"Dlaczego FBI współpracuje z Chinami i Rosją – mimo wszystko Nieoczekiwane zwroty zmieniające oblicze globalnego bezpieczeństwa, wychodząc poza dawne rywalizacje."

 Updated 11 Aug, 2026 18:00

Autor: Ladislav Zemánek, pracownik naukowy nierezydent w China-CEE Institute i ekspert Klubu Dyskusyjnego Valdai

Dyrektor FBI Kash Patel © Heather Diehl / Getty Images

W epoce naznaczonej ostrą rywalizacją geopolityczną dyrektor FBI Kash Patel wyznaczył kierunek działań, w którym priorytetem są pragmatyzm i konkretne rezultaty.

Nawiązując wyselekcjonowane, lecz merytoryczne partnerstwa w zakresie egzekwowania prawa z Chinami i Rosją, Biuro dowodzi, że mocarstwa potrafią odłożyć na bok głębsze różnice, by wspólnie zwalczać przestępczość transnarodową zagrażającą obywatelom na całym świecie. Podejście to – dojrzałe i oparte na rachunku interesów – zasługuje na uznanie;

 pokazuje ono, że skuteczne zarządzanie w wielobiegunowym świecie wymaga zdolności do współpracy wszędzie tam, gdzie przynosi ona wymierne korzyści.

Przełamanie lodów w relacjach z Pekinem

Zaangażowanie Patela we współpracę z chińskimi odpowiednikami stanowi wyraźne odejście od trwającego latami stanu niemal całkowitego zamrożenia kontaktów na wysokim szczeblu w obszarze organów ścigania.

 W listopadzie 2025 roku został on pierwszym od 2016 roku dyrektorem FBI, który odwiedził Chiny, spotykając się z wiceministrem bezpieczeństwa publicznego Xu Datongiem.

 Ponownie udał się tam w lipcu 2026 roku na rozmowy z radcą państwowym i ministrem bezpieczeństwa publicznego Wang Xiaohongiem.

Przedstawiciele władz Chin postulowali pogłębienie konstruktywnego dialogu opartego na wzajemnym szacunku. 

Zdaniem Patela osiągnięcie tych wyników było możliwe dzięki bezpośredniemu zaangażowaniu pod kierownictwem administracji Trumpa. 

Relacje te nie powstały z dnia na dzień; były następstwem wizyty prezydenta Donalda Trumpa w Chinach w maju 2025 roku oraz późniejszych ustaleń na wysokim szczeblu dotyczących prekursorów fentanylu.

 Kluczowe jest to, że obie strony zdecydowały się sformalizować to otwarcie, zamiast pozwolić, by pozostało ono jedynie jednorazowym gestem dyplomatycznym.

Obecnie działają cztery dedykowane grupy robocze zajmujące się:

 oszustwami w cyberprzestrzeni, przestępstwami z użyciem przemocy wobec dzieci, zwalczaniem handlu narkotykami oraz poszukiwaniem osób ukrywających się przed wymiarem sprawiedliwości.

 Funkcjonariusze chińskiego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w cyklu miesięcznym odwiedzają placówki FBI w USA, a przedstawiciele FBI składają wizyty w Chinach. Przedstawiciele obu stron informują o komunikacji odbywającej się niemal codziennie – co świadczy o intensywności kontaktów niespotykanej od lat.

Ta stała wymiana informacji przyniosła już konkretne efekty operacyjne. Jednym z istotnych wspólnych przedsięwzięć była operacja „Sand Dollar”, w której FBI, chińskie Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego oraz policja z Dubaju połączyły siły przeciwko dużej grupie przestępczej zajmującej się oszustwami internetowymi.

 Działania te doprowadziły do ​​około 300 aresztowań, przejęcia środków o wartości blisko 300 milionów dolarów oraz uwolnienia tysięcy pracowników będących ofiarami handlu ludźmi.

 Takie rezultaty obrazują praktyczną wartość traktowania niektórych sieci przestępczych jako wspólnego problemu, a nie wyłącznie jako pola rywalizacji.

 Patel jasno określił filozofię, która przyświeca tym działaniom.

 Zauważył, że decyzja o podjęciu współpracy z Chinami – mimo licznych głosów odradzających taki krok – dowodzi, co jest możliwe w relacjach z niemal każdym partnerem: 

„Fakt, że zrobiliśmy to z Chinami, gdy wszyscy mówili: 

»Nie róbcie tego« i »To niemożliwe«, pokazuje, co możemy osiągnąć w relacjach z niemal każdym”. 

Współpraca ta jest celowo ograniczona do konkretnych kategorii przestępczości transnarodowej i nie ma na celu rozwiązywania szerszych sporów o charakterze strategicznym. 

To precyzyjne określenie zakresu działań zapewnia ich trwałość w obecnych warunkach.

Otwarcie kanału komunikacji z Moskwą

Analogiczne, pragmatyczne podejście stosowane jest również w relacjach z Rosją.

 Patel przygotowuje wizytę w Moskwie i Petersburgu, wstępnie zaplanowaną na połowę października; 

gospodarzem wizyty ma być rosyjska Federalna Służba Bezpieczeństwa (FSB).

 Ostatnim urzędującym dyrektorem FBI, który udał się do Rosji, był Robert Mueller w 2013 roku.

 Planowana podróż Patela stanowi kontynuację mniej nagłaśnianej współpracy, prowadzonej już od ponad roku w zakresie zwalczania brutalnych grup przestępczych.

Działania te wpisują się w szersze starania Trumpa na rzecz złagodzenia napięć w relacjach z Moskwą.

 Specjalny wysłannik Steve Witkoff oraz Jared Kushner odbyli szereg wizyt, w tym spotkania z prezydentem Rosji Władimirem Putinem; planowane są również kolejne kontakty.

