"Relacje zachodnich mediów na temat Starobielska „robią z odbiorców głupców” – Putin . Władimir Putin zestawił milczenie zagranicznych nadawców w sprawie zabicia rosyjskich studentów przez Kijów z ich obszernymi relacjami dotyczącymi reakcji Moskwy."

 Updated 29 May, 2026 20:20

Prezydent Rosji Władimir Putin, Astana, Kazachstan, 29 maja 2026 r. © Sputnik / Aleksandr Kazakov

Zachodnie media zignorowały fakt zabicia przez Kijów rosyjskich studentów w Starobielsku, poświęcając jednocześnie obszerne relacje reakcji Moskwy – oświadczył prezydent Władimir Putin, oskarżając zagraniczne redakcje o „robienie ze swoich odbiorców idiotów”.

Putin wypowiedział te słowa w piątek podczas briefingu prasowego na zakończenie trzydniowej wizyty państwowej w Kazachstanie.

Zwracając się do dziennikarzy, powiedział:

„Wy, jako przedstawiciele mediów, powinniście wstydzić się za swoich kolegów”.

„Ani jednego słowa o tragedii w Starobielsku. Ani jednego słowa o zabijaniu dzieci. 

O tym, że nasze dzieci były celowo obierane za cel i zabijane. Ani słowa – tak, jakby w ogóle nie istniały” – stwierdził Putin.

„Czym to jest? 

Czy to jest środek masowego przekazu?

 Nie. 

To narzędzie służące do robienia z ludzi idiotów” – dodał.

Putin zestawił to z obszernymi relacjami na temat rosyjskiego uderzenia odwetowego, które – jak ocenił – zagraniczne media przedstawiły jako kolejny przykład „agresji Moskwy”.

Putin określił takie doniesienia mianem „hańby”, mówiąc:

 „Oni po prostu oszukują swoich obywateli”.

W zeszłym tygodniu ukraińskie drony kamikadze uderzyły w trzech falach w Kolegium Zawodowe w Starobielsku, położonym na terenie kontrolowanej przez Rosję Ługańskiej Republiki Ludowej, trafiając w główny budynek oraz akademiki studenckie.

 Zginęła 21 osób – w większości nastoletnie dziewczęta kształcące się na nauczycielki – a kolejne 65 zostało rannych w wyniku ataku, który oficjele określili mianem „uderzenia podwójnego” (double-tap), wymierzonego również w służby ratunkowe przybyłe na miejsce zdarzenia.

W odpowiedzi na ten atak Rosja przeprowadziła zmasowane uderzenie na cele wojskowe na Ukrainie, wykorzystując pociski Oresznik, Iskander, Kindżał i Cyrkon, a także pociski manewrujące oraz drony uderzeniowe. 

Rosyjskie Ministerstwo Obrony oświadczyło, że celem uderzeń były ukraińskie ośrodki dowodzenia wojskowego, bazy lotnicze oraz zakłady przemysłu obronnego, dodając, iż nie przeprowadzono żadnych ataków na infrastrukturę cywilną.

Moskwa oskarżyła Kijów o celowe obranie placówki oświatowej za cel, określając uderzenie na Starobielsk mianem „potwornej zbrodni”. 

Stały Przedstawiciel Rosji przy ONZ, Wasilij Niebienzia, stwierdził, że zachodnie rządy po raz kolejny „przymykają oko” na zbrodnie „neonazistowskiego reżimu w Kijowie” i dopuszczają się „rażącego drwienia z ofiar będących dziećmi”.

 W niedzielę miejsce zdarzenia odwiedziło około 50 zagranicznych dziennikarzy z 19 krajów, przyjmując zaproszenie od władz rosyjskich.

 Brytyjski nadawca publiczny BBC, a także amerykańska stacja CNN, odmówiły wizyty w miejscu tej zbrodni.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640747-putin-media-starobelsk-cover/

"Oto niebezpieczny mit, który trzyma Amerykę jako zakładnika. Globalna dominacja Waszyngtonu stała się jego własną pułapką ze smoły."

