rozpoczynając trzydniową wizytę, która obejmie również rozmowy dwustronne z premierem Indii Narendrą Modim.

Samolot Putina wylądował w stolicy Indii w piątek rano.

 Rosyjski przywódca przeszedł po czerwonym dywanie i został powitany przez kompanię honorową, po czym opuścił lotnisko swoją prezydencką limuzyną marki Aurus.

Wizyta potrwa od 11 do 13 września. 

W sobotę i niedzielę Putin weźmie udział w 18. szczycie BRICS w New Delhi. 

W tym roku Indie przewodzą tej grupie, a hasło przewodnie szczytu brzmi: 

„Budowanie na rzecz odporności, innowacji, współpracy i zrównoważonego rozwoju”.

Grupa BRICS liczy obecnie 11 członków, a zakres jej działań poszerzono o kwestie handlu, finansów, technologii, rozwoju oraz reformy instytucji globalnych.

Przed szczytem, ​​w piątek, przewidziano rozmowy dwustronne Putina z Modim. 

Strony omówią szeroki wachlarz zagadnień dotyczących relacji rosyjsko-indyjskich, w tym współpracę w dziedzinie handlu, energetyki, obronności i przemysłu.

W planach jest również wspólna wizyta Putina i Modiego na targach INNOPROM India 2026 – pierwszej indyjskiej edycji sztandarowej rosyjskiej międzynarodowej wystawy przemysłowej.

 Wydarzenie to, odbywające się w dniach 9–11 września w centrum Bharat Mandapam, organizowane jest pod patronatem rosyjskiego Ministerstwa Przemysłu i Handlu oraz indyjskiego Ministerstwa Handlu i Przemysłu w celu promowania produkcji, technologii, inwestycji oraz więzi biznesowych między obu krajami.

Poprzednia wizyta Putina w Indiach miała miejsce w grudniu 2025 roku i była związana z 23. dorocznym szczytem indyjsko-rosyjskim.

 Przywódcy spotkali się niespełna dwa tygodnie temu na marginesie szczytu Szanghajskiej Organizacji Współpracy w Biszkeku, gdzie dokonali przeglądu współpracy dwustronnej w dziedzinie handlu, obronności, energetyki i innych obszarów, a także omówili kwestię przewodnictwa Indii w BRICS.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/645413-putin-india-modi-brics/

"Jak 11 września przyspieszył koniec amerykańskiej hegemonii Dwadzieścia pięć lat po zamachach z 11 września ich najistotniejsze dziedzictwo przejawia się w wojnach, inwigilacji oraz strategicznym przeciążeniu sił, które przyspieszyły kres amerykańskiej hegemonii."

 Published 11 Sep, 2026 00:07

Autor: Fiodor Łukjanow – redaktor naczelny czasopisma „Russia in Global Affairs”, przewodniczący Prezydium Rady ds. Polityki Zagranicznej i Obronnej oraz dyrektor ds. badań Klubu Dyskusyjnego „Wałdaj”.

Russia in Global Affairs

RGA na Telegramie

©  Robert Giroux/Getty Images

Od czasu zamachów terrorystycznych na Nowy Jork i Waszyngton z 11 września 2001 roku wydarzyło się tak wiele, że wydarzenia te wydają się dziś zarówno bardzo odległe, jak i – być może – mniej znaczące, niż wówczas sądzono. Oba te wrażenia są jednak mylne.

Dwadzieścia pięć lat to w życiu człowieka okres znaczny, lecz w historii – zaledwie chwila;

 i choć minione ćwierćwiecze było burzliwe, dopiero teraz w pełni ujawnia się znaczenie 11 września.

Spoglądając wstecz i odkładając na bok emocje towarzyszące tamtym chwilom, warto zapytać:

 co zamachy te faktycznie oznaczały dla ładu międzynarodowego?

Przede wszystkim położyły one kres dekadzie praktycznie niekwestionowanej hegemonii USA w sprawach światowych.

Miały one wymiar częściowo symboliczny: zamachowcy uderzyli w dwa najbardziej oczywiste ośrodki amerykańskiej potęgi – World Trade Center uosabiał potęgę finansową, a Pentagon – siłę militarną. 