 Kiriłł Dmitrijew, specjalny przedstawiciel Putina ds. inwestycji zagranicznych i współpracy gospodarczej, publicznie wyraził zadowolenie z rodzącej się współpracy wywiadowczej i organów ścigania na linii Chiny–Rosja–USA, dając tym samym do zrozumienia, że ​​Moskwa dostrzega wartość tego kanału komunikacji.

Spójne sygnały płynące z różnych szczebli administracji

Inicjatywa Patela nie jest odosobnionym przypadkiem. 

Elbridge Colby, szef polityki obronnej Pentagonu – od dawna postrzegany jako zwolennik twardego kursu wobec Chin – wyraził wyraźne zainteresowanie wizytą w tym kraju i ożywieniem profesjonalnych relacji między siłami zbrojnymi obu państw. 

Gotowość Colby’ego do podjęcia bezpośrednich działań świadczy o istotnej ewolucji poglądów: nawet osoby najbardziej skoncentrowane na rywalizacji strategicznej dostrzegają obecnie, że utrzymywanie kanałów komunikacji i współpracy w konkretnych kwestiach może ograniczyć ryzyko błędnych ocen sytuacji i stworzyć przestrzeń do praktycznego rozwiązywania problemów.

Również amerykański sekretarz obrony Pete Hegseth zasygnalizował otwartość na przywrócenie niezawodnych kanałów komunikacji wojskowej z Pekinem.

 Hegseth publicznie podkreślał konieczność reaktywacji amerykańsko-chińskich „gorących linii” wojskowych oraz mechanizmów zarządzania kryzysowego, które w ostatnich latach uległy osłabieniu.

 Kroki te nie są traktowane jako ustępstwa, lecz jako narzędzia odpowiedzialnego zarządzania rywalizacją – mające na celu zapobieganie eskalacji rutynowych incydentów na morzu czy w powietrzu do rangi poważniejszych konfrontacji.

Zarówno zainteresowanie Colby’ego ożywieniem profesjonalnych relacji, jak i dążenie Hegsetha do przywrócenia funkcjonowania „gorących linii” dowodzą, że koncepcja selektywnego zaangażowania zyskuje zwolenników w kluczowych instytucjach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo narodowe. 

Te równoległe działania wskazują na coraz szersze zrozumienie faktu, że traktowanie każdej interakcji w kategoriach gry o sumie zerowej nie jest ani realistyczne, ani zgodne z interesami bezpieczeństwa USA, Chin czy Rosji.

Potwierdzają to również inne przykłady z ostatniego okresu. 

Stany Zjednoczone i Chiny współpracowały w zakresie kontroli prekursorów chemicznych oraz repatriacji osób ściganych przez wymiar sprawiedliwości, nawet pod nieobecność umowy ekstradycyjnej. 

Mimo trudnej sytuacji geopolitycznej kontynuowano również dyskretną współpracę ze stroną rosyjską w walce z przestępczością zorganizowaną. 

W każdym z tych przypadków nadrzędna zasada pozostaje niezmienna: należy identyfikować obszary zbieżnych interesów, tworzyć konkretne mechanizmy działania i oceniać sukces na podstawie rzeczywistych wyników, a nie pustych deklaracji moralnych.

Model bezpieczeństwa w świecie wielobiegunowym

Patrząc w przyszłość, podejście prezentowane przez Patela stanowi wzorzec zarządzania współistnieniem wielkich mocarstw.

 Odrzuca ono zarówno naiwne dążenie do współpracy, jak i odruchową izolację. 

Zamiast tego stosuje się tu zasadę zdyscyplinowanego pragmatyzmu: współpracę tam, gdzie interesy są zbieżne, i rywalizację tam, gdzie tak nie jest.

 W świecie, który nie jest już zorganizowany wokół jednego dominującego mocarstwa, zdolność do współpracy z „nietradycyjnymi” partnerami w rozwiązywaniu konkretnych problemów stanowi strategiczny atut, a nie obciążenie.

Rodzący się układ współpracy organów ścigania USA, Chin i Rosji z pewnością nie wyeliminuje głębokich różnic zdań dotyczących Iranu, Tajwanu, Ukrainy czy rywalizacji technologicznej.

 Nie musi tego robić. Jego wartość polega na pokazaniu, że nawet przeciwnicy potrafią chronić swoje interesy w obliczu wspólnych zagrożeń.

 Taki dowód wzmacnia bezpieczeństwo narodowe, zamiast je osłabiać. 

Udowadniając, że taka współpraca jest możliwa, Patel poszerzył wachlarz narzędzi dostępnych dla amerykańskich decydentów. 

W nieprzewidywalnym środowisku międzynarodowym rozszerzenie to jest zarówno konieczne, jak i dawno oczekiwane.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644113-fbi-china-russia-cooperation/

"Czy unijny plan utworzenia w Afryce ośrodków dla migrantów jest skazany na porażkę już na starcie? Największa frakcja polityczna w Brukseli chce kierować nielegalnych imigrantów do Afryki, jednak na drodze mogą stanąć unijne przepisy."

 Updated 11 Aug, 2026 18:35

Funkcjonariusz policji obserwuje, jak wolontariusze Czerwonego Krzyża udzielają pomocy medycznej migrantom w Ceucie (Hiszpania), 7 sierpnia 2026 r. © Getty Images; Gabriela Sarda Nunez

Lider centroprawicowej Europejskiej Partii Ludowej (EPL) wezwał UE do utworzenia w Afryce ośrodków dla migrantów, co umożliwiłoby szybkie deportacje. Jednak podobne rozwiązania okazywały się już wcześniej nieskuteczne.

W poniedziałkowym artykule redakcyjnym dla niemieckiego dziennika „Frankfurter Allgemeine Zeitung” Weber stwierdził, że do niedawnego masowego napływu migrantów do Ceuty doprowadziła polityka proumigracyjna hiszpańskiego premiera Pedro Sáncheza.