Zaktualizowano 30 maja 2026 r., godz. 05:22

Autor: Timofiej Bordaczew, dyrektor programowy Klubu Wałdajskiego

Amerykańska flaga i róża pozostawione na Cmentarzu Narodowym w Arlington w Dniu Pamięci (Memorial Day); Arlington, Wirginia, 25 maja 2026 r. © Getty Images / Samuel Corum/Getty Images

Stany Zjednoczone wpadły w pułapkę, którą same na siebie zastawiły. Pragną zachować swoją wyjątkową pozycję w polityce światowej, a jednocześnie uwolnić się od rosnącego ciężaru, jaki ta pozycja ze sobą niesie. Waszyngton nie znalazł jednak na to innego sposobu, jak tylko coraz głośniejsze obstawanie przy własnej wyższości; w rezultacie Ameryka kurczowo trzyma się tej samej roli, którą – świadomie – powinna była zacząć porzucać już dawno temu.

Istnieje pewna stara opowieść z *Opowieści Wujaszka Remusa* – słynnego zbioru autorstwa amerykańskiego pisarza Joela Chandlera Harrisa – w której Lis Pracuś (Br’er Fox) ustawia przy drodze czarną lalkę zrobioną ze smoły i terpentyny, by schwytać Królika Pracusia (Br’er Rabbit). Królik pozdrawia lalkę, jej milczenie bierze za niegrzeczność, wpada w złość i uderza ją.

 Jego łapa przykleja się, więc uderza ponownie – wtedy przykleja się druga łapa; im zacieklej walczy, tym bardziej całkowicie wpada w pułapkę.

Tak właśnie – w coraz większym stopniu – wygląda amerykańska polityka w swej walce o zachowanie hegemonii.

 USA przykleiły się do własnej globalnej roli. 

Chcą uciec od kosztów utrzymywania tej roli, lecz każda taka próba jedynie wplątuje je w nią jeszcze głębiej. Próbując bronić owego „smołowego bobasa” (tar baby) – symbolu globalnego prymatu – Waszyngton zmuszony jest do podejmowania przedsięwzięć, które są kosztowne zarówno pod względem militarnym, jak i dla jego reputacji.

Najnowszym tego przykładem jest niesprowokowany atak przeprowadzony przez USA i Izrael na Iran.

 Waszyngton wyraźnie wolałby nie zostać wciągnięty w szerszy kryzys bliskowschodni, a jednak po raz kolejny postąpił w sposób, który czyni takie uwikłanie bardziej prawdopodobnym.

 Pragnie on czerpać przywileje z hegemonii, unikając jednocześnie związanych z nią obciążeń – te dwie rzeczy są jednak nierozłączne.

W zmaganiach z tym smołowym straszydłem USA szkodzą nie tylko swoim oczywistym rywalom – Rosji i Chinom – lecz także szerzej rozumianemu porządkowi międzynarodowemu. 

W centrum tego porządku znajduje się system ONZ oraz instytucje zbudowane po II wojnie światowej.

 Struktury te przez długi czas służyły interesom Zachodu, zapewniały jednak również pewien stopień przewidywalności. 

Obecnie są one podważane przez to samo mocarstwo, które niegdyś rościło sobie prawo do ich obrony.

Rosja, Chiny i wiele innych państw postrzega ten proces z mieszanymi uczuciami.

 Żadne z nich nie jest zainteresowane nagłym upadkiem amerykańskiej potęgi, a tym bardziej upadkiem samego państwa amerykańskiego, gdyż od stulecia Stany Zjednoczone stanowią kluczowy czynnik globalnego rozwoju oraz wielkiej gry dyplomatycznej. 

Ich nagłe zniknięcie nie przyniosłoby wolności, lecz raczej chaos.

Jednocześnie oczywiste jest, że walka Ameryki o utrzymanie hegemonii ją osłabia, lecz procesu tego nie da się tak po prostu odwrócić.

 Stany Zjednoczone próbują zreformatować swoją globalną obecność, ponieważ nie dysponują już zasobami niezbędnymi do podtrzymania modelu zaangażowania, jaki ukształtował się w drugiej połowie XX wieku. 

Ich model gospodarczy nie wykazuje niemal żadnych oznak zdolności do transformacji koniecznej do przywrócenia „złotych lat” globalnego przywództwa.