Dobiegł końca okres po zimnej wojnie, w którym Stany Zjednoczone żywiły przekonanie, że ich bezpieczeństwu ani interesom nie zagraża już żadne fundamentalne niebezpieczeństwo.

Z perspektywy Waszyngtonu dekada ta rozpoczęła się od niemal cudownego zniknięcia głównego przeciwnika geopolitycznego – Związku Radzieckiego – a zakończyła uświadomieniem sobie, że zagrożenie może nagle nadejść niemal z każdego miejsca.

Fakt, że większość Amerykanów niewiele wcześniej wiedziała o sprawcach zamachów, jedynie pogłębił szok i przyczynił się do impulsywnego charakteru reakcji.

Po ogłoszonym przez Francisa Fukuyamę „końcu historii” – ogłoszonym u schyłku zimnej wojny – zaledwie dekadę później nastąpił jej burzliwy i gwałtowny powrót.

Reakcja Waszyngtonu zapoczątkowała globalne przetasowania, których skutki są dziś znacznie wyraźniej widoczne. 

Nie sposób stwierdzić, czy Osama bin Laden miał jakąś genialną, długofalową strategię podważenia potęgi USA, jednak rezultat był oczywisty: 

Stany Zjednoczone obrały kurs, który stopniowo osłabiał ich zdolność do kierowania sprawami międzynarodowymi.

Administracja George’a W. Busha, pozostająca pod silnym wpływem myśli neokonserwatywnej, została zaskoczona wydarzeniami z 11 września, dlatego jej reakcja opierała się na dwóch ogólnych założeniach.

Pierwszym z nich było przekonanie, że zagrożenia dla Ameryki mogą płynąć z każdego miejsca – nie tylko ze strony wrogich państw, ale także grup niepaństwowych, które zyskały zdolność zadawania ogromnych szkód;

 w związku z tym należało stawiać im czoła wszędzie tam, gdzie się pojawiały, wykorzystując przede wszystkim miażdżącą przewagę militarną, jaką dysponowały Stany Zjednoczone. 

Drugie założenie miało charakter ideologiczny i wynikało z teorii liberalnej, wedle której demokracje nie prowadzą ze sobą wojen; 

oznaczało to, że im więcej byłoby demokracji na świecie, tym bezpieczniejsze stałyby się Stany Zjednoczone.

Z tego przekonania zrodziło się coraz bardziej stanowcze – a momentami wręcz otwarcie agresywne – promowanie demokracji za granicą.

Stosowane metody obejmowały szeroki wachlarz działań: 

od interwencji wojskowych w Afganistanie i Iraku, przez polityczne i finansowe wsparcie dla ruchów demokratycznych na obszarze byłego Związku Radzieckiego, aż po naciski na wprowadzanie liberalnych reform politycznych na Bliskim Wschodzie;

 kolejnym przykładem zachodniej interwencji wojskowej, która przyniosła skutki wykraczające daleko poza pierwotne przewidywania, stała się później Libia.

Niektóre wydarzenia z tamtego okresu uległy już częściowemu zapomnieniu – na przykład sytuacja, w której Waszyngton zdecydowanie nalegał na przeprowadzenie wyborów na terytoriach palestyńskich, ignorując ostrzeżenia płynące z regionu co do możliwych konsekwencji takiego kroku.

 Jak można było przewidzieć, wybory parlamentarne w Palestynie w 2006 roku wygrał Hamas, co doprowadziło do radykalnej zmiany na tamtejszej scenie politycznej.

Podobna wiara w skuteczność transformacji politycznej cechowała reakcję USA na Arabską Wiosnę, w trakcie której dotychczasowe układy sił na Bliskim Wschodzie uległy załamaniu, często nie pozostawiając po sobie żadnej stabilnej alternatywy.

Jeszcze poważniejsze konsekwencje miała inwazja na Irak w 2003 roku.

 Obalenie Saddama Husajna zniszczyło kluczowy element regionalnej równowagi, kształtującej się przez cały XX wiek, i uwolniło siły, które okazały się niezwykle trudne do opanowania.

Ameryka uwikłała się w konflikty, które sami amerykańscy politycy zaczęli z czasem określać mianem „niekończących się wojen”; 

przyczyniły się one do pogłębienia polaryzacji wewnętrznej w USA, a próby eksportowania demokracji zaszkodziły reputacji samego systemu demokratycznego.