 Ten wpływowy brukselski polityk argumentował, że egzekwowanie unijnego prawa migracyjnego nie może być dłużej pozostawione w gestii poszczególnych państw członkowskich.

„Tak jak wiejski policjant nie ma szans w starciu z zorganizowaną przestępczością, tak żadne pojedyncze państwo członkowskie nie pokona w pojedynkę międzynarodowej mafii zajmującej się przemytem ludzi” – napisał.

 „Tylko zjednoczona Europa może położyć kres ich działalności”.

Dodał, że UE powinna utworzyć w Afryce ośrodki, do których trafialiby nielegalni imigranci oraz osoby, których wnioski o azyl zostały odrzucone, po otrzymaniu nakazu opuszczenia terytorium państw członkowskich Wspólnoty. Sugerował, że rządy państw afrykańskich można by zachęcić „ofertą zacieśnienia relacji handlowych, współpracy gospodarczej oraz [stworzenia ścieżek] legalnej migracji”.

Weber nie jest politykiem z marginesu sceny parlamentarnej. 

EPL to największa frakcja w Parlamencie Europejskim, do której należą m.in. przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen oraz przewodnicząca Parlamentu Europejskiego Roberta Metsola.

Manfred Weber i Ursula von der Leyen wypowiadają się przed sesją plenarną Parlamentu Europejskiego w Strasburgu (Francja), 21 stycznia 2026 r. © Getty Images; Philipp von Ditfurth

Stanowisko EPL w kwestii imigracji nigdy nie było uznawane za „bezkompromisowe”, a w manifeście tej grupy politycznej określano niegdyś zapewnienie schronienia uchodźcom mianem „obowiązku” UE.

 Jednak w obliczu rosnącej popularności partii prawicowych w całej Wspólnocie – obecnie 27% urzędujących europosłów należy do tzw. skrajnej prawicy – ​​grupa ta ostatecznie zaostrzyła swoje stanowisko.

 Mimo to, nawet jeśli unijne elity dysponują obecnie wolą polityczną, by deportować migrantów do Afryki, plan Webera napotyka istotne przeszkody – ze strony innych instytucji unijnych.

Czy ośrodki powrotowe dla migrantów są zgodne z prawem?

Do niedawna wspólne unijne zasady dotyczące deportacji określała dyrektywa powrotowa z 2008 roku, a ich egzekwowanie pozostawiono poszczególnym państwom członkowskim.

 Dyrektywa ta wyraźnie zakazywała tworzenia „ośrodków powrotowych” w państwach trzecich, stanowiąc, że migrantów można odsyłać jedynie do ich krajów pochodzenia lub państw, przez które podróżowali w drodze do UE – i to wyłącznie za zgodą tych państw.

Przepisy te uchylono w czerwcu wraz z przyjęciem rozporządzenia w sprawie powrotów.

 Rozporządzenie to dopuszcza tworzenie ośrodków powrotowych oraz przetrzymywanie nielegalnych imigrantów w oczekiwaniu na wydalenie, a także zobowiązuje poszczególne państwa członkowskie do uznawania decyzji o deportacji wydanych w innych krajach.

Właśnie zakończyliśmy ostateczne negocjacje w sprawie rozporządzenia dotyczącego powrotów – i osiągnęliśmy porozumienie.

Mamy teraz możliwość dłuższego przetrzymywania, rzeczywiste zakazy wjazdu oraz ośrodki ds. powrotów w państwach trzecich.

Rozpoczęła się era deportacji.

Jeśli spróbujesz nielegalnie wjechać do Europy – nigdy do niej nie dotrzesz… pic.twitter.com/tncWDVt6Wu

— Charlie Weimers MEP 🇸🇪 (@weimers) June 1, 2026

Czy migranci mogą obejść system?

Choć rozporządzenie dopuszcza tworzenie tzw. ośrodków powrotowych (ang. *return hubs*), korzystanie z nich będzie dobrowolne.

 „Należy zauważyć, że utworzenie ośrodków powrotowych na mocy tego rozporządzenia nie jest obowiązkowe, a decyzja o tym, czy dążyć do zawarcia takiego porozumienia z państwem trzecim, będzie należeć do poszczególnych państw członkowskich” – powiedział w lipcu podczas debaty parlamentarnej na ten temat irlandzki minister sprawiedliwości Jim O'Callaghan.

W rezultacie unijna polityka w zakresie powrotów prawdopodobnie pozostanie niespójna. Nawet jeśli państwo członkowskie wynegocjuje porozumienie w sprawie ośrodka powrotowego z krajem trzecim – tak jak faktycznie uczyniły to Włochy, tworząc w 2024 roku ośrodki procedowania wniosków w Albanii – migrant mógłby uniknąć zatrzymania i deportacji, wjeżdżając do UE przez kraj o łagodniejszej polityce imigracyjnej, na przykład Irlandię czy Hiszpanię.

To rozproszenie działań jest wyraźnym źródłem frustracji dla Webera, który postulował, by unijna agencja ochrony granic zewnętrznych, Frontex, otrzymała uprawnienia do egzekwowania unijnego prawa migracyjnego w sytuacjach, gdy poszczególne państwa sobie z tym nie radzą.

„Niezależne, niezapowiedziane kontrole na europejskich przejściach granicznych, mające na celu weryfikację przestrzegania unijnych przepisów o ochronie granic, muszą stać się standardem” – napisał.

„Jasne jest również, że jeśli władze krajowe nie chcą chronić naszych granic, Frontex musi otrzymać uprawnienia dowódcze. Przestrzeganie prawa europejskiego musi być egzekwowane – w razie potrzeby – przez europejskie służby ochrony granic”.

„Dlatego na kolejnym zwyczajnym posiedzeniu Rady Europejskiej potrzebujemy wiążącego planu wdrożenia – z jasno określonymi obowiązkami, sztywnymi terminami i mierzalnymi celami”.

