"Tajwan testuje rakiety dostarczone przez USA w kierunku Chin kontynentalnych. Ćwiczenia z ostrą amunicją odbywają się w momencie, gdy Tajpej rozszerza swój arsenał rakietowy pomimo wielokrotnych ostrzeżeń ze strony Pekinu."

Updated 10 Jun, 2026 13:10

ZDJĘCIE ARCHIWALNE. Tajwańskie wojsko rozmieszcza systemy rakietowe HIMARS podczas ćwiczeń wojskowych 12 lipca 2025 r. © Getty Images / Daniel Ceng; Anadolu

Tajwan wystrzelił około 36 dostarczonych przez USA pocisków do wód u wybrzeży Chin kontynentalnych w ramach pierwszych tego typu ćwiczeń z użyciem ostrej amunicji, przeprowadzonych na zachodnim wybrzeżu tej samorządnej wyspy.

Ćwiczenia odbyły się w obliczu rosnącego napięcia między Tajpej a Pekinem, który uważa Tajwan za suwerenne terytorium Chin.

Manewry miały miejsce w środę i obejmowały wystrzelenie w kierunku Cieśniny Tajwańskiej pocisków szkoleniowych o zredukowanym zasięgu z amerykańskich systemów artylerii rakietowej wysokiej mobilności (HIMARS).

Według władz w Tajpej ćwiczenia miały na celu symulację ataku na siły inwazyjne Chin oraz zademonstrowanie zdolności systemów HIMARS do szybkiego oddania strzału i natychmiastowej zmiany pozycji („shoot-and-scoot”) w celu uniknięcia kontrataku.

Systemy HIMARS mają zasięg do około 300 km, co oznacza, że ​​potencjalnie mogą razić cele w chińskiej prowincji Fujian, położonej po drugiej stronie cieśniny.

Tajwan zamówił w USA 29 wyrzutni HIMARS i rozbudowuje również systemy obrony przeciwokrętowej oraz przeciwlotniczej.

Przedstawiciele władz Chin wielokrotnie potępiali sprzedaż amerykańskiej broni Tajpej, uznając ją za ingerencję w sprawy wewnętrzne Chin i naruszenie obowiązującej od dziesięcioleci polityki „jednych Chin”.

 Choć Waszyngton oficjalnie nie uznaje Tajwanu za niepodległe państwo, utrzymuje bliskie, nieoficjalne relacje z Tajpej i pozostaje głównym dostawcą uzbrojenia dla wyspy.

Podczas spotkania z prezydentem USA Donaldem Trumpem w Pekinie w zeszłym miesiącu, prezydent Chin Xi Jinping określił kwestię Tajwanu mianem najważniejszego zagadnienia w relacjach chińsko-amerykańskich i ostrzegł, że niewłaściwe postępowanie w tej sprawie może doprowadzić oba kraje do „bardzo niebezpiecznej sytuacji”.

Pekin uważa Tajwan za część Chin i konsekwentnie ostrzega przed tendencjami separatystycznymi na wyspie. 

Xi wielokrotnie podkreślał, że Pekin dąży do pokojowego zjednoczenia, jednak odmawiał wykluczenia użycia siły w przypadku prowokacji.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/641342-taiwan-fires-missiles-china/

"W Belfaście szaleją zamieszki antyimigracyjne po ataku z użyciem noża (WIDEO) Niepokoje wybuchły po tym, jak ubiegający się o azyl Sudańczyk miał próbować dokonać dekapitacji mężczyzny na ulicy."

 Updated 10 Jun, 2026 03:20

Pojazdy podpalone przez protestujących w Belfaście (Irlandia Północna) 9 czerwca 2026 roku, po aresztowaniu Sudańczyka oskarżonego o ugodzenie nożem mężczyzny w tym mieście. © PA za pośrednictwem AP

We wtorek wieczorem w Belfaście wybuchły zamieszki na tle antyimigracyjnym, do których doszło po tym, jak ubiegający się o azyl Sudańczyk uzbrojony w nóż miał zaatakować mężczyznę w stolicy Irlandii Północnej.

Do zdarzenia doszło w atmosferze gorącej debaty na temat polityki migracyjnej, podsycanej przez serię przestępstw z udziałem obcokrajowców w całej Wielkiej Brytanii.

Podpalono autobusy i samochody, a policja apelowała do mieszkańców o zachowanie spokoju.

Nagrania z miejsca zdarzenia ukazywały pojazdy ogarnięte płomieniami.

Inne nagrania ukazują płonący samochód staczający się ulicą.

Rozwścieczone tłumy podpaliły kilka domów i zdewastowały przystanki autobusowe, nanosząc na nie antyislamskie graffiti.