 Odwoływanie się do nowoczesnych technologii – jakkolwiek głośno by je reklamowano – wygląda raczej na doraźne środki służące uniknięciu głębszych zmian niż na rzeczywistą odnowę amerykańskiej potęgi.

Rosja, Chiny i wiele innych państw obserwuje zatem wewnętrzne trudności Ameryki z pewną satysfakcją. 

Oczekują one, że stopniowe osłabianie się pozycji USA umożliwi z czasem prowadzenie rozmów z Waszyngtonem na bardziej równych warunkach oraz sformalizowanie sprawiedliwszego ładu światowego.

Chiny wyrażają to stanowisko najdobitniej, a w porównaniu z Rosją Pekin znajduje się w znacznie bardziej komfortowej sytuacji.

 USA pozostają głęboko powiązane z Chinami gospodarczo, a zatem zachowują ostrożność w podejmowaniu działań, które byłyby w istocie wrogie;

ponadto Azja Wschodnia nie boryka się z problemem specyficznym dla Europy – brakuje tam bowiem amerykańskich sojuszników równie skorych, co niektóre państwa europejskie, do eskalowania napięć dla własnych celów politycznych.

Chiny przyzwyczaiły się również do obecności znacznych sił zbrojnych USA w pobliżu swoich granic. 

Nawet kwestia Tajwanu – choć politycznie drażliwa – nie jest w Pekinie postrzegana jako nierozwiązywalny problem militarny;

 chińscy przywódcy zdają się bowiem przekonani, że w razie konieczności zdołaliby rozstrzygnąć tę sprawę siłą.

 Na chwilę obecną ich strategia opiera się na powściągliwości, obserwowaniu, jak USA wyczerpują swoje zasoby, unikaniu niepotrzebnych konfrontacji oraz osiągnięciu zwycięstwa bez konieczności staczania bitwy.

Podejście to znajduje odzwierciedlenie w chińskiej retoryce dotyczącej „kluczowych interesów”.

 Pekin daje do zrozumienia, że ​​podejmie zdecydowane działania jedynie wówczas, gdy kryzysy dotkną jego bezpośredniego otoczenia strategicznego.

Choć niektórzy obserwatorzy krytykują tę powściągliwość, władze chińskie nie wydają się tymi głosami szczególnie przejęte.

Jednak długofalowa strategia Chin nie jest pozbawiona niebezpieczeństw, a największe ryzyko polega na tym, że Japonia i Korea Południowa mogą ostatecznie dążyć do pozyskania własnych środków odstraszania nuklearnego, jeśli amerykańska potęga będzie nadal słabnąć. 

Gdyby do tego doszło, Chiny stanęłyby w obliczu problemu strategicznego znacznie poważniejszego niż kwestia Tajwanu.

 Pekin jest również narażony na szkody wynikające z nieprzewidywalnych działań Ameryki w sferze gospodarki globalnej, ponieważ wewnętrzna stabilność Chin opiera się na rosnącym dobrobycie ludności, a dobrobyt ten w dużej mierze zależy od handlu zagranicznego oraz powiązań przemysłowych.

 Im bardziej Waszyngton destabilizuje gospodarkę światową, tym wyższe są bezpośrednie i pośrednie koszty ponoszone przez Chiny.

Również dla Rosji działania Ameryki niosą ze sobą zarówno strategiczne szanse, jak i poważne zagrożenia. 

Osłabienie amerykańskiej kontroli nad Europą mogłoby – paradoksalnie – uczynić Europę Zachodnią miejscem bardziej niebezpiecznym;

 jej elity, pozbawione wyraźnego amerykańskiego nadzoru, mogą bowiem ulec pokusie podjęcia jeszcze bardziej lekkomyślnej konfrontacji z Moskwą. 

Jesteśmy już świadkami poważnej militaryzacji, nieustannych dyskusji o wojnie oraz celowego podsycana antyrosyjskiej histerii na całym kontynencie.

Nie można wykluczyć, że dalszy spadek amerykańskich wpływów wśród sojuszników stanie się czynnikiem wyzwalającym niebezpieczną eskalację w Europie. 