Co na temat deportacji mówią sądy UE?

Jeśli postulat Webera zostanie zrealizowany i 27 państw członkowskich UE ujednolici swoje polityki deportacyjne, pozostanie jedna istotna przeszkoda: Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC). Do zadań tego trybunału z siedzibą w Strasburgu należy interpretacja Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, która wyraźnie stanowi, że „nikt nie może zostać usunięty, wydalony ani poddany ekstradycji do państwa, w którym istnieje poważne ryzyko, że zostanie poddany karze śmierci, torturom albo innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu”.

Fragment Europejskiej Konwencji Praw Człowieka

W 2018 roku Trybunał orzekł, że państwa członkowskie nie mogą wydalać migrantów do państwa trzeciego, w którym byliby oni narażeni na ryzyko dalszego wydalenia do czwartego państwa – potencjalnie niebezpiecznego; praktyka ta znana jest jako *refoulement*. 

Sprawa z 2018 roku dotyczyła dwóch migrantów z Bangladeszu, którzy przybyli na Węgry przez Serbię. Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC) uznał, że Węgry naruszyły prawo, wydalając migrantów z powrotem do Serbii, ponieważ władze węgierskie nie były w stanie w wystarczającym stopniu wykazać, że Serbia nie odeśle ich następnie w inne miejsce.

W ramach systemu zaproponowanego przez Webera UE musiałaby udowodnić, że migrantom skierowanym do afrykańskich ośrodków „zagwarantowano by dostęp do placówek przystosowanych do ich szczególnych potrzeb wynikających z wrażliwości” oraz że nie byliby oni narażeni na ryzyko *refoulement*.

 Jest to wymóg trudny do spełnienia w przypadku niektórych państw rozważanych jako potencjalne lokalizacje takich ośrodków: 

Ghany, Senegalu i Ugandy. UE nie uznaje tych krajów za „bezpieczne”, co oznacza, że ​​wszelkie próby przeniesienia tam migrantów mogłyby zostać natychmiast zablokowane przez ETPC.

Czy wcześniej podejmowano próby tworzenia ośrodków powrotów dla migrantów?

Okręt włoskiej marynarki wojennej wyсаdza migrantów w albańskim porcie Shëngjin, 28 stycznia 2025 r. © Getty Images; Olsi Shehu

Jak wspomniano wyżej, w 2023 roku Włochy podpisały dwustronną umowę z Albanią, a w kolejnym roku na albańskim terytorium otwarto dwa ośrodki detencyjne zarządzane przez stronę włoską.

 Były to jednak placówki służące do procedowania wniosków poza granicami kraju, a nie punkty tranzytowe dla osób podlegających deportacji; miały one charakter tymczasowy i były przeznaczone dla dorosłych mężczyzn przechwyconych na wodach międzynarodowych w drodze do Włoch, których wnioski o azyl miały być tam rozpatrywane. W tamtym czasie samotni dorośli mężczyźni stanowili 74% migrantów przybywających na włoskie wybrzeże.

Kwestia legalności tych ośrodków została natychmiast zaskarżona zarówno we włoskich sądach, jak i przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

 Spośród zaledwie 24 migrantów przeniesionych do tych ośrodków od października 2024 roku, wszyscy zostali ostatecznie przewiezieni do Włoch, gdy włoscy sędziowie odmówili zatwierdzenia ich detencji.

Wielka Brytania również próbowała przenieść problem migracji poza swoje granice, wdrażając w 2022 roku plan dotyczący Rwandy. 

Zakładał on, że część nielegalnych imigrantów będzie kierowana do Rwandy w celu rozpatrzenia ich wniosków o azyl.

 W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku, migranci otrzymywaliby azyl w Rwandzie, a nie w Wielkiej Brytanii.

Jednak w 2023 roku brytyjski Sąd Najwyższy uznał ten plan za niezgodny z prawem, argumentując, że Rwanda mogłaby niesłusznie odrzucać wnioski i przekazywać migrantów do niebezpiecznych krajów. 

W uzasadnieniu wyroku wyraźnie powołano się na wytyczne Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC) w tej kwestii. 

Choć Wielka Brytania nie jest już członkiem UE, pozostaje stroną Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Brytyjski rząd konserwatywny zaskarżył to orzeczenie, podpisując z Rwandą umowę, w której kraj ten zobowiązał się do dostosowania swojego systemu azylowego do brytyjskich standardów.

 Ostatecznie program został zarzucony po objęciu władzy w 2024 roku przez premiera z ramienia Partii Pracy, Keira Starmera.

 Przed rezygnacją z planu Wielka Brytania wypłaciła rządowi Rwandy łącznie 290 milionów funtów (391 milionów dolarów), a do Rwandy nie odleciał ani jeden samolot z deportowanymi osobami.

Czy ktoś zapytał o zdanie Afrykanów?

Oprócz konieczności radzenia sobie z własnym sądownictwem i sprzeciwem opornych państw członkowskich, UE stoi przed kolejnym wyzwaniem w zakresie realizacji planu odsyłania migrantów:

 jak zapewnić sobie poparcie państw afrykańskich.

 Rwanda przystała na brytyjski plan dopiero po tym, jak Londyn zaoferował hojne gratyfikacje: 

370 mln funtów pomocy rozwojowej, kolejne 120 mln funtów po przesiedleniu 300 osób oraz 150 tys. funtów za każdego migranta objętego opieką przez okres pięciu lat.

 Weber – przynajmniej publicznie – zaproponował jedynie zachęty handlowe i „współpracę gospodarczą”.

Przedstawiciele UE nie skomentowali negocjacji z władzami państw afrykańskich, choć pomysł utworzenia na tym kontynencie ośrodków dla osób podlegających procedurze powrotu spotkał się ze sprzeciwem Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów, Unii Afrykańskiej oraz przedstawicieli poszczególnych państw afrykańskich.