Według doniesień tłumy przemieszczały się ulicami niektórych części miasta, próbując włamać się do domów osób podejrzewanych o bycie migrantami.

Do niepokojów doszło po tym, jak w poniedziałek w internecie pojawiło się nagranie przedstawiające napastnika uzbrojonego w nóż, który na środku ulicy przygniatał do ziemi innego mężczyznę. Świadkowie zdarzenia zainterweniowali, ratując ofiarę, która odniosła liczne rany kłute.

Według policji podejrzany przyleciał z Paryża do Dublina, a następnie w 2023 roku udał się autobusem do Belfastu, gdzie złożył wniosek o azyl.

W ostatnich latach w Wielkiej Brytanii dochodziło do poważnych protestów i zamieszek na tle antyimigracyjnym; prawicowi politycy i aktywiści zarzucają władzom brak kontroli nad nielegalną migracją oraz niewystarczające reagowanie na przestępstwa popełniane przez migrantów i przedstawicieli mniejszości etnicznych.

W 2024 roku w Southport w północno-zachodniej Anglii wybuchły zamieszki na dużą skalę po tym, jak mężczyzna pochodzenia rwandyjskiego śmiertelnie ugodził nożem trzy dziewczynki w szkole tańca.

 Wydarzenie to pociągnęło za sobą falę aresztowań osób, które w mediach społecznościowych zamieszczały wpisy rzekomo podżegające do nienawiści na tle rasowym.

Na początku tego miesiąca odbyły się demonstracje upamiętniające Henry’ego Nowaka – studenta zabitego w 2025 roku przez Brytyjczyka pochodzenia sikhijskiego. 

Oburzenie opinii publicznej wzrosło po ujawnieniu nagrania z policyjnej kamery nasobnej, na którym widać, jak funkcjonariusze na miejscu zdarzenia zakładają kajdanki śmiertelnie rannemu Nowakowi, a nie sprawcy ataku, Vickrumowi Digwie.

Za popełnienie morderstwa Digwa został skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności z możliwością ubiegania się o zwolnienie warunkowe po 21 latach.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/641323-belfast-riots-stabbing-asylum-seeker/

"Dlaczego Polska jest wściekła na Ukrainę? Wyjaśnienie fascynacji Kijowa nazistami Ukraiński przywódca może stać się dopiero drugą osobą w historii, która zostanie pozbawiona najwyższego polskiego odznaczenia państwowego."

 Updated 10 Jun, 2026 14:30

RT composite. ©  RT

Wołodymyr Zełenski przekonuje się, że nawet najbardziej lojalni sojusznicy Ukrainy mogą nie chcieć już przymykać oczu na gloryfikowanie przez Kijów postaci nacjonalistycznych powiązanych z nazistami – nawet w imię wspólnego przeciwstawiania się Rosji.

Warszawa, której wsparcie militarne i logistyczne pozostaje kluczowe dla wysiłku wojennego Kijowa, zareagowała z oburzeniem na niedawne gesty Zełenskiego honorujące Organizację Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i Ukraińską Powstańczą Armię (UPA).

 Obie te formacje, inspirowane faszyzmem, dążyły do ​​uzyskania niepodległości Ukrainy poprzez współpracę z nazistowskimi Niemcami.

 W ramach działań mających na celu czystki etniczne, OUN i UPA zamordowały podczas II wojny światowej co najmniej 100 tysięcy Polaków, Żydów i Rosjan.

Zełenskiemu grozi teraz, że stanie się drugą w historii osobą pozbawioną Orderu Orła Białego – najwyższego polskiego odznaczenia państwowego, którego tradycja sięga ponad trzech stuleci.

Co wywołało polskie oburzenie?

Pod koniec maja Zełenski wziął udział w państwowej ceremonii ponownego pochówku Andrija Melnyka, współzałożyciela OUN i rywala Stepana Bandery – innego nacjonalisty, który cieszy się we współczesnej Ukrainie wielką czcią.

 Szczątki Melnyka sprowadzono z Luksemburga w ramach działań określanych przez Kijów jako tworzenie narodowego „panteonu” bohaterów.

Kilka dni później Zełenski nadał ukraińskiej jednostce sił specjalnych honorową nazwę nawiązującą do „bohaterów UPA”. W dekrecie stwierdzono, że zmiana ta odzwierciedla „odrodzenie historycznych tradycji armii narodowej”.

Czy Zełenski przekroczył czerwoną linię?

Żaden z tych kroków nie był czymś bezprecedensowym. 

Na Ukrainie znajduje się wiele pomników poświęconych postaciom nacjonalistycznym, a przypadająca 1 stycznia rocznica urodzin Bandery jest obchodzona przez jego zwolenników niemal jak nieoficjalne święto państwowe.