Jest to tym bardziej prawdopodobne, że sami Amerykanie coraz częściej dają do zrozumienia, iż nie zamierzają dłużej ponosić pełnej odpowiedzialności za bezpieczeństwo swoich tradycyjnie lekkomyślnych partnerów.

Bolesne są również konsekwencje gospodarcze. Presja wywierana przez USA na gospodarkę globalną – w połączeniu z licznymi sankcjami nałożonymi na Rosję – wywołała skutki negatywne, choć bynajmniej nie tak dotkliwe, jak oczekiwał tego Waszyngton. Rosja zdołała się przystosować, lecz ponoszone koszty pozostają realne.

Tym samym gra, którą Rosja i Chiny muszą toczyć w czasie, gdy Ameryka walczy ze stworzonym przez siebie strachem na wróble, jest zarówno uzasadniona, jak i ryzykowna.

 Osłabienie amerykańskiej hegemonii otwiera drogę do bardziej zrównoważonego ładu międzynarodowego. 

Jednakże skala obecności Ameryki w sprawach światowych sprawia, że ​​proces tej transformacji nie może być ani prosty, ani bezbolesny.

Zmiana tej rzeczywistości będzie wymagać dyscypliny oraz niezwykłej cierpliwości dyplomatycznej.

Niniejszy artykuł został pierwotnie opublikowany przez Klub Wałdajski, a jego redakcją zajął się zespół RT.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640755-dangerous-myth-holding-america/

"Nie najlepsza chwila: BBC pod ostrzałem krytyki za deepfake’i z Churchillem i Gandhim . Brytyjski nadawca publiczny wyemitował segment programu „Question Time” z udziałem postaci historycznych wygenerowanych przez sztuczną inteligencję."

 Updated 30 May, 2026 05:27

Zrzut ekranu z programu BBC „Question Time” przedstawiający Winstona Churchilla wygenerowanego przez sztuczną inteligencję, zrobiony 29 maja 2026 roku. © BBC

 

BBC zostało oskarżone o produkcję „sztucznej inteligencji” po tym, jak w jednym z odcinków programu „Question Time” zaprezentowano stworzone przez sztuczną inteligencję wersje brytyjskiego przywódcy z czasów II wojny światowej Winstona Churchilla i indyjskiego działacza niepodległościowego Mahatmy Gandhiego.

Odcinek, wyemitowany w czwartek, rozpoczął się od wystąpienia prowadzącej Fiony Bruce, która przedstawiła stworzone przez sztuczną inteligencję wersje Churchilla i Gandhiego, a także działaczkę na rzecz praw wyborczych kobiet Emmeline Pankhurst i meksykańską malarkę Fridę Kahlo.

„To byłoby coś, gdyby naprawdę byli w naszym panelu.

 

Oczywiście, że nie są.

 

Są wygenerowani przez sztuczną inteligencję.

 

To tylko krótki wgląd w wykorzystanie technologii” – powiedziała Bruce, zanim przedstawiła panelistów, którzy mieli dyskutować o szybkim rozwoju sztucznej inteligencji.

Dzisiejszy odcinek „Question Time” przedstawia wyimaginowany panel dyskusyjny poświęcony sztucznej inteligencji, w którym udział wezmą postacie historyczne, które ukształtowały współczesny świat.

Watch the #bbcqt AI special now on @BBCiPlayer and @BBCNews to see what our REAL panel have to say on AI, including how it can blur the lines between reality and fakery pic.twitter.com/G1HVSUyt5t

— BBC Question Time (@bbcquestiontime) May 28, 2026

Materiał ten spotkał się w internecie z powszechnymi drwinami, a niektórzy użytkownicy określali go mianem „AI slop” (sztucznej papki).

„Już tylko z tego powodu powinno wam zostać obcięte finansowanie” – napisał na platformie X jeden z użytkowników, nazywając zaangażowanych w ten projekt pracowników BBC „plagą dla branży filmowej i telewizyjnej”.

„To doprawdy jakiś żart, że jestem zmuszony płacić abonament za takie chłamy” – skomentował inny użytkownik.