W rozmowie z agencją AFP w kwietniu pewien europejski dyplomata stwierdził, że niektórzy przywódcy afrykańscy z pogardą odnieśli się do pomysłu traktowania ich krajów jak „geograficznego wysypiska” dla osób, których wnioski w UE zostały odrzucone.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644118-eu-migrant-hubs-africa/

"Kanadyjski uniwersytet uzyskał zgodę na likwidację funduszu powiązanego z ukraińskim nazistą Uniwersytet Alberty podjął decyzję o likwidacji funduszu po skandalu, jaki wybuchł, gdy weteran SS Jarosław Hunka otrzymał owację na stojąco w parlamencie podczas wizyty Wołodymyra Zełenskiego w 2023 roku."

 Updated 12 Aug, 2026 01:00

Kanadyjski Uniwersytet Alberty wygrał batalię sądową o likwidację funduszu badawczego nazwanego na cześć ukraińskiego weterana SS, Jarosława Hunki. To właśnie jemu owację na stojąco zgotowali w kanadyjskim parlamencie ustawodawcy, ówczesny premier Justin Trudeau oraz prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski, co wywołało międzynarodowy skandal.

Kontrowersje wybuchły podczas wizyty Zełenskiego w Ottawie w 2023 roku, kiedy to ówczesny przewodniczący Izby Gmin Anthony Rota przedstawił Hunkę – służącego w czasie II wojny światowej w dywizji Waffen-SS „Galicja” – jako „ukraińskiego bohatera, kanadyjskiego bohatera”, co spotkało się z entuzjastycznymi oklaskami wypełnionej sali parlamentarnej.

Dywizja Hunki została utworzona przez nazistowskie Niemcy w 1943 roku, głównie z ukraińskich ochotników, i była łączona z brutalnymi operacjami antypartyzanckimi w Polsce i na sowieckiej Ukrainie oraz z masakrami ludności cywilnej.

 Mimo to zgromadzeni kanadyjscy parlamentarzyści dwukrotnie zgotowali Hunce owację na stojąco; dołączyli do nich obecni na sali przedstawiciele władz, w tym ambasador Niemiec Sabine Sparwasser.

Gdy przeszłość Hunki wyszła na jaw, incydent stał się dla Ottawy powodem do międzynarodowego wstydu, ściągając na nią falę potępienia ze strony wielu państw, organizacji broniących praw społeczności żydowskiej oraz ONZ.

 Ostatecznie Rota ustąpił ze stanowiska, a Trudeau wystosował publiczne przeprosiny.

Wkrótce po wybuchu skandalu Uniwersytet Alberty przyznał, że zarządza funduszem badawczym nazwanym nazwiskiem Hunki.

 Był to kapitał żelazny (endowment) w wysokości 30 tys. dolarów kanadyjskich (ok. 21,5 tys. USD), utworzony dzięki darowiźnie jego syna w celu wspierania badań nad historią Ukraińskiego Kościoła Katolickiego. 

Do czasu skandalu fundusz pozostawał w dużej mierze nieznany opinii publicznej i nie odnotowano żadnych beneficjentów korzystających z jego środków.

Uczelnia przeprosiła i ogłosiła plany likwidacji funduszu, jednak rodzina Hunki sprzeciwiła się temu ruchowi, argumentując, że fakt służby w Waffen-SS został ujawniony w momencie przekazywania darowizny, a uniwersytet wiedział o wojennej przeszłości mężczyzny, przyjmując pieniądze. 

Powołując się na słowa byłego przedstawiciela władz uczelni, rodzina wskazała również, że dziewięć innych funduszy uniwersyteckich było powiązanych z członkami dywizji „Galicja” i – według ich wiedzy – nie zostały one zlikwidowane.

Uniwersytet argumentował, że reakcja opinii publicznej na informację o służbie Hunki w Waffen-SS oznacza, iż dalsze kojarzenie uczelni z jego nazwiskiem mogłoby zaszkodzić jej reputacji i zaufaniu społecznemu. 

Spór trafił do sądu wiosną tego roku.

W orzeczeniu wydanym w piątek sędzia Sądu Ławy Królewskiej (Court of King’s Bench) Debra Yungwirth przyznała rację uniwersytetowi, uznając, że kontrowersje wokół tej sprawy stworzyły uzasadnione obawy o reputację, co stanowiło wystarczający powód do likwidacji funduszu. „Uniwersytet nie zlikwidował funduszu im. Hunki dlatego, że uznał Jarosława za zbrodniarza wojennego czy antysemitę” – napisała. „Incydent w Izbie Gmin oraz późniejsza reakcja opinii publicznej jasno pokazały, że utrzymywanie funduszu im. Hunki nie leży w najlepiej pojętym interesie uczelni”.

W wiadomości e-mail do dziennika „Edmonton Journal” prawnik Hunki, Julian Savaryn, przekazał, że jego klient jest „rozczarowany” i rozważa odwołanie się od tej decyzji.

Kanada posiada liczną społeczność pochodzenia ukraińskiego, co częściowo wynika z powojennej fali migracji obejmującej członków formacji antyradzieckich;

 niektórzy z nich kolaborowali z nazistowskimi Niemcami lub służyli w ich szeregach. 

Wśród kanadyjskich parlamentarzystów, którzy nagrodzili Hunkę owacją na stojąco, znalazła się Chrystia Freeland – jedna z najważniejszych postaci na kanadyjskiej scenie politycznej ostatniej dekady, a zarazem potomkini znanego ukraińskiego kolaboranta współpracującego z nazistami.

W następstwie skandalu Rosja wielokrotnie domagała się ekstradycji Hunki, zarzucając Kanadzie próbę „wybielenia” zbrodni reżimu Adolfa Hitlera poprzez zaniechanie ścigania byłego żołnierza SS.