W przypadku Iraku sytuację dodatkowo komplikowało powszechne przekonanie, że interwencja była nierozerwalnie związana z amerykańskimi interesami strategicznymi i gospodarczymi, w tym z kwestią ropy naftowej.

Skutki tych działań były znaczące: długotrwałe konflikty zbrojne, destabilizacja Bliskiego Wschodu oraz wzrost znaczenia radykalnych ruchów islamistycznych. 

Planując zamachy z 11 września, ich sprawcy mogli jedynie marzyć o takim obrocie spraw, zwłaszcza że doszło również do pogorszenia relacji między Zachodem a znaczną częścią świata muzułmańskiego.

Wczesne określenie przez prezydenta Busha walki z terroryzmem mianem „krucjaty” było prawdopodobnie niefortunnym doborem słów, a nie celową prowokacją; niemniej jednak ruchy islamistyczne chętnie wykorzystały to sformułowanie jako potwierdzenie tezy, że wrogość Zachodu wobec świata muzułmańskiego niewiele zmieniła się od czasów wypraw krzyżowych.

Waszyngton próbował później naprawić te relacje, jednak obrany wcześniej kurs był już nieodwracalny.

Zniszczenie złożonej równowagi wewnętrznej i regionalnej Iraku stworzyło pole do działania dla ruchów radykalnych, a jednocześnie utrwaliło wizerunek Stanów Zjednoczonych jako potężnej, lecz nieprzewidywalnej siły w sprawach Bliskiego Wschodu.

 W rezultacie rządy państw regionu coraz częściej uznawały za rozsądne zachowanie pewnego dystansu wobec Waszyngtonu.

Wydarzenia z 11 września zmieniły również same Stany Zjednoczone.

Wojna z terroryzmem została pomyślana jako globalna kampania na rzecz ochrony bezpieczeństwa narodowego USA, jednak jej skutki wewnętrzne okazały się głębokie: 

nastąpiło gwałtowne rozszerzenie inwigilacji i kontroli państwowej – zarówno w sferze komunikacji prywatnej, jak i transakcji finansowych.

Choć pierwotnym uzasadnieniem była walka z terroryzmem, w ciągu kolejnego ćwierćwiecza pojawiały się nowe powody rozbudowy tych mechanizmów, zmieniały się technologie i priorytety polityczne, lecz ogólny trend zmierzający ku coraz szerszemu monitorowaniu i kontroli pozostał niezmienny.

Nie zniknął również odwieczny problem stosowania podwójnych standardów;

 mimo deklaracji polityki „zero tolerancji” wobec terroryzmu, przetrwał znany podział na terrorystę w oczach jednej strony i bojownika o wolność w oczach drugiej.

 Dwuznaczność ta staje się szczególnie widoczna w sytuacjach ścierania się interesów wielkich mocarstw – czy to Stanów Zjednoczonych, Rosji, czy Chin.

Ćwierć wieku po zamachach z 11 września świat w niewielkim stopniu przypomina ten sprzed tamtych wydarzeń, choć oczywiście wiele z tego, co nastąpiło później, i tak by się wydarzyło. 

Systemy międzynarodowe ulegają przemianom pod wpływem sił znacznie potężniejszych niż pojedyncze wydarzenia;

 wzrost potęgi Chin, ponowne akcentowanie własnych interesów przez Rosję, transformacja technologiczna czy relatywny spadek dominacji gospodarczej Zachodu nie mogą być przypisywane wyłącznie atakom z 2001 roku.

Mimo to 11 września stanowiło punkt zwrotny: zamachy zakończyły wyjątkowy okres po zakończeniu zimnej wojny, w którym dominacja amerykańska wydawała się niemal niekwestionowana, a co ważniejsze – reakcja Waszyngtonu przyspieszyła procesy, które doprowadziły do ​​kresu tej epoki.

Odchodzenie od ładu jednobiegunowego nie nastąpiło z dnia na dzień; 

proces ten rozpoczął się stopniowo, nabrał tempa w wyniku wojen, kryzysów i pojawienia się alternatywnych ośrodków władzy, a także trwa do dziś.