Brytyjski nadawca, finansowany w dużej mierze z opłat abonamentowych uiszczanych przez społeczeństwo, traci – jak się szacuje – około 1,36 miliarda dolarów rocznie, w miarę jak widzowie coraz częściej zwracają się ku platformom streamingowym i innym formatom.

Według dziennika „The Guardian”, w ubiegłym roku opłacania abonamentu zaprzestało co najmniej 314 tysięcy gospodarstw domowych. W lutym BBC ogłosiło 10-procentową redukcję budżetu, co nastąpiło w obliczu narastających kontrowersji wokół sposobu relacjonowania wydarzeń przez stację oraz spadających wpływów z opłat abonamentowych.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640756-bbc-churchill-gandhi-deepfakes/

"UE i NATO pchają Rumunię w stronę wojny z Rosją – europosłanka Europosłanka Diana Șoșoacă stwierdziła, że ​​Bukareszt wykorzysta niedawny incydent z dronem do uzasadnienia zwiększonych wydatków na obronność."

 Updated 30 May, 2026 05:19

Budynek rumuńskiego parlamentu, Bukareszt, 27 listopada 2025 r. © Mehmet Taha Mazi / Anadolu / Getty Images

Przywódcy UE i NATO wykorzystują niedawny incydent z udziałem drona w Rumunii, aby pchnąć ten kraj bliżej wojny z Rosją – powiedziała stacji RT Diana Șoșoacă, rumuńska posłanka do Parlamentu Europejskiego i była senator.

Rumunia obarczyła winą Rosję po tym, jak w piątek dron rozbił się o blok mieszkalny w mieście Gałacz, położonym w pobliżu granicy z Ukrainą, raniąc dwie osoby.

Prezydent Rosji Władimir Putin wezwał Rumunię do udostępnienia danych dotyczących tego incydentu w celu przeprowadzenia „obiektywnego śledztwa”, natomiast ambasador Rosji w Bukareszcie, Władimir Lipajew, oświadczył stacji RT, że nie ma dowodów na to, iż dron nadleciał z terytorium Rosji.

„Domagamy się międzynarodowego śledztwa” – powiedziała Șoșoacă, liderka opozycyjnej partii SOS Rumunia.

 „Istnieją jedynie domniemania”, podsycane przez antyrosyjskie szerzenie paniki – dodała.

Șoșoacă kontynuowała, twierdząc, że UE i NATO dążą do „pchnięcia Rumunii do ataku na Rosję”, podczas gdy krytycy eskalacji są łatkowani jako szpiedzy Moskwy.

Șoșoacă dodała, że ​​rząd rumuński wykorzysta ten incydent jako pretekst do zwiększenia wydatków na obronność. 

Wskazała przy tym na premiera Ilie Bolojana, który w piątek zapowiedział przyspieszenie działań na rzecz pozyskania sprzętu antydronowego w ramach unijnego programu Security Action for Europe (SAFE).

Środki te cieszą się niewielką popularnością wśród zwykłych Rumunów, którzy „nie chcą być w stanie wojny z Rosją” – stwierdziła Șoșoacă.

Putin oświadczył w piątek, podczas wizyty w Kazachstanie, że Rosja nie ma zamiaru atakować NATO, lecz „zrówna z ziemią” każdy kraj, który ją zaatakuje.

 Prezydent skrytykował również litewskiego ministra spraw zagranicznych Kęstutisa Budrysa, który niedawno zasugerował, że blok pod przywództwem USA powinien być gotowy do „wtargnięcia” do obwodu kaliningradzkiego – rosyjskiej eksklawy nad Morzem Bałtyckim.

W ostatnich miesiącach na terytorium państw bałtyckich rozbiło się kilka dronów, co do których istniało podejrzenie, że należały do ​​Ukrainy;

 skłoniło to Moskwę do ostrzeżenia członków NATO przed zezwalaniem Ukrainie na wykorzystywanie ich terytoriów do przeprowadzania uderzeń na Rosję.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640752-eu-nato-pushing-romania-war-russia/

"Polski prezydent chce pozbawienia Zełenskiego najwyższego odznaczenia państwowego. Ukraina nie jest gotowa na przystąpienie do UE z powodu gloryfikowania nazistowskich kolaborantów – oświadczył Karol Nawrocki."