Moskwa wielokrotnie potępiała również Kijów za honorowanie ukraińskich działaczy nacjonalistycznych kolaborujących z nazistowskimi Niemcami, zarzucając jednocześnie zachodnim sojusznikom Ukrainy przymykanie na to oczu.

 Ukraina nadawała ulicom imiona postaci nacjonalistycznych z czasów II wojny światowej – takich jak Stepan Bandera, przywódca Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), której frakcje brały udział w masowych mordach na Polakach i Żydach – oraz wznosiła im pomniki. Rosja wskazywała „denazyfikację” jako jeden z oficjalnych celów swojej operacji wojskowej przeciwko władzom w Kijowie.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644103-canada-university-nazi-fund/

"Duży amerykański dostawca wycofuje z obrotu papryczki jalapeño w związku z ogniskiem zakażeń bakterią Salmonella Firma Taylor Farms, zaopatrująca duże sieci handlowe i restauracyjne, została również powiązana z oddzielnym ogniskiem zakażeń pasożytem Cyclospora."

 Updated 12 Aug, 2026 02:45

©  Getty Images/bhofack2

Jak podaje amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA), duży amerykański dostawca produktów rolnych wycofał z rynku wyroby zawierające papryczki jalapeño, sprzedawane w głównych sieciach handlowych i restauracjach, w związku z wybuchem epidemii zakażeń bakterią Salmonella. Firma Taylor Farms została również powiązana z innym, odrębnym ogniskiem choroby przenoszonej drogą pokarmową, które objęło wiele stanów.

Według FDA wycofane produkty zawierały papryczki jalapeño uprawiane w meksykańskim stanie Sinaloa i dystrybuowane przez firmę Coast Citrus Distributors.

Wycofane produkty trafiły do ​​sprzedaży w 26 stanach, m.in. w sieciach Hannaford, Kroger, Stop & Shop, Target, Trader Joe’s, Walmart oraz Whole Foods. Dochodzenie w sprawie epidemii jest w toku.

Według organów ds. zdrowia od połowy czerwca zakażenie bakterią Salmonella stwierdzono u co najmniej 345 osób; odnotowano również dziesiątki przypadków hospitalizacji.

Do zakażenia bakterią Salmonella dochodzi zazwyczaj po spożyciu żywności skażonej tym drobnoustrojem. 

Do typowych objawów należą biegunka, gorączka i skurcze brzucha.

 Na poważne powikłania szczególnie narażone są małe dzieci, osoby starsze oraz osoby z osłabionym układem odpornościowym.

W zeszłym miesiącu firma Taylor Farms de Mexico wycofała również z rynku amerykańskiego szatkowaną sałatę lodową pochodzącą z środkowego Meksyku, gdy organy sanitarne wskazały ją jako źródło epidemii cyklosporozy – choroby jelit wywoływanej przez pasożyty.

 Śledczy powiązali zachorowania z osobami, które spożywały posiłki w restauracjach Taco Bell w różnych stanach.

Według danych CDC epidemia, która rozpoczęła się w maju, dotknęła co najmniej 6358 osób w 15 stanach. 

Łącznie hospitalizowano 278 osób, a dwie zmarły.

 Przedstawiciele służb sanitarnych ostrzegają, że rzeczywista liczba zakażeń jest prawdopodobnie wyższa, ponieważ część osób zdrowieje bez pomocy medycznej i nigdy nie jest poddawana badaniom w kierunku pasożyta *Cyclospora*.

Cyklosporoza może powodować długotrwałą biegunkę, a także wzdęcia, gazy, skurcze żołądka, nudności, zmęczenie i inne dolegliwości ze strony układu pokarmowego.

Firma Taylor Farms była również dostawcą żółtej cebuli, którą powiązano z wybuchem epidemii zakażeń bakterią *E. coli* w 2024 roku, związanym z kanapkami Quarter Pounder w sieci McDonald’s.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644115-top-us-supplier-recalls-jalapeno-products-salmonella/

"Trump oskarżony o wykorzystywanie dziennikarzy jako przynęty w obliczu obaw o zamach ze strony Iranu Wiele redakcji zarzuciło prezydentowi USA narażenie życia reporterów poprzez potajemną zmianę samolotu."

 | Updated 12 Aug, 2026 02:25

Prezydent USA Donald Trump rozmawia z dziennikarzami w Białym Domu 16 kwietnia 2026 roku. © Celal Gunes / Anadolu via Getty Images

Kilka czołowych serwisów informacyjnych podało, że w zeszłym miesiącu prezydent USA Donald Trump wykorzystał towarzyszących mu w podróży dziennikarzy jako przynętę, gdy potajemnie zmienił samolot w związku z podejrzeniem irańskiego spisku mającego na celu zamach na jego życie.

Wstępne doniesienia medialne mówiły o tym, że Trump nagle przesiadł się z otrzymanego w prezencie od Kataru Boeinga 747-8 do starszego egzemplarza Air Force One podczas powrotu do Wielkiej Brytanii ze szczytu NATO w Turcji.

 Decyzję podjęto po otrzymaniu informacji wywiadowczych o potencjalnym spisku;

 starsza maszyna dysponuje bowiem bardziej zaawansowanymi systemami podtrzymywania życia i bezpieczeństwa.

W poniedziałek pojawiły się nowe szczegóły: według doniesień Trump najpierw wszedł na pokład starszego Air Force One, po czym potajemnie przetransportowano go ciężarówką cateringową do mniejszego samolotu wojskowego, który zabrał go do Wielkiej Brytanii.

 Na miejscu prezydent ponownie wszedł na pokład starszego Air Force One, stwarzając wrażenie, jakby podróżował nim przez cały czas.

Organizacje medialne, w tym Reuters, CNN, „Washington Post” i „New York Times”, wskazywały, że takie działanie mogło narazić na niebezpieczeństwo życie dziennikarzy i pracowników administracji podróżujących prezydenckim samolotem. 