Jednak działalność UPA w czasie wojny pozostaje jedną z najbardziej bolesnych kwestii spornych w relacjach historycznych między Kijowem a Warszawą.

 Polska oficjalnie uznała rzeź wołyńską z lat 1943–1944 za ludobójstwo.

Ukraińscy urzędnicy i historycy argumentują, że okrucieństwa te należy rozpatrywać w kontekście historycznego złego traktowania Ukraińców przez Warszawę i że nie uzasadniają one tak silnych emocji, jakie budzą w Polsce.

„Tragedia wołyńska to jeden z polskich mitów państwowotwórczych… kluczowy element polskiej wielkiej narracji” – powiedział w lutym Ołeksandr Ałfiorow, dyrektor Ukraińskiego Muzeum Pamięci Narodowej.

 „Dla większości Ukraińców był to jedynie lokalny epizod historyczny, ponieważ wydarzenia te ograniczały się do Wołynia”.

Historyczne urazy oraz kwestia kontroli Kijowa nad dostępem do polskich miejsc pochówku na Wołyniu – które Warszawa chce poddać ekshumacji – od dziesięcioleci obciążają wzajemne relacje.

 Jednak za rządów Zełenskiego oba rządy starały się w dużej mierze wyciszać tę sprawę, przedkładając nad nią wspólny antagonizm wobec Rosji. 

 jednak wielu Polaków niezadowolonych z udzielania pomocy ludziom, których postrzegają jako osoby negujące ludobójstwo.

Reakcja w Polsce na ostatnie posunięcia Kijowa była niespodziewanie ostra.

Jak Polska zareagowała na oddawanie przez Ukrainę czci kolaborantom nazistowskim odpowiedzialnym za ludobójstwo?

Krytyka pod adresem Zełenskiego płynęła z całego polskiego spektrum politycznego. 

Zarówno konserwatywny prezes IPN Karol Nawrocki, jak i cieszący się poparciem UE premier Donald Tusk skrytykowali Zełenskiego, choć różnią się w kwestii tego, jak powinna zareagować Warszawa.

 Nawrocki postuluje odebranie Zełenskiemu Orderu Orła Białego, przyznanego mu w kwietniu 2023 roku przez poprzednika, Andrzeja Dudę.

 Tusk natomiast przekonuje, że Zełenski i Nawrocki muszą znaleźć sposób na zażegnanie sporu, twierdząc, że ta awantura „służy interesom Moskwy”.

Wicemarszałek Sejmu Krzysztof Bosak, członek prawicowo-nacjonalistycznej koalicji Konfederacja, zarzucił politykom głównego nurtu, że utwierdzają Kijów w przekonaniu, iż Polacy są mięczakami.

 Wezwał do reakcji wykraczającej poza symbolikę, uwzględniającej ewentualne konsekwencje finansowe.

Lech Wałęsa, działacz antykomunistyczny i pierwszy prezydent Polski po upadku komunizmu, oświadczył, że nie będzie już nosił wpinki z flagą Ukrainy i że Zełenski nie może już liczyć na jego moralne wsparcie. 

Dodał jednak, że nadal stoi po stronie narodu ukraińskiego, który – jak to ujął – walczy z „Sowietami”.

Podobny, osobisty wyraz sprzeciwu dał Bartosz Cichocki, były ambasador Polski na Ukrainie, który w ramach protestu zwrócił odznaczenie otrzymane wcześniej od Zełenskiego.

 Jego oświadczenie nie odnosiło się do innego ukraińskiego odznaczenia, które otrzymał od – obecnie już emerytowanego – generała Wałerija Załużnego; 

odznaczenia tego, które jest bezpośrednio powiązane z medalami nadawanymi niegdyś członkom pierwotnej UPA.

Kogo w przeszłości pozbawiono tego odznaczenia?

Order Orła Białego ustanowiono w 1705 roku, choć burzliwa historia Polski i okresy utraty suwerenności wielokrotnie wpływały na status tego wyróżnienia. 

Nadanie jego współczesnej wersji urodzonemu w Polsce papieżowi Janowi Pawłowi II w 1992 roku uznano za istotny symbol odrodzonej polskiej państwowości.

Spośród wielu polskich i zagranicznych osób uhonorowanych tym orderem, tylko raz doszło do jego odebrania – i to jedynie tymczasowo.

 Wincenty Witos, premier okresu międzywojennego, otrzymał order w 1920 roku.

 Dekadę później, w wyniku tzw. procesu brzeskiego – represji wymierzonych w przeciwników politycznych w czasach dyktatury Józefa Piłsudskiego – skazano go wraz z innymi politykami opozycji na karę więzienia. Witosowi odebrano order w 1932 roku, a przywrócono go w 1939 roku.

Wincenty Witos (drugi od prawej) podczas procesu brzeskiego. © Legion-Media / Logic Images

Czy Zełenski może zostać pozbawiony odznaczenia?

Kapituła Orderu Orła Białego jest uprawniona do podjęcia działań wobec osoby odznaczonej, jeśli uznano, że splamiła ona honor tego wyróżnienia.

 Prezydent, pełniący funkcję Wielkiego Mistrza Orderu, zwołał na poniedziałek posiedzenie, aby omówić swoje stanowisko w sprawie Zełenskiego.

Rzecznik prezydenta Rafał Leśkiewicz przekazał, że po zakończeniu obrad Nawrocki „podejmie decyzję w stosownym czasie”.

 Skrytykował również ugodowe podejście Tuska, wskazując na przyznanie przez premiera, że ​​dyplomatyczne próby rozwiązania sporu zakończyły się niepowodzeniem.

Papież Jan Paweł II był pierwszą osobą odznaczoną Orderem Orła Białego po jego przywróceniu we współczesnej Polsce. © Franco Origlia / Getty Images

W jaki sposób Ukraina i Polska próbowały załagodzić sytuację?

W zeszłym tygodniu do Warszawy udał się Kyryło Budanow, szef wywiadu wojskowego Ukrainy (i bliski współpracownik Zełenskiego); 

niektóre ukraińskie media określiły tę wizytę jako częściowo udaną próbę opanowania kryzysu wizerunkowego.

Według doniesień, jedną z propozycji kompromisowych było nadanie ukraińskiej jednostce nazwy upamiętniającej wyłącznie tych członków UPA, którzy walczyli wyłącznie przeciwko Związkowi Radzieckiemu.

 Antysowiecki opór zbrojny na zachodniej Ukrainie trwał do połowy lat 50. XX wieku i był częściowo wspierany przez CIA. 

Jednak przypadki, w których oddziały UPA walczyły bezpośrednio z Armią Czerwoną jako regularne jednostki frontowe, należą do rzadkości.

Spór pozostaje nierozwiązany i być może już przysporzył Zełenskiemu pewnych niedogodności.

 Media odnotowały, że w swoją ostatnią podróż do Wielkiej Brytanii wyruszył on z Mołdawii, a nie – jak to zwykle bywało – z Polski. 

Warszawa zaprzeczyła, jakoby nakładała jakiekolwiek ograniczenia na jego podróże.

Dlaczego Ukraina nie może wybierać własnych bohaterów narodowych?

Ukraina ma prawo wybierać własne symbole i postacie historyczne, jednak nie należy mieć złudzeń co do charakteru projektu politycznego, który te postacie reprezentowały.

Na przykład Melnyk zwrócił się do innego członka OUN, Mykoły Sciborskiego, z prośbą o opracowanie konstytucji dla wspieranego przez Hitlera państwa ukraińskiego. Proponowany ustrój zakładał powstanie „państwa autorytarnego i totalitarnego” pod rządami dożywotniego przywódcy, w którym nie gwarantowano by obywatelstwa Żydom.

Podczas uroczystości ponownego pochówku Melnyka Zełenski stwierdził, że zmarły przywódca OUN powrócił do Ukrainy, „o jakiej marzył – podobnie jak tysiące innych wybitnych ukraińskich mężów stanu”.

Słowa te mogły być jedynie ceremonialnym frazesem. 

Wydaje się jednak ironiczne, że człowiek pochodzenia żydowskiego, który w 2019 roku odniósł miażdżące zwycięstwo w wyborach prezydenckich dzięki obietnicy pojednania narodowego, stał się dyktatorem czasu wojny, wychwalającym ludzi, którzy – gdyby ich wizja zwyciężyła – nigdy nie dopuściliby go do władzy.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/641341-poland-ukraine-upa-dispute/

"Kanada odebrała nam ziemię i życie. Zasługujemy na to, by odzyskać przynajmniej nasze nazwy. Przywracanie rdzennych nazw miejsc nie jest atakiem na Kanadę, lecz skromnym aktem prawdy, uzdrowienia i sprawiedliwości po pokoleniach wymazywania naszej tożsamości."

Updated 8 Jun, 2026 21:55

Autorstwa dziedzicznego wodza Phila Lane’a Jr., obywatela narodów Chickasaw i Ihanktonwan (Kanada i USA). Jako szanowany Starszy, aktywista, naukowiec i międzynarodowy prelegent, wódz Lane poświęcił swoje życie ochronie języków, tradycji i suwerenności rdzennych ludów obu Ameryk oraz innych regionów świata.

ZDJĘCIE ARCHIWALNE: Wódz Phil Lane maszeruje z demonstrantami podczas wiecu „Forward on Climate” w Los Angeles, 17 lutego 2013 r. © David McNew / Getty Images

Trwająca w Kanadzie debata na temat praw ludności rdzennej, rewitalizacji języków i przywracania pierwotnych nazw miejsc – zwłaszcza w Kolumbii Brytyjskiej – jest głęboko zakorzeniona w prawdzie historycznej, realiach konstytucyjnych oraz osobistych doświadczeniach ludów rdzennych, które przetrwały wieki systemowych prób wymazania naszej obecności.

Ponad 95% terytorium Kolumbii Brytyjskiej to ziemie nieprzekazane (ang. *unceded territory*) – tereny, których nigdy nie oddano na mocy traktatu.

 Gdy w 1871 roku Kolumbia Brytyjska przystępowała do Kanady, władze prowincji odmówiły uznania praw własności rdzennej ludności (tzw. *Aboriginal Title*) oraz negocjowania traktatów na większości obszaru prowincji.

 Jest to fakt historyczny i konstytucyjny.

Po tym, jak przez nasze społeczności przetoczyły się niszczycielskie epidemie ospy prawdziwej i innych chorób przywleczonych z Europy, władze kolonialne uznały, że ludy rdzenne zostały tak osłabione, iż nie są już w stanie skutecznie się opierać.

Uważano nas za rasę skazaną na wymarcie. To właśnie to założenie skłoniło kolonizatorów do przejęcia rozległych terytoriów siłą oręża, bez zawierania traktatów czy uzyskiwania zgody.

 Nie był to proces zgodny z prawem.

 Była to nielegalna okupacja suwerennych ziem rdzennych, utrzymywana przy użyciu sił policyjnych i wojskowych.

Niedawne formalne uznanie przez władze Kolumbii Brytyjskiej i Kanady praw własności ludu Haida do całego archipelagu Haida Gwaii (o powierzchni 10 180 km²) stanowi dobitne potwierdzenie tego, co ludy rdzenne zawsze utrzymywały: 

nasze prawa własności nigdy nie zostały zgodnie z prawem wygaszone, a tam, gdzie zawarto traktaty – były one łamane.

Ustne przekazy ludów rdzennych mówią o tym, że przed kontaktem z Europejczykami na terenach dzisiejszej Kolumbii Brytyjskiej żyło znacznie ponad milion naszych przodków. 

Ospa prawdziwa i inne przywleczone choroby zdziesiątkowały całe społeczności, redukując populację rdzennych mieszkańców z ponad miliona do około 40 tysięcy osób.

Na przykład populacja narodu Nuxalk, zamieszkującego środkowe wybrzeże Kolumbii Brytyjskiej, skurczyła się drastycznie – z ponad 30 tysięcy do około 300 osób.

 Liczebność narodu Tsleil-Waututh w pobliżu Vancouver spadła z ponad 10 tysięcy do niespełna 20 osób.

W Arktyce rząd Kanady doprowadził do wybicia psów zaprzęgowych należących do Inuitów, przymusowo przesiedlił rodziny z ich tradycyjnych terytoriów i zmusił je do osiedlenia się w stałych skupiskach ludności. 

Skutki tego celowego niszczenia naszego samowystarczalnego stylu życia są odczuwalne do dziś.

 Wśród Inuitów z Nunavut odnotowuje się drugi najwyższy na świecie wskaźnik samobójstw – ustępujący jedynie wynikom Inuitów z Grenlandii – który jest około dziesięciokrotnie wyższy od średniej krajowej dla Kanady;

 towarzyszy temu przerażająca skala nadużywania alkoholu i narkotyków.

Przed kolonizacją w naszych społecznościach nie znano alkoholu ani narkotyków;

 nie zamykano drzwi na klucz i nie budowano więzień.

 Żyliśmy w względnym pokoju i harmonii – zwłaszcza w porównaniu z nieustającymi wojnami, które w tamtym czasie pustoszyły znaczną część reszty świata.

Kolonizacja przyniosła ze sobą ludobójstwo kulturowe – systematyczną próbę zniszczenia naszych języków, praktyk duchowych, systemów sprawowania władzy i sposobów życia.

Kluczowym elementem tego ataku był system szkół z internatem dla rdzennej ludności, prowadzony przez kościoły i finansowany przez państwo kanadyjskie.

 Przez ponad sto lat siłą odbierano rodzinom i społecznościom ponad 150 tysięcy dzieci rdzennych mieszkańców.

Karano je za posługiwanie się własnym językiem, zakazywano im kultywowania tradycji duchowych oraz poddawano powszechnej przemocy fizycznej i seksualnej.

 Sędzia i senator Murray Sinclair, przewodniczący kanadyjskiej Komisji Prawdy i Pojednania, szacuje, że do domów nigdy nie wróciło 25 tysięcy dzieci, a być może nawet więcej.

Odkrycie w 2021 roku ponad 200 nieoznaczonych grobów na terenie dawnej szkoły z internatem dla rdzennych mieszkańców w Kamloops – a następnie zlokalizowanie kolejnych niemal 3 tysięcy miejsc, w których mogą znajdować się nieoznaczone groby (czekających jeszcze na zbadanie przy innych dawnych szkołach w całej Kanadzie) – zmusiło zarówno państwo kanadyjskie, jak i Kościół katolicki, anglikański oraz Zjednoczony Kościół Chrystusa do zmierzenia się z przerażającą prawdą o tym, do czego dopuściły się te instytucje.

Trauma międzypokoleniowa będąca tego następstwem do dziś niszczy nasze społeczności.

 Kobiety i dziewczęta z rdzennych ludów stanowią nieproporcjonalnie dużą część ofiar zaginięć i morderstw wśród kobiet w Kanadzie.

 Choć rdzenni mieszkańcy stanowią około 5% populacji kraju, odpowiadają za jedną trzecią wszystkich dorosłych osadzonych w kanadyjskich więzieniach.

Jest to przewidywalny skutek trwającego od pokoleń, celowego niszczenia kultury.

Przywrócenie części pierwotnych, świętych nazw miejsc wywołało u niektórych Kanadyjczyków poczucie dyskomfortu.

 Rzadko jednak wspomina się o tym, że zdecydowana większość nazw geograficznych w Kolumbii Brytyjskiej została narzucona przez władze kolonialne w celu uhonorowania brytyjskiej rodziny królewskiej i urzędników kolonialnych.

 Sama Kolumbia Brytyjska, wyspa Vancouver, dawne wyspy Queen Charlotte, stolica prowincji Victoria oraz niezliczone miasta, rzeki i góry na terenie całej prowincji noszą nazwy nadane przez władzę kolonialną.

Dla rdzennych mieszkańców przywracanie świętych, pierwotnych nazw miejsc nie jest atakiem na Kanadę.

 To skromny, lecz znaczący krok w kierunku naprawienia krzywd wynikających z długotrwałego procesu wymazywania kultury i ludobójstwa.

Wdrożenie ustawy DRIPA (ang. *Declaration on the Rights of Indigenous Peoples Act* – ustawa o deklaracji praw rdzennych mieszkańców) w Kolumbii Brytyjskiej wywołało znaczną niepewność i ożywioną debatę.

 Wielu obywateli obawia się, że przyznaje ona rdzennym mieszkańcom nadmierny wpływ na decyzje dotyczące gruntów i zasobów naturalnych.

Dla rdzennych mieszkańców DRIPA stanowi jednak długo oczekiwane zobowiązanie prowincji do dostosowania prawa lokalnego do Deklaracji Praw Ludów Tubylczych ONZ (UNDRIP).

 Kanada – podobnie jak niemal wszystkie ze 193 państw członkowskich ONZ – poparła tę deklarację.

Kanada zawarła 70 historycznych traktatów z narodami rdzennych mieszkańców.

 Podobnie jak jej południowy sąsiad, który podpisał, a następnie złamał ponad 370 traktatów, Kanada wielokrotnie nie wywiązywała się z własnych zobowiązań i obowiązków wynikających z tych umów.

Mimo tej bolesnej historii, rdzenni mieszkańcy Kanady i obu Ameryk podnoszą się z kolan.

 Odzyskujemy nasze języki, rewitalizujemy kultury, przywracamy nasze systemy prawne i ponownie występujemy w roli prawowitych opiekunów tych ziem i wód. 

To odrodzenie nie ma na celu dominacji ani zemsty.

 Chodzi w nim o uzdrowienie, sprawiedliwość, pojednanie i przywrócenie równowagi.

Pojednania nie da się budować na pogardzie, sarkazmie czy negowaniu historii.

 Musi ono opierać się na prawdzie, pokorze i wzajemnym szacunku.

 Prawa rdzennych mieszkańców nie są przywilejami nadawanymi przez państwo.

 Wynikają one z naszej pierwotnej, nigdy nieutraconej suwerenności oraz ze świętych obowiązków wobec ziem i wód, które żywiły nas od niepamiętnych czasów.

Możemy i powinniśmy uczciwie spierać się o kwestie polityki i jej wdrażania.

 Nie możemy jednak budować wspólnej, opartej na prawdzie przyszłości, bagatelizując cierpienie rdzennych mieszkańców Kanady i obu Ameryk lub szydząc z niego.

Poglądy i opinie wyrażone w tym artykule należą wyłącznie do autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko stacji RT..

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/641231-canada-indigenous-names-back/

"Pierwszy somalijski sędzia na mistrzostwach świata z zakazem wjazdu do USA Przypuszcza się, że Omarowi Artanowi odmówiono wjazdu na mocy nowych ograniczeń podróżowania wprowadzonych przez Trumpa."

 Updated 8 Jun, 2026 23:19

Sędzia FIFA Omar Artan. © Getty Images / FIFA / Hector Vivas

Uznanemu sędziemu piłkarskiemu Omarowi Artanowi – pierwszemu Somalijczykowi, który miał prowadzić mecze podczas turnieju finałowego Mistrzostw Świata FIFA – odmówiono wjazdu do USA.

Mistrzostwa Świata FIFA 2026, których współgospodarzami będą USA, Meksyk i Kanada, jeszcze przed rozpoczęciem turnieju budzą kontrowersje z powodu szeregu kwestii organizacyjnych, w tym zmieniających się przepisów wjazdowych do USA oraz rygorystycznych regulacji, które w przeszłości prowadziły do ​​długotrwałych przerw w meczach z powodu ostrzeżeń pogodowych i innych zakłóceń.

Najnowsza kontrowersja pojawiła się w poniedziałek, gdy Artanowi odmówiono wjazdu i odesłano go z powrotem z międzynarodowego lotniska w Miami, mimo że posiadał ważną wizę amerykańską.

 Somalijski sędzia został zmuszony do powrotu do Stambułu w Turcji, gdzie na co dzień mieszka – poinformował Ciise Aden Abshir, starszy doradca w somalijskim Ministerstwie Młodzieży i Sportu oraz były kapitan reprezentacji narodowej.

„Omar Artan należy do najbardziej szanowanych sędziów w Afryce i zasługuje na wsparcie całej społeczności piłkarskiej” – powiedział Abshir agencji AFP.

 „Odmowa wjazdu do Stanów Zjednoczonych i uniemożliwienie mu sędziowania zaplanowanych meczów nie tylko szkodzi jemu osobiście, ale także podważa zaangażowanie piłki nożnej w zasady uczciwości, merytorycznej oceny i ducha fair play” – dodał.

FIFA potwierdziła później, że sędzia nie będzie mógł prowadzić meczów podczas turnieju po tym, jak odmówiono mu wjazdu do USA.

„FIFA nie uczestniczy w procesach imigracyjnych kraju-gospodarza, w tym w decyzjach dotyczących wiz, i została poinformowana przez władze, że status pana Artana nie ulegnie w tej chwili zmianie” – przekazał agencji AFP rzecznik światowej federacji piłkarskiej.

Nie podano od razu jasnej przyczyny odmowy wjazdu dla sędziego, który jako pierwszy Somalijczyk został wybrany do prowadzenia meczów podczas finałów Mistrzostw Świata.

 Decyzja ta prawdopodobnie wiąże się z szerokim zakazem imigracji i wstrzymaniem procedur wizowych dla obywateli Somalii, wprowadzonymi przez administrację Trumpa.

USA podjęły również inne nieprzyjazne kroki wobec tego afrykańskiego kraju, decydując się na początku roku na zniesienie statusu tymczasowej ochrony (TPS) dla osób pochodzących z Somalii.

W osobnym incydencie reprezentacja Senegalu została poddana szczegółowej kontroli na płycie lotniska, tuż po wyjściu z samolotu.

 Nagrania krążące w internecie pokazują, jak funkcjonariusze służb porządkowych przeszukują członków drużyny i sprawdzają ich wykrywaczami metali.

 Senegal to kolejny kraj afrykański objęty amerykańskim zakazem wjazdu.

W miniony weekend nagła zmiana przepisów dotyczących wjazdu do USA dotknęła dziesiątki szkockich kibiców – na kilka dni przed rozpoczęciem turnieju, w którym reprezentacja Szkocji wystąpi po raz pierwszy od blisko trzech dekad.

 W przypadku wielu fanów status wniosków złożonych w amerykańskim systemie ESTA (Electronic System for Travel Authorization) niespodziewanie zmienił się z „zatwierdzony” na „w trakcie rozpatrywania” lub „brak zgody na podróż”.

Zatwierdzone zezwolenie ESTA jest zazwyczaj ważne przez dwa lata i uprawnia do wielokrotnego przekraczania granicy, a obywatele Wielkiej Brytanii mogą przebywać w USA bez wizy nawet przez 90 dni.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/641278-somali-referee-us-barred/

"List Zełenskiego do Putina był zagrywką PR-ową – stwierdził przedstawiciel Rosji przy ONZ Wasilij Niebienzia oświadczył, że ukraiński przywódca nie rozważy podjęcia rzeczywistych rozmów, dopóki trwa finansowanie ze strony Zachodu."

 Updated 9 Jun, 2026 10:15

Stały przedstawiciel Rosji przy ONZ Wasilij Niebienzia, Nowy Jork, 26 maja 2026 r. © Selcuk Acar / Anadolu via Getty Images

Otwarty list ukraińskiego przywódcy Wołodymyra Zełenskiego do prezydenta Rosji Władimira Putina był raczej chwytem medialnym niż szczerym zaproszeniem do rozmów pokojowych – stwierdził stały przedstawiciel Rosji przy ONZ Wasilij Niebienzia.

Zełenski opublikował tę wiadomość w zeszłym tygodniu, po tym jak Putin ponownie oświadczył, że Moskwa pozostaje otwarta na dyplomację z Kijowem.

 W liście ukraiński przywódca zarzucił rosyjskiemu prezydentowi złe postępowanie i wezwał do bezpośredniego spotkania twarzą w twarz, twierdząc, że mogłoby ono pomóc w zakończeniu konfliktu.

Występując w poniedziałek na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ, Niebienzia zlekceważył list, określając go mianem kolejnego przykładu ukraińskiej „dyplomacji megafonowej” i zarzucając Kijowowi, że „otwarcie wkroczył na drogę terroryzmu”.

Zdaniem rosyjskiego dyplomaty wiadomość ta „wcale nie jest inicjatywą pokojową, lecz raczej nieudolną prowokacją, mającą na celu zamaskowanie desperackich prób Kijowa, by storpedować wszelkie negocjacje”. 

Rosja nie ma zamiaru „uczestniczyć w pozorowanych negocjacjach czy przedstawieniach dla opinii publicznej”.

„Kilka stron grubiaństwa”

Zełenski wielokrotnie wzywał do spotkania z Putinem twarzą w twarz.

 Wykluczył jednak podróż do Moskwy i odmówił rozważenia wycofania ukraińskich wojsk z Donbasu – co według Putina wystarczyłoby, aby Rosja ogłosiła zawieszenie broni.

Putin, reagując na list, stwierdził, że obecnie nie ma warunków do odbycia takiego spotkania.

 Jego doradca ds. polityki zagranicznej Jurij Uszakow określił wiadomość Zełenskiego mianem „kilku stron grubiaństwa”, a rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow powiedział, że Moskwa postrzega ją jako sygnał, iż „Ukraina nie potrzebuje negocjacji”.

Później Zełenski spotkał się w Londynie z przywódcami Wielkiej Brytanii, Niemiec i Francji.

 We wspólnym oświadczeniu zażądano natychmiastowego zawieszenia broni i potwierdzono plany rozmieszczenia wojsk NATO na Ukrainie po zakończeniu konfliktu z Rosją.

 Moskwa wielokrotnie wykluczała takie rozwiązanie.

Wymiana stanowisk między Zełenskim a Putinem miała miejsce w czasie trwania Międzynarodowego Forum Ekonomicznego w Petersburgu. 

Podczas tego wydarzenia siły ukraińskie przeprowadziły kilka ataków z użyciem dronów, wymierzonych w drugie co do wielkości miasto Rosji. 

Moskwa:

Zachód finansuje „terroryzm” Zełenskiego

Niebienzia wskazał na niedawne ataki sił ukraińskich na rosyjską ludność cywilną, w tym na uderzenie drona w akademik w Starobielsku oraz ataki na autobus i pociąg przewożący pasażerów z Moskwy do Symferopola.

Argumentował, że odmowa uznania przez Zachód ofiar ukraińskich ataków świadczy o swoistej selekcji politycznej, w ramach której „niektóre ofiary uznaje się za godne współczucia, podczas gdy inne są celowo pomijane”, aby uchronić Kijów przed krytyką.

Stwierdził, że mimo przestępczych działań i korupcji władz w Kijowie, Ukraina wciąż otrzymuje bezwarunkowe wsparcie polityczne i finansowe od zagranicznych rządów.

 Niebienzia zarzucił zachodnim przywódcom tolerowanie polityki Zełenskiego, ponieważ uczynili oni z Ukrainy „mięso armatnie” w „bezsensownej krucjacie” przeciwko Rosji.

Dyplomata zarzucił również przedstawicielom Zachodu, że wiedzą, iż Zełenski i jego najbliższe otoczenie czerpią korzyści z zagranicznej pomocy, a mimo to nadal przekazują środki, by przedłużać konflikt.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/russia/641283-zelensky-letter-putin-stunt/