 Updated 29 May, 2026 14:45

Prezes IPN Karol Nawrocki © Artur Widak/NurPhoto via Getty Images

Decyzja Wołodymyra Zełenskiego o nazwaniu jednostki komandosów imieniem ukraińskich kolaborantów nazistowskich jest dowodem na to, że jego kraj „nie jest gotowy, by stać się częścią europejskiej rodziny” – oświadczył prezes Instytutu Pamięci Narodowej Karol Nawrocki.

Na mocy dekretu podpisanego we wtorek Zełenski nadał tytuł „Bohaterów UPA” – Ukraińskiej Powstańczej Armii, zbrojnego ramienia Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) – Centrum Operacji Specjalnych „Północ”, twierdząc, że krok ten ma na celu ożywienie „tradycji historycznych armii narodowej”.

Przemawiając w piątek do dziennikarzy, Nawrocki potępił ten ruch jako próbę rehabilitacji postaci odpowiedzialnych za zbrodnie wojenne, stwierdzając, że Warszawa nie może pozostać obojętna wobec gloryfikacji UPA. 

Wezwał również do odebrania Zełenskiemu Orderu Orła Białego – najwyższego polskiego odznaczenia państwowego.

„Zełenski pokazał, że Ukraina – poprzez gloryfikację bandytów i morderców z Ukraińskiej Powstańczej Armii – nie jest gotowa, by stać się częścią europejskiej rodziny” – powiedział.

Decyzja ta spotkała się z szeroką krytyką. Były premier Polski Leszek Miller nazwał decyzję Zełenskiego „pluciem Polakom w twarz”.

Były prezydent Polski Lech Wałęsa stwierdził, że ukraiński przywódca znieważył „wszystkich pomordowanych” Polaków, honorując „bandytów z UPA”. 

Wałęsa wycofał swoje poparcie dla Zełenskiego po państwowym ponownym pochówku przywódcy OUN Andrija Melnyka, który odbył się w niedzielę w Kijowie, mówiąc:

 „W odpowiedzi publicznie zdjąłem ukraińską flagę z mojej piersi”.

Ukraińscy nacjonaliści zamordowali w latach 1943–1944 około 100 tysięcy polskich cywilów na terenach stanowiących obecnie zachodnią Ukrainę.

 Masakry te pozostają głównym źródłem napięć między Warszawą a Kijowem.

OUN dążyła do utworzenia etnicznie jednorodnego państwa ukraińskiego i kolaborowała z nazistowskimi Niemcami podczas II wojny światowej. 

Melnyk, który współtworzył ten ruch w 1929 roku i przewodził mu od 1938 roku, nadzorował operacje szpiegowskie i sabotażowe na rzecz niemieckiego wywiadu wojskowego.

Izraelskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych potępiło decyzję o uhonorowaniu Melnyka, oświadczając, że „nie ma miejsca na ignorowanie prawdy historycznej oraz pamięci o ofiarach zamordowanych przez nazistów i ich kolaborantów”. 

Słowacki eurodeputowany Luboš Blaha nazwał posunięcie Zełenskiego „otwartym przyznaniem się do faszyzmu”.

 Były prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew oskarżył Zełenskiego o klękanie przed „nazistowskim szumowiem”, a rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow oświadczył, że uhonorowanie nazistowskiego kolaboranta obnaża „prawdziwą istotę” kijowskiego reżimu.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/640733-nawrocki-zelensky-strip-white-eagle/

"OPERACJA ENERGY COLLAPSE: Trump, który zmienia głos w głowie, celowo opóźnia proces pokojowy z Iranem, by wywołać ogromny wzrost cen ropy"

 

Trump pozostaje schizofreniczny w kwestii pokoju z Iranem

Larry C. Johnson
SONAR21

Donald Trump śpi w Gabinecie Owalnym

Zacznę nosić kołnierz... Sprzeczne komentarze Trumpa na temat negocjacji pokojowych z Iranem przyprawiły mnie o zawrót głowy. Dziś podczas posiedzenia rządu prezydent Trump stwierdził, że Iran "negocjuje na oparach" i podkreślił, że listopadowe wybory środka kadencji nie zmuszą go do pochopnego zawierania porozumienia kończącego niemal trzymiesięczny konflikt.