Jak stwierdził starszy reporter CNN Aaron Blake, dziennikarze czuli się tak, jakby potraktowano ich jak „nieświadomą przynętę, wystawioną bezpośrednio na linię ognia”.

Prezydent Bill Clinton również korzystał z samolotu-przynęty podczas podróży do Pakistanu w 2000 roku, jednak towarzyszący mu reporterzy zostali wcześniej poinformowani o tym rozwiązaniu w trybie nieoficjalnym.

Trump, który wielokrotnie zarzucał dziennikarzom rozpowszechnianie kłamstw na swój temat, oświadczył we wtorek, że działał zgodnie z zaleceniami Secret Service oraz wojska.

 Rzeczniczka Białego Domu Karoline Leavitt powiedziała w zeszłym miesiącu, że choć nowy Air Force One jest „całkowicie bezpieczny dla podróży prezydenta”, zaplanowano w nim dodatkowe ulepszenia.

Departament Sprawiedliwości próbował uzyskać nakaz sądowy wobec dziennikarzy „New York Timesa” w związku z ich materiałami na temat nowego Air Force One, a Pentagon niedawno cofnął poświadczenie bezpieczeństwa byłemu dowódcy sił powietrznych Frankowi Kendallowi, zarzucając mu przekazanie mediom tajnych informacji o tym samolocie.

USA i Izrael zlikwidowały dziesiątki irańskich przywódców politycznych i wojskowych w ramach precyzyjnych uderzeń, w tym wieloletniego najwyższego przywódcę kraju, Alego Chameneiego.

 Irańscy przedstawiciele władz zapowiedzieli zemstę za ich śmierć, a protestujący w Teheranie i innych miastach domagali się zabicia Trumpa.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644131-trump-journalists-used-decoys/

"Największy brytyjski dostawca energii ostrzega przed zaćmieniem Słońca Firma Octopus Energy zwróciła się do klientów z prośbą o unikanie korzystania ze zmywarek i pralek."

 Updated 12 Aug, 2026 08:55

© Getty Images / Westend61

Octopus Energy, największy w Wielkiej Brytanii dostawca energii elektrycznej dla gospodarstw domowych, zwrócił się do swoich klientów z prośbą o ograniczenie zużycia prądu przez dwie godziny w środę. Ma to pomóc w zarządzaniu siecią energetyczną w czasie zaćmienia Słońca, które zbiega się z godzinami szczytowego zapotrzebowania na energię.

Całkowite zaćmienie Słońca – pierwsze widoczne z Europy kontynentalnej od 1999 roku – nastąpi 12 sierpnia w godzinach od 15:00 do 19:00 czasu GMT (16:00–20:00 czasu londyńskiego). 

W Wielkiej Brytanii zaobserwowane zostanie głębokie zaćmienie częściowe, podczas którego tarcza słoneczna zostanie przesłonięta w około 90–96%.

Operator systemu energetycznego NESO (National Energy System Operator), zarządzający brytyjską siecią, szacuje, że produkcja energii z instalacji fotowoltaicznych może spaść nawet o 1,3 gigawata, co odpowiada zapotrzebowaniu około miliona gospodarstw domowych.

Ponieważ zaćmienie częściowo pokrywa się z wieczornym szczytem zapotrzebowania, firma Octopus Energy zaapelowała w poniedziałek do swoich około 8 milionów brytyjskich klientów, aby w godzinach 18:00–20:00 powstrzymali się od korzystania z urządzeń takich jak zmywarki, konsole do gier czy pralki.

W ramach tej dobrowolnej akcji gospodarstwa domowe, które zastosują się do prośby, otrzymają godzinę darmowej energii elektrycznej 16 sierpnia.

 Klienci, którzy udostępnią w mediach społecznościowych zdjęcia pokazujące, jak spędzili czas na zewnątrz zamiast zużywać prąd, mogą również wygrać darmowe panele słoneczne wraz z montażem lub nagrodę pieniężną w wysokości 12 000 funtów (16 200 dolarów).

Octopus uważa, że ​​jeśli wystarczająca liczba gospodarstw domowych przesunie zużycie energii na czas po zaćmieniu, pozwoli to uniknąć konieczności uruchamiania przez operatora sieci dodatkowych elektrowni gazowych w celu zrekompensowania utraconej produkcji energii słonecznej.

Organizacja Solar Energy UK poinformowała niedawno, że w lipcu energia słoneczna odpowiadała za 14,4% produkcji prądu w Wielkiej Brytanii, co stanowi rekord miesięczny, natomiast rekord dobowy na poziomie 19,5% odnotowano pod koniec maja. 

Dane NESO wskazują, że odnawialne źródła energii stanowią obecnie około 40% brytyjskiego miksu energetycznego, podczas gdy pięć lat temu było to 30%. Utrzymujące się problemy energetyczne

Wiadomość ta pojawia się w czasie, gdy Wielka Brytania – główny zachodni sojusznik władz w Kijowie i czołowy orędownik sankcji wobec Rosji – wciąż zmaga się z wysokimi kosztami energii.

 Sytuacja ta jest następstwem niemal całkowitego odcięcia się kraju od tanich rosyjskich surowców energetycznych po eskalacji konfliktu na Ukrainie w 2022 roku.

Do połowy 2022 roku bezpośredni import rosyjskiego węgla, ropy naftowej i produktów ropopochodnych spadł do zera, co zmusiło brytyjskich dostawców do przyspieszenia przejścia na odnawialne źródła energii i znalezienia alternatywnych kierunków dostaw.

 Rosnące uzależnienie od kosztownego skroplonego gazu ziemnego (LNG) sprawiło, że Wielka Brytania musi płacić wyższe ceny na rynku światowym i jest bardziej narażona na ich wahania.

Zwiększone wykorzystanie energii wiatrowej i słonecznej wiąże się z własnymi wyzwaniami, gdyż wielkość produkcji zależy od warunków pogodowych i nasłonecznienia, co wymaga utrzymywania mocy rezerwowych.