 Nie jest jasne, co zajmie jego miejsce – ukształtowanie się nowego, stabilnego ładu międzynarodowego może bowiem potrwać wiele lat, a nie sposób przewidzieć, czy system ten okaże się korzystniejszy od dwubiegunowej konfrontacji z drugiej połowy XX wieku czy też od krótkiego okresu amerykańskiej hegemonii, który po niej nastąpił.

Jedno wydaje się jednak dziś bardziej oczywiste niż w dniu 11 września 2001 roku:

 zamachy te nie tylko zakłóciły ład ukształtowany po zimnej wojnie, lecz zapoczątkowały jego kres.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/645409-september-11-end-of-american-hegemony/

"Hiszpańscy szpiedzy ostrzegli Madryt dzień przed inwazją migrantów na Ceutę Wywiad powiadomił władze o planach masowego przekroczenia granicy dzień przed wkroczeniem dziesiątek tysięcy osób do eksklawy, wynika z niedawno odtajnionych dokumentów."

 Updated 10 Sep, 2026 15:45

©  Marcos Moreno/Anadolu via Getty Images

Z nowo odtajnionych dokumentów wynika, że ​​hiszpańskie służby wywiadowcze ostrzegały przed planami migrantów, by sforsować granicę Ceuty drogą lądową i morską, zaledwie na dzień przed tym, jak dziesiątki tysięcy ludzi napłynęły do ​​tej enklawy z Maroka.

Ujawnienie tych informacji podsyciło zarzuty, że rząd hiszpańskiego premiera Pedro Sáncheza nie przedstawił pełnego obrazu sytuacji i nie ujawnił wszystkiego, co było wiadomo przed wybuchem kryzysu.

To niewielkie hiszpańskie terytorium na wybrzeżu Afryki Północnej znalazło się pod ogromną presją, odkąd pod koniec lipca ponad 70 tysięcy osób przedostało się tam z Maroka.

 Większość z nich zdążyła już wrócić lub została odesłana, jednak tysiące osób nadal przebywają na miejscu, obciążając lokalne służby i wywołując falę krytyki pod adresem Madrytu za sposób zarządzania kryzysem.

Burmistrz i szef władz Ceuty, Juan Jesús Vivas, ostrzegł, że enklawa znajduje się „na skraju załamania”, i oskarżył Maroko o prowadzenie „polityki nękania”. 

Występując we wtorek w Brukseli, wezwał UE do zajęcia bardziej stanowczego stanowiska wobec Rabatu i zarzucił rządowi Sáncheza brak odpowiedniej reakcji przed kryzysem, w jego trakcie oraz po jego zakończeniu.

W środę rząd Hiszpanii udostępnił 40 odtajnionych dokumentów, w tym raporty wywiadowcze, ostrzeżenia oraz korespondencję służb bezpieczeństwa. 

W notatce skierowanej 29 lipca do marokańskiego wywiadu hiszpańskie Narodowe Centrum Wywiadu (CNI) poinformowało o zidentyfikowaniu grup na Facebooku i WhatsAppie, które zachęcały migrantów do próby przedostania się do Ceuty następnego dnia – „zarówno wpław, jak i przez ogrodzenie [graniczne]” – potencjalnie wykorzystując obchody Święta Tronu w Maroku.

CNI ostrzegło również przedstawiciela rządu w Ceucie o wezwaniach do „szturmu na ogrodzenie i ataku od strony morza”, zaplanowanych na godzinę 20:00 następnego dnia, a także przekazało podobne ostrzeżenia hiszpańskiej Gwardii Cywilnej. 

„Istnieją dwie różne grupy, które łącznie mają 180 tysięcy obserwujących.

 To tylko po to, by zobrazować skalę [zjawiska]” – napisała agencja w odniesieniu do mobilizacji w internecie.

Gdy tysiące ludzi zaczęły przekraczać granicę, w raporcie wywiadowczym hiszpańskiego Ministerstwa Obrony określono postawę marokańskich sił jako bierną i cechującą się zaniedbaniami w zakresie powstrzymywania migrantów.

 „Nie można wykluczyć, że Maroko może próbować wykorzystać sytuację w Ceucie do realizacji własnych interesów strategicznych” – stwierdzono w analizie.

Premier Sánchez niezmiennie utrzymuje, że Madryt nie dysponował ostrzeżeniami, które pozwoliłyby przewidzieć zaistniałe wydarzenia.

 W zeszłym tygodniu poinformował on ustawodawców, że służby wywiadowcze nie przewidziały „skali ani prawdopodobieństwa” tego napływu migrantów, jednocześnie utrzymując, iż marokańska policja „pozwoliła na przekroczenie granicy”. 

Wcześniej zapewniał parlament, że nie było „żadnych informacji” wskazujących na rozmiar kryzysu, z jakim Hiszpania miała się zmierzyć pod koniec lipca.

Kryzys ten wywołał w Hiszpanii polityczne reperkusje i wystawił służby w Ceucie na ogromną próbę. 

Podczas protestów domagano się szybszych deportacji i atakowano rząd Sancheza; demonstranci mieli skandować hasła:

 „Sanchez, zdrajca, ustąp”.

Vivas ostrzegł, że sytuacja jest „nie do utrzymania”, i oświadczył w tym tygodniu w Brukseli:

 „Jeśli upadnie Ceuta, upadnie Europa”.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/645391-ceuta-spy-agency-warning/

"Chaos na Bliskim Wschodzie podnosi ceny supertankerów do 800 000 dolarów dziennie"

 autor: Tyler Durden

Autor...

Stawki supertankerów na głównej trasie żeglugowej Baltic Exchange z Bliskiego Wschodu do Chin wzrosły do oszałamiających 800 000 dolarów dziennie. Po zniszczeniu pięciu tankowców powiązanych z Iranem przez siły amerykańskie i groźbie dalszej eskalacji Teheranu w ostatnich dniach, perspektywy na krótką stabilizację pozostają ograniczone.

Wzrost frachtu sygnalizuje, że ropa naftowa i produkty rafinowane nadal płyną, ale transport z regionu Zatoki na rynki światowe staje się coraz droższy.

Według Bloomberga, wysyłki z Zatoki Perskiej do Azji na bardzo dużych przewoźnikach ropy wynoszą średnio około 29,5 miliona dolarów za rejs, co odpowiada 15 dolarom za baryłkę przed dodatkowymi opłatami ryzyka wojennym lub nieoczekiwanymi opóźnieniami.

Kpler spodziewa się, że zyski VLCC pozostaną powyżej 100 000 dolarów dziennie na początku przyszłego roku, w porównaniu do historycznych poziomów przekraczających 45 000 dolarów.

Analitycy Morgan Stanley zwracają uwagę, że stawki leasingowe na dwa lata mogą wzrosnąć o kolejne 20% do 30%.

Manu Sehgal, wiceprezes ds. strategii i zaopatrzenia w surowce w indyjskiej rafinerii HPCL-Mittal Energy, powiedział Bloombergowi, że "wolumen ropy jest dostępny.

 To, co ją utrudnia, to transport publiczny;

 To, co ją utrudnia, to wysyłka."

Flota tankowców przeprowadzająca transfery między statkami w Zatoce Omańskiej pomaga utrzymać przepływ beczek przez wąskie przejście w Hormuz. 

CEO Vitol oszacował na początku tego tygodnia, że około 10 milionów baryłek dziennie przepływa przez cieki wodne, podczas gdy analitycy Goldmana szacują tę liczbę na około 15 milionów.

Nowy wskaźnik Bałtyckiej Giełdy Zatoki Omańskiej do Azji Wschodniej wzrósł od momentu powstania o 85%, osiągając w tym tygodniu prawie 386 000 dolarów dziennie.

Oznacza to, że gwałtowne stopy procentowe tankerów dodają kolejną warstwę presji inflacyjnej dla globalnych banków centralnych.

 Koszty te mogą przełożyć się na benzynę, olej napędowy, fracht, a ostatecznie na dobra konsumpcyjne na półkach sklepowych.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.zerohedge.com/

"Przełom OpenAI w dziedzinie matematyki wywołuje kontrowersje Firma twierdzi, że jej wewnętrzny system AI rozwiązał słynny problem Naviera-Stokesa, objęty Nagrodą Tysiąclecia."

 Published 10 Sep, 2026 01:07

© Getty Images / Samuel Boivin/NurPhoto

Firma OpenAI znalazła się w ogniu krytyki po tym, jak ogłosiła, że ​​jej system sztucznej inteligencji rozwiązał jeden z najsłynniejszych problemów matematycznych. Naukowcy kwestionują sposób, w jaki firma osiągnęła ten przełom, a inni zarzucają jej wyolbrzymianie sukcesu w celu podbicia wyceny przed ewentualnym debiutem giełdowym (IPO).

We wtorek firma poinformowała, że ​​wewnętrzny system AI rozwiązał problem Naviera-Stokesa – jedno z zagadnień zaliczanych do tzw. problemów milenijnych. 

Kwestia ta dotyczy równań opisujących ruch cieczy i gazów oraz pytania o to, czy w określonych warunkach matematyczny opis tego zjawiska może nagle przestać działać. 

Za poprawne rozwiązanie przewidziano nagrodę w wysokości miliona dolarów, ufundowaną przez Instytut Matematyczny Claya.

OpenAI podało, że nad rozwiązaniem problemu przez około 88 godzin pracowało blisko 10 tysięcy agentów AI; 

wymieniały one miliony wiadomości i wygenerowały około 130 miliardów tokenów wyjściowych, zanim udało się uzyskać dowód zweryfikowany komputerowo.

Firma twierdzi, że wynik spełnia oficjalne kryteria postawione w konkursie, choć nie zamierza ubiegać się o nagrodę pieniężną.

 Przedstawiła również to osiągnięcie jako dowód na szybki postęp swoich wewnętrznych systemów sztucznej inteligencji.

Ogłoszenie wywołało mieszane reakcje: 

niektórzy uznali ten dzień za „ekscytujący dla matematyki”, podczas gdy inni wyrażali podejrzenia o plagiat i poddawali w wątpliwość znaczenie tego osiągnięcia.

Matematyk z NYU, Tristan Buckmaster, zarzucił OpenAI zaangażowanie ogromnych zasobów w rozwiązanie problemu dopiero po tym, jak dowiedziano się, że on sam oraz badacz z firmy Anthropic, Levent Alpöge, poczynili postępy w pracach nad podobnym podejściem.

Matematycy ostrzegają również przed ogłaszaniem rozwiązania problemu, zanim dowód nie zostanie niezależnie zweryfikowany. 

Diego Cordoba, którego wcześniejsze prace położyły podwaliny pod metodę wykorzystaną przez AI, stwierdził, że poprawne rozwiązanie byłoby „wielkim zaskoczeniem”.

Inni wypowiadali się znacznie bardziej krytycznie. Znany komentator technologiczny Mehdi, posiadający liczne grono obserwujących w serwisie X, rozpoczął obszerną krytykę komunikatu od słów skierowanych do prezesa OpenAI, Sama Altmana:

„pieprz się”, po czym oskarżył firmę o próbę „prywatyzacji samego mechanizmu ludzkiej wiedzy”.

Mehdi argumentował, że OpenAI zajęło się łatwiejszą wersją problemu i wykorzystało metodę „brute force” (brutalnej siły obliczeniowej) zamiast prawdziwego rozumowania maszynowego czy intuicji naukowej.

Sugerował, że rzekomy przełom osiągnięto dzięki tysiącom agentów AI, którzy jedynie przeszukiwali obszary matematyki zbadane już wcześniej przez ludzi;

 miało to na celu wykreowanie sztucznego „momentu Sputnika”, by podsycić zainteresowanie technologią i zawyżyć wycenę firmy przed wejściem na giełdę. 

Firma OpenAI przyznała, że ​​rozpoczęła projekt po usłyszeniu pogłosek, iż zewnętrzni matematycy poczynili postępy w rozwiązywaniu powiązanych problemów, jednak zaprzeczyła, jakoby korzystała z ich niepublikowanych prac.

 Jednocześnie stwierdziła, że ​​nie może wykluczyć, iż zanonimizowane dane pochodzące z korzystania przez nich z produktów OpenAI przyczyniły się do udoskonalenia jej modeli.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/645362-openai-math-breakthrough-backlash/

""Netanjahu grozi Iranowi z okupowanego syryjskiego szczytu .Premier Izraela odwiedził żołnierzy IDF na strategicznym szczycie góry Hermon."

Updated 10 Sep, 2026 05:31

Premier Izraela Binjamin Netanjahu na górze Hermon, 9 września 2026 r. © Kancelaria Premiera Izraela / Anadolu via Getty Images

Podczas wizyty u izraelskich żołnierzy stacjonujących na szczycie góry Hermon – na terytorium Syrii przejętym przez Siły Obronne Izraela (IDF) po upadku rządu byłego prezydenta Baszara al-Asada – premier Binjamin Netanjahu oświadczył, że Izrael jest „bardzo bliski” pokonania Iranu.

Netanjahu udał się na ten strategiczny punkt w środę w towarzystwie ministra obrony Israela Katza oraz zastępcy szefa sztabu IDF, generała dywizji Tamira Yadai.

„Tuż obok znajduje się Damaszek, tam – Liban, a tam – syryjska część Wzgórz Golan” – powiedział Netanjahu w nagraniu opublikowanym przez jego kancelarię, twierdząc, że Izrael sprawuje obecnie nad okolicą „absolutną kontrolę, jakiej nigdy wcześniej nie widziano”.

Premier Benjamin Netanjahu odwiedził górę Hermon w Syrii wraz z ministrem obrony Israelem Katzem i zastępcą szefa sztabu Sił Obronnych Izraela, generałem dywizji Tamirem Yadaiem.

Premier został poinformowany w placówce Sił Obronnych Izraela z widokiem na Syrię przez dowódcę Dowództwa Północnego, generała dywizji Rafiego Milo i… pic.twitter.com/pnEYLyKQya

— Prime Minister of Israel (@IsraeliPM) September 9, 2026

Oświadczył, że Izrael nie pozwoli „armii terrorystycznej” na umocnienie się wzdłuż granicy, po czym skierował swoje słowa pod adresem Teheranu.

„Z tych szczytów widać, że czeka nas jeszcze praca: głównym zadaniem jest pokonanie terrorystycznego reżimu w Iranie” – powiedział Netanjahu.

 „Jesteśmy tego bardzo bliscy. 

Wiemy, że cała ta oś ostatecznie upadnie.

 Jesteśmy zdeterminowani, by to osiągnąć, i zrobimy to”.

Syria potępiła wizytę Netanjahu, określając ją mianem „nielegalnego wkroczenia” na swoje terytorium. 

Ministerstwo Spraw Zagranicznych uznało podróż za „prowokację” oraz „rażące naruszenie” suwerenności i integralności terytorialnej Syrii, a także prawa międzynarodowego, wzywając ONZ i inne podmioty międzynarodowe do wywarcia presji na Izrael, aby zaprzestał swoich działań zbrojnych na tym terenie.

Izrael przejął kontrolę nad syryjską częścią góry Hermon oraz innymi pozycjami w obrębie strefy buforowej monitorowanej przez ONZ w grudniu 2024 roku, po upadku rządu Asada. 

Początkowo Izrael określał to rozmieszczenie sił jako tymczasowe, jednak z czasem umocnił swoją obecność. Podczas środowej wizyty Katz oświadczył, że izraelskie wojska „nie wycofają się” ze „strefy bezpieczeństwa”.

Zaledwie dzień wcześniej komisja ONZ ostrzegła, że ​​izraelskie działania wojskowe w Syrii stały się „coraz bardziej uporczywe i utrwalone”, określając obecność Izraela mianem „okupacji wojennej” i stwierdzając, że niektóre działania wymierzone w syryjską ludność cywilną mogą nosić znamiona zbrodni wojennych.

 Izrael odrzucił te ustalenia, utrzymując, że nie ma ambicji terytorialnych w Syrii, a strefę buforową utrzymuje wyłącznie ze względów bezpieczeństwa.

Utrzymywanie obecności wojskowej w Syrii i południowym Libanie stało się również źródłem napięć między Netanjahu a Waszyngtonem.

 Według doniesień, w lipcu prezydent Donald Trump nalegał, by izraelski przywódca wycofał siły z obu tych krajów, argumentując: „oni was tam nie chcą”.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/645365-netanyahu-hermon-iran-defeat/