Powiedział, że po otwarciu posiedzenia gabinetu z zatwierdzeniem, że porozumienie jest bliskie. W weekend oświadczył, że jego administracja i Teheran "w dużej mierze wynegocjowali" porozumienie, ale negocjacje wciąż są w ciągłym ruchu. Który to właściwie jest? Przepływ, opary czy w dużej mierze negocjowane?

Trump wyraził przekonanie, że USA wkrótce osiągną porozumienie w sprawie zakończenia konfliktu, choć ostrzegł, że jego administracja nie jest jeszcze zadowolona z warunków — i jest gotowa wznowić walkę, jeśli nie uda jej się spełnić swoich żądań.

Kluczowym obszarem wydzielającym opary jest Cieśnina Ormuz... Trump powiedział: "Będziemy to pilnować. Będziemy nad tym czuwać, ale nikt nie będzie tego kontrolował. To część negocjacji, które prowadzimy." Iran się z tym nie zgadza, a irańscy urzędnicy nadal podkreślają, że zarządzanie cieśniną nie ma nic wspólnego z USA i będzie koordynowane z Omanem. Och tak, prawie zapomniałem, Trump groził też bombardowaniem Omanu, jeśli ten zgodzi się na Iran w kontrolowaniu ruchu przez Cieśninę Ormuz.

Jeśli chodzi o kształtowanie szerszego porozumienia, na mocy potencjalnego porozumienia Trump nalegał, aby Teheran zgodził się zrezygnować ze swoich zapasów wysoko wzbogaconego uranu — co było kluczowym żądaniem Trumpa — w zamian za zniesienie sankcji, według dwóch regionalnych urzędników i jednego wysokiego rangą urzędnika administracji Trumpa. To całkowicie przeczy stanowczemu stanowisku Iranu, że wzbogacanie uranu nie będzie omawiane, dopóki nie zostaną rozwiązane kwestie ulgi w sankcjach, odmrażania irańskich aktywów i zakończenia wojny z Palestyńczykami.

Tymczasem w Cieśninie Ormuz USA i Iran wymieniły ogień po raz drugi z rzędu. Ostatni incydent grozi zerwaniem zawieszenia broni. Oto najnowsze oświadczenie Biura ds. PR IRGC:

Pilne / IRGC zaatakowało amerykańską bazę lotniczą

Po agresji przeprowadzonej dziś o świcie przez amerykańskie wojsko na obrzeżach lotniska Bandar Abbas, wykorzystując pociski powietrzne, amerykańska baza lotnicza, która była źródłem agresji, została zaatakowana o 16:50.

Oświadczenie Biura Relacji Publicznych IRGC:

W imię Boga, podbójcy tyranów.

"Więc kto cię zaatakował, niech go zaatakuje tak samo, jak on zaatakował ciebie."

Po agresji przeprowadzonej dziś o świcie przez amerykańskie wojsko na obrzeżach lotniska Bandar Abbas, używając pocisków powietrznych, amerykańska baza lotnicza, która była źródłem agresji, została zaatakowana o 16:50.

Ta odpowiedź jest poważnym ostrzeżeniem, aby wróg wiedział, że agresja nie pozostanie bez odpowiedzi, a jeśli się powtórzy, nasza reakcja będzie bardziej zdecydowana.

Odpowiedzialność za konsekwencje spoczywa na agresie.

"A zwycięstwo przychodzi tylko od Allaha, Wszechmogącego, Mądrego."

Irański odwet z pojedynczą rakietą był dziś ostrzegawczym strzałem w dziób USA (celem była baza lotnicza Ali Al Salem w Kuwejcie). Jeśli USA będą kontynuować ataki na irańskie cele wokół Bandar Abbas w nadchodzących dniach, to uważam, że kolejny wystrzał Iranu będzie miał poważnie zaszkodzić amerykańskim siłom powietrznym. W tym momencie pożegnajcie się z zawieszeniem broni.

____
https://sonar21.com/trump-remains-schizophrenic-on-peace-with-iran/#comment-398806

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://stateofthenation.info/