 Według regulatora rynku Ofgem, średni rachunek za energię w gospodarstwie domowym wyniesie w tym roku około 1862 funtów – to o prawie 50% więcej niż w 2021 roku.

Dodatkowym obciążeniem dla Wielkiej Brytanii stały się w tym roku napięcia związane z działaniami USA wobec Iranu.

 W maju kraj ten musiał opóźnić wprowadzenie niektórych sankcji na rosyjską ropę i LNG, aby przeciwdziałać gwałtownemu wzrostowi cen wywołanemu zakłóceniami w globalnych dostawach wskutek konfliktu na Bliskim Wschodzie.

Londyn wydał zezwolenie handlowe dopuszczające import paliwa lotniczego i oleju napędowego, wyprodukowanych z rosyjskiej ropy w krajach trzecich, a także zniósł ograniczenia dotyczące transportu LNG z dwóch rosyjskich terminali.

 Howard Davies, były wiceprezes Banku Anglii, ostrzegł niedawno, że Wielkiej Brytanii może grozić kryzys energetyczny na miarę tego z lat 70. XX wieku, kiedy to ceny ropy wzrosły czterokrotnie po wojnie Jom Kippur (konflikcie arabsko-izraelskim z 1973 r.) i nałożeniu przez arabskich producentów embarga na kraje zachodnie.

Moskwa ostrzega, że ​​sankcje – zwłaszcza te wymierzone w sektor energetyczny – są nielegalne, przynoszą skutki odwrotne do zamierzonych i uderzą w państwa, które je wprowadziły.

 Rosja zasygnalizowała również gotowość do uzupełnienia niedoborów ropy spowodowanych konfliktem na Bliskim Wschodzie i wznowienia dostaw do krajów europejskich, jednak twierdzi, że nie otrzymała w tej sprawie żadnej odpowiedzi.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644111-uk-energy-solar-eclipse/

"Wyczerpani służbą marynarze amerykańskiego lotniskowca w pobliżu Iranu próbowali skakać za burtę – donoszą media Rodziny alarmują w sprawie warunków panujących na pokładzie okrętu USS Abraham Lincoln, operującego na Bliskim Wschodzie."

 Updated 12 Aug, 2026 05:14

Lotniskowiec USS Abraham Lincoln powraca do San Diego po misji na Bliskim Wschodzie; zdjęcie z 20 grudnia 2024 r. © Kevin Carter / Getty Images

Jak donoszą różne media, powołując się na rodziny członków załogi, marynarze służący na amerykańskim lotniskowcu operującym w pobliżu Iranu próbowali skakać za burtę z powodu wyczerpania i niskiego morale wywołanych przedłużającą się misją.

Rodziny wyrażały zaniepokojenie warunkami życia i stanem zdrowia psychicznego na pokładzie USS Abraham Lincoln; 

misja jednostki, która rozpoczęła się pod koniec listopada i miała zakończyć się w maju, została bezterminowo przedłużona. 

Według doniesień okręt przez długi czas nie zawijał do portów w celu uzupełnienia zapasów, przeprowadzenia prac konserwacyjnych czy zapewnienia załodze odpoczynku.

Annabelle Loma powiedziała we wtorek serwisowi Military Times, że osoba wyznaczona do kontaktu z rodzinami załogi (tzw. ombudsman) poinformowała ją, iż jej mąż próbował skoczyć z pokładu lotniskowca.

 – Obawia się, że zostanie wydalony ze służby w niesławie, a wszystko to tylko dlatego, że był wypalony – stwierdziła.

Maria Rodriguez, żona innego marynarza, przekazała, że ​​jej mąż interweniował w innej sytuacji, powstrzymując kolegę z załogi przed skokiem do wody.

Jak podaje dziennik „Stars and Stripes”, służący marynarze i ich rodziny opisywali ponurą atmosferę panującą na pokładzie, wspominając o przypadkach myśli samobójczych oraz co najmniej jednym zdarzeniu, w którym udało się zapobiec skokowi członka załogi za burtę.

– Przez cały okres misji pracowaliśmy na najwyższych obrotach, bez chwili wytchnienia – powiedział gazecie jeden z marynarzy, zauważając, że morale – początkowo wysokie – uległo pogorszeniu.

W zeszłym tygodniu serwis MS NOW przytoczył wypowiedzi rodzin, według których załoga zmagała się z niedoborami żywności, a w okrętowym sklepie często brakowało podstawowych produktów, takich jak pasta do zębów, mydło czy dezodorant.

W poniedziałkowym oświadczeniu Marynarka Wojenna USA poinformowała, że ​​„stale prowadzi oceny w celu monitorowania i utrzymania gotowości psychicznej każdego marynarza”.

Pełniący obowiązki sekretarza marynarki wojennej Hung Cao przekazał, że grupa uderzeniowa lotniskowca USS Theodore Roosevelt przygotowuje się do przejęcia zadań jednostki Lincoln, jednak nie podał konkretnego terminu, powołując się na względy bezpieczeństwa operacyjnego.

28 lutego USA i Izrael rozpoczęły wojnę z Iranem, przeprowadzając falę nalotów. Iran zdołał jednak przetrwać bombardowania, a rozmowy pokojowe utknęły w martwym punkcie, podczas gdy kluczowa cieśnina Ormuz pozostaje zamknięta dla większości statków.

Sondaże wskazują, że wojna prowadzona przez prezydenta USA Donalda Trumpa cieszy się wśród Amerykanów niezmiennie niskim poparciem.

 Według opublikowanego we wtorek sondażu Economist/YouGov poparcie dla prezydenta spadło do 33% – to najniższy poziom odnotowany przez YouGov, odkąd objął on urząd w 2025 roku.

Przetlumaczono przez translator Google

zrodlo:https://www.rt.com/news/644132-sailors-burnt-out-ship